Z 0 0

end of season

2007-10-15T18:50:00.000+02:00

ΜΕΤΑΦΕΡΘΗΚΑΜΕ

----

http://outbreak.wordpress.com/

-----

"είμαι στον άγιο αρτέμειο"

2007-10-12T10:00:00.000+02:00

παπά μου, φτύσε την τσίχλα, θέλω να σου μιλήσω

free burma

2007-10-04T08:45:00.000+02:00

κλικ στην εικόνα

γραμμές

2007-10-02T14:00:00.000+02:00

Ποτέ μου δεν κράτησα ημερολόγιο. Θες από τεμπελιά, θες απ’ το φόβο της πίσω ματιάς – δεν κράτησα. Προτιμούσα να έχω την εικόνα μιας ανάμνησης κι όχι τις γραμμές που την συνέθεσαν. Ωστόσο κάποιες γραμμές συνθέτουν το κενό. Δίνουν μορφή σε όλον τον χώρο. Λες πχ.: μου συνέβη αυτό, και μεγάλωσα σε μια μέρα. Ψέμα. Αν δεν είχαν συμβεί μια σειρά πραγμάτων, δεν θα μεγάλωνες ποτέ. Ή τουλάχιστον δεν θα το είχες καταλάβει.

Μια τέτοια γραμμή ας πούμε, ήταν η καφέ μου, κοντή φούστα. Την φόρεσα πρώτη φορά στα δεκατρία, όταν με φώναξε ο πατέρας μου να αλλάξουμε λάστιχα στην παλιά Opel.
-Κράτα εδώ.
-Έτσι;
-Έτσι.
-Ωραία. Κατέβασε τώρα τον γρύλο.
-Εντάξει;
-Τελειώσαμε.
Τίναξα τη φούστα μου και πήγα προς το σπίτι για να πλυθώ. Εκείνος μπήκε στο αμάξι, το άφησε να κυλήσει μαλακά, έβγαλε το κεφάλι απ’ το παράθυρο και μου φώναξε:
-Ψιτ!
-Τι;
-Ψήλωσες.
Το απόγευμα, άλλαξε και τα άλλα δύο λάστιχα, έβαλε νερό στο ψυγείο, μέτρησε τα λάδια, έπλυνε το αυτοκίνητο και δεν με φώναξε. Τον έβλεπα απ’ το παράθυρο. Ήθελα να πάω από μόνη μου, αλλά από την ώρα που έβαλα εκείνη την φούστα, ένιωθα πολύ ψηλή για να αλλάζω λάστιχα με τον πατέρα μου, όπως τόσα χρόνια κάναμε.

Μια άλλη γραμμή ήταν η κυρα-Ευδοκία. Ζούσε στη διπλανή μονοκατοικία, ήταν μια μεσήλικη χοντρή, κοκκινομάλλα και είχε μια γλώσσα μεγάλη και τραχιά που περίσσευε πάντα λίγο έξω από την αριστερή μεριά των χειλιών της. Τα μεσημέρια έβγαινε στην αυλή και κατάβρεχε με το λάστιχο του ποτίσματος τα παιδιά που είχαν ξεμείνει στην πλατεία. Την ώρα που το έκανε αυτό, η γλώσσα της έβγαινε ολόκληρη έξω βοηθώντας το μουγκανητό του θυμού και της ευχαρίστησης να σκάει γύρω γύρω στους τοίχους και να γίνεται αντιληπτό απ’ όλους στη γειτονιά, μέσα κι έξω. Ήξερα πως η ώρα ήταν περίπου τρεις το μεσημέρι.
Κάθε φορά λοιπόν ήθελα αυτό να το αποτρέψω κι έβγαινα έξω να κάνω σινιάλο στα πιτσιρίκια μισό λεπτό πριν, γιατί εγώ την έβλεπα πρώτη να κατευθύνεται προς την βρύση της αυλής της.
Μια μέρα, στα καλά καθούμενα με φρενάρισε η ιδέα πως αν η κυρά Ευδοκία έπαυε τη συνήθειά της αυτή, θα χάλαγε ο μηχανισμός του καλοκαιριού στη γειτονιά μας. Κι έτσι δεν ειδοποίησα ποτέ ξανά για την επίθεση της.

Χωρίς αυτήν την γραμμή, που την έχω ονομάσει «κυρα-Ευδοκία», δεν θα υπήρχε καλοκαίρι στα Σεπόλια.

Γραμμή τρίτη. Βγαίνω από το φροντιστήριο των αγγλικών στην Ακαδημίας αργά το βράδυ. Στη γωνία της Ζωοδόχου Πηγής, φρενάρει απότομα μπροστά μου ένα μικρό Ρενώ. Ένας όμορφος νεαρός, με μαύρες μπούκλες, βγάζει το χέρι του απ το παράθυρο, το απλώνει προς εμένα και φωνάζει:
-Λου-ΐ-ζα;!
Ήμουν προσωρινή σ’ αυτήν την κωλοπόλη. Γνώριζα ελάχιστους. Οι περισσότεροι απ’ τον κύκλο της σχολής ή απ’ το νησί. Ποιος ήταν αυτός ο όμορφος δαίμονας; Που τον είχα ξαναδεί; Έφερα μια βόλτα το μυαλό μου, στα καφέ και στα ισόγεια διαμερίσματα γνωστών και φίλων, στη γειτονιά, στα καράβια που πηγαινοερχόμουν και συναντούσα πολλές φορές τους ίδιους και τους ίδιους. Αδύνατον να θυμηθώ.
-Γεια…
-Τι γεια βρε… Μπες μέσα. Πάμε να πιούμε μια μπύρα να τα πούμε. Τόσον καιρό έχω να σε δω! Γιατί χάθηκες ρε γαμώτο;
Μπαίνω και το κεφάλι μου πάει να σπάσει. Που πάω; Ούτε τ’ όνομά του δεν θυμάμαι. Κάτι μου λέει φυσιογνωμικά αλλά είναι αδύνατον να τον τοποθετήσω οπουδήποτε στο παρελθόν. Δεδομένου δε, ότι δεν πίνω, δεν υπάρχει περίπτωση να είναι κάποιος που έχει χαθεί στα σκοτεινά διαμερίσματα ενός μεθυσιού. Θα σκάσω…
Παρκάρουμε, βγαίνουμε, ανεβαίνουμε σ’ ένα μπαράκι στην Καλλιδρομίου, καθόμαστε.
-Μια μπύρα και μια πορτοκαλάδα. Πορτοκαλάδα ε; Ή μήπως άρχισες να πίνεις;
-Πορτοκαλάδα. Και να σου πω…
-Έλα, έλα. Πες μου που χάθηκες, τι κάνεις…
-Πρέπει να σου πω. Λυπάμαι δηλαδή, δεν μου έχει ξανασυμβεί, αλλά… ειλικρινά, πρώτη φορά το παθαίνω…
-Λέγε βρε! Τι έγινε;
-Δεν θυμάμαι ποιος είσαι…
-Χα,χα,χα… Καλό! Ακόμα μου κρατάς κακία ε;
-Δεν ξέρω ποιος δαίμονας είσαι. Στο λόγο μου. Δεν σε θυμάμαι…
-Έλα τώρα κόφτο. Δεν είναι αστείο αυτό. Στο κάτω κάτω εσύ εξαφανίστηκες. Χαθήκαμε μετά και με τα παιδιά. Η Ματίνα άλλαξε σχολή και σας έχασα. Ξέρεις πόσες φορές ήρθα σπίτι σου; Πάντα κλειστά.
-Λυπάμαι γαμώτο. Ειλικρινά λυπάμαι. Δεν σε θυμάμαι. ΔΕΝ ΣΕ ΘΥΜΑΜΑΙ.
Δεν τον θυμόμουν. Άφησα λίγα ψιλά στο τραπέζι, έδωσα το χέρι μου και καληνύχτισα. Ζαλιζόμουν και ήθελα να κάνω εμετό. Τα γόνατά μου είχαν κοπεί και οι ελάχιστες λέξεις που ψέλλισα δεν ήξερα καν αν ακούστηκαν.
-Ο Πάνος είμαι…
Βγήκα στο δρόμο και το δέρμα στο πρόσωπό μου τεντώθηκε προς τα πίσω με το αεράκι.. Ο Πάνος; Ναι ρε! Ο Πάνος! Πω πω… τι έκανα, τι έκανα ο μαλάκας….
Κατηφόρισα στην Μπενάκη. Στα μισά είχα τεντωθεί ολόκληρη και γελούσα μόνη μου. Αυτό που δεν είχε κάνει η λογική μου, το έκανε το μυαλό από μόνο του.
Μα ήμουν παντοδύναμη! Πως δεν το είχα καταλάβει ως τότε;

----

Γραμμή μαλακιά καμπύλη. Ο νεαρός μου φέρνει το πρώτο ερασιτεχνικό βίντεο, όπου έχει καταγράψει μια ολόκληρη πρόβα με το γκρουπ. Στην αρχή, κάμερα on hand, μικρές συνεντεύξεις των μελών, close up στα όργανα, στους μικρούς ενισχυτές δωματίου.
-Ο βρωμερός και τρισάθλιος Corpse κυρίες και κύριοι με την καινούρια του Ibanez, κι από δω ο Lev, εμένα με φωνάζουν Raven κι έρχομαι από μάνα stoner και πατέρα ροκά – μην μας βλέπετε έτσι τώρα, σε λίγα χρόνια θα παίζουμε με λαμπάτους ενισχυτές και θα πληρώνετε για να το δείτε αυτό το βιντεάκι….
Τοκ, τοκ, τοκ οι μπαγκέτες καιαιαιαιιαιαι….
Εισαγωγή, κορμιά καμπυλωτά, μαλλιά, λυγισμένα γόνατα, η μπότα στη ντραμς δονεί και την μικρή ερασιτεχνική βιντεοκάμερα, δονεί και τα χέρια μου -και ‘γω νόμιζα ότι τρέμω. Smells like teen spirit. Hello, Hello, Hello….
-Πως σου φαίνεται ο ήχος μαμά;
-Ψιτ!
-Ε, τι;
-Ψήλωσες.

ο θάνατος της σαγιονάρας

2007-09-23T07:36:00.000+02:00

________________________________

-----

Η θλίψη του φθινοπώρου και ό,τι γράφεται γι αυτήν, είναι η δόξα της επανάληψης, η χαρά της κοινοτοπίας. Μόνον οι απρόσεκτοι δεν γράφουν ούτε μια αράδα για το φως του ξημερώματος που κλώθει τα νήματα της γης και για το φως του δειλινού που βιάζεται να τα ξηλώσει. (πσσσς)
Ο καημένος ο Φώτης είχε δίκιο τότε, που τα ‘χε πάρει κρανίο, μ’ εκείνο το «Φθινόπωρο στη Νορβηγία»:
------------
και τότε, βγαίνουν τα γκραφ σαν τους καλικαντζάρους και χοροπηδάνε μέσα στα δάση και μασουλάνε τα φύλλα και γελάνε με τους ανθρώπους που κλείνονται στα ζεστά ξύλινα σπίτια τους […]

αλλά ήταν νέος και φιλόδοξος πολύ. Τόσο που νόμιζε πως και στη Νορβηγία ακόμη, το φθινόπωρο θα περνούσε απαρατήρητο και θα θάβονταν κάτω από μερικές στιγμές με λάιβ βαθύ αναστεναγμό και τέλος.
Αμ δε! Διότι και τώρα που η ηλικία κατέβηκε στα νότια και οι εγκεφαλικοί ρευματισμοί δεν επιτρέπουν στραβοπατήματα, (πσσς) πως να προσπεράσεις την αλλαγή θερμοκρασίας της πατούσας σου, με τον πρώτο ζωηρό βοριά; Πώς να μην στολίσεις την συννεφιά στα μάτια του διπλανού σου που ‘χει κάνει φιόγκο τα μπρατσάκια του απ' την ψύχρα; Και πως –εντέλει- να μην τραγουδήσεις και τούτο το θλιμμένο φθινόπωρο παρά κάπως έτσι:

--------------
Με τον πρώτο ζωηρό βοριά, πεθαίνουνε οι σαγιονάρες.

______________________

somewhere over the rainbow

2007-09-17T19:43:00.000+02:00

Δήμος Μυκονίων: Αποτελέσματα Βουλευτικών Εκλογών 16ης Σεπτεμβρίου 2007

(Ε, ναι. Εκτός από το ψωμοτύρι μας , που δεν είναι άλλο από καρπάτσο τουλίνας Δραγονησίου, με αφρό τεσσάρων πιπεριών και ψιλοκομμένο λέμον γκρας, ψηφίζουμε κιόλας στη Μύκονο. Κι επειδή η espresso, όπως πληροφορήθηκα, δεν είχε χώρο ανάμεσα στις σιλικόνες και τα σπα, δημοσιεύουμε εδώ τα αποτελέσματα των φετινών βουλευτικών εκλογών. Τρώγονται με τη συνοδεία παγωμένης Δουμπιάς.)

ΕΓΓΕΓΡΑΜΜΕΝΟΙ ΕΚΛΟΓΕΙΣ: 6.676
ΨΗΦΙΣΑΝΤΕΣ ΕΚΛΟΓΕΙΣ: 5.307____________________________79,49%
ΑΚΥΡΑ ΨΗΦΟΔΕΛΤΙΑ: 153________________________________ 2,88%
ΛΕΥΚΑ ΨΗΦΟΔΕΛΤΙΑ: 48_________________________________ 0,90%
ΣΥΝΟΛΟ ΑΚΥΡΩΝ & ΛΕΥΚΩΝ ΨΗΦΟΔΕΛΤΙΩΝ: 204______________3,84%
ΕΓΚΥΡΑ ΨΗΦΟΔΕΛΤΙΑ: 5.103_____________________________ 96,16%

Νέα Δημοκρατία (Ν.Δ.) : 2.664______________________________52,20%

Πανελλήνιο Σοσιαλιστικό Κίνημα (ΠΑ.ΣΟ.Κ): 1.289_______________25,26%

Συνασπισμός Ριζοσπαστικής Αριστεράς (ΣΥ.ΡΙΖ.Α): 423____________ 8,29%

Λαϊκός Ορθόδοξος Συναγερμός (ΛΑ.Ο.Σ.): 263____________________5,15%

Κομμουνιστικό Κόμμα Ελλάδος (ΚΚΕ): 259______________________5,08%

Οικολόγοι Πράσινοι: 82___________________________________ 1,61%

Δημοκρατική Αναγέννηση: 55______________________________ 1,08%

(Μ-Λ ΚΚΕ): 14_________________________________________ 0,27%

Ένωση Κεντρώων: 16____________________________________ 0,31%

Φιλελεύθερη Συμμαχία: 7_________________________________ 0,14%

(ΟΑΚΚΕ) : 4___________________________________________0,08%

ΜΕ.Ρ.Α : 4____________________________________________0,08%

Κομμουνιστικό Κόμμα Ελλάδος (Μαρξιστικό - Λενινιστικό): 17_______ 0,33%

Ενωτική Αντικαπιταλιστική Αριστερά (ΕΝ.ΑΝΤΙ.Α): 6_____________0,12%

ο Καιρός σήμερα

2007-09-14T22:55:00.000+02:00

(φωτο, bruno blaisk)

πριν το βόλι της Κυριακής, ας ρίξουμε μια ματιά στον Καιρό:

[...] τον έβλεπα να απομακρύνεται, κατηφορίζοντας την άσφαλτο, ευθυτενής, μονάχα αυτός ξεχωρίζοντας με το μπλε παντελόνι, το άσπρο πουκάμισο και τ’ άσπρα μαλλιά, μια ζωντανή ελληνική σημαία μόνη σ’ ένα τοπίο γκρίζο και μαύρο και, πού και πού, κίτρινο απ’ τα καμένα ελιόφυλλα, που άλλοτε ασήμιζαν στις πλαγιές [...]

φτερουγίσματα στ'

2007-09-13T10:25:00.000+02:00

φτερουγίσματα ε'

2007-09-05T09:50:00.000+02:00

(κλικ για να μπεις μέσα)

ένα κομμάτι νόημα

2007-08-30T14:15:00.000+02:00

(illustrator, Mark Stephen)

Ένα ακόμη ταξίδι. Μπαίνω ράθυμη στο χάισπιντ, βρίσκω τη θέση μου, ακολουθώ τη συνηθισμένη διαδικασία: καφέ απ’ το μπαρ, ρύθμιση της πολυθρόνας, περιοδικό, ακουστικά σε θέση μάχης και μια τελευταία ματιά τριγύρω μήπως υπάρχει κάποιος γνωστός - μερικές φορές, είναι ανυπόφορα τα βουβά ταξίδια.

Οι τηλεοράσεις συνήθως στο κανάλι του mad, αλλά αυτή τη φορά τρέχουν εικόνες από τις φωτιές. Ευτυχώς ο ήχος των σπηκαδόρων και των κομμένων κεφαλών, δεν φτάνει ως εμάς.
Δίπλα μου έχουν ήδη πιάσει κουβέντα. Θέμα: η βάσανος του σύγχρονου ανθρώπου μπροστά στην έλλειψη νοήματος. Κρυφακούω. Έχουν δίκιο όπως τοποθετούνται κι οι δυο. Μου είναι αναγνωρίσιμες οι επισημάνσεις τους. Εκείνος είναι γιατρός, 35άρης. Εκείνη υπάλληλος τραπέζης στο τμήμα των πλειστηριασμών, νεώτερη.

Κρυφακούω και κρυφοβλέπω. Βλέπω για πολλοστή φορά στα μόνιτορ, εκείνη την μια σταλιά γριά, που με ένα κουβαδάκι νερό πλησιάζει τη φωτιά δίπλα στην εκκλησιά και προσπαθεί σε πείσμα της αδυναμίας της και του καταπονημένου σώματός της, να τη σβήσει.

Να λοιπόν τι κληρονόμησα:
Κληρονόμησα αυτές τις σπάνιες γριές που τα ποδάρια τους έχουν πάρει το σχήμα των αρχαίων αγγείων.
Κληρονόμησα την ταύτισή τους με την Παναγία στο κομμάτι του Πόνου.
Κληρονόμησα το πείσμα τους να ζήσουν και να βγάλουν ρίζες στο χώμα που καλλιεργούν.
Κληρονόμησα την αξία που έχουν ένα ζευγάρι 14άρια σκουλαρίκια με κοραλάκι – ότι σώθηκε απ τη μάνα της μάνας τους, κι αυτά, στο κόμπο ενός μαντηλιού.

Και να τι προσπαθώ ν’ αποφύγω:
Το σκοταδισμό τους.
Την άγνοιά τους.
Την εναπόθεση της «λειτουργικότητάς» τους στο μεταφυσικό.
Τον δισταγμό, μπρος στην αξία της ανθρώπινης ζωής.
Την στέρφα παρουσία του παρελθόντος.

Σ’ αυτό το γαμημένο χάισπιντ δεν έχεις πρόσβαση στα καταστρώματα την ώρα του ταξιδιού. Πώς να τα βάλει κανείς μ’ όλα αυτά, χωρίς να τον χτυπάει ο βοριάς στη μούρη; Κι εκείνο που πραγματικά μου λείπει, ειδικά αυτές τις μέρες, είναι ένα κομμάτι νόημα.

καήκαμε

2007-08-26T09:21:00.001+02:00

καμιά κάλπη δεν χωράει τον πόνο για τους φριχτούς θανάτους των ανθρώπων

-------

καμιά κάλπη δεν χωράει τον θυμό για την εν ψυχρώ εκτέλεση της απέραντης ομορφιάς του τοπίου

-------

καμιά κάλπη δε θα αναστήσει τις μυρωδιές των σπιτιών, τα γέλια στις αυλές, τους κόπους των γερόντων

-------

την ψήφο μας την ακυρώνει η σημειολογία της λυμμένης γραβάτας και της "απέραντης οδύνης" σε μορφή δελτίων τύπου

-------

καμιά κάλπη δεν χωράει την δημοκρατία τους

-------

να παραιτηθούν όλοι!

happy holidays

2007-08-09T12:05:00.000+02:00

Πήγαινα απογευματάκι στη δουλειά. Το κεφάλι μου ήταν παραδομένο σ’ ένα βουητό, από μέσα προς τα έξω και πίσω πάλι. Ονειρευόμουν έναν δυνατό, παγωμένο καφέ και μια μπάλα παγωτό βανίλια πριν βάλω μπρος οτιδήποτε. Ο καιρός ήταν «θηλυκός» κατά τον συγχωρεμένο τον παππού μου: άπνοια με υγρή νοτιά δηλαδή.
Σταμάτησα στο περίπτερο να πάρω κι ένα νερό. Η Καλλιόπη γκρίνιαξε μέχρι να μου δώσει τα ρέστα. Κάτι για τον κόσμο, για τη ζέστη, για την κούραση. Δεν άκουσα λέξη. Τα λόγια της, φτιάξανε μια καμπύλη απ’ το παραθυράκι του περιπτέρου ως το κεφάλι μου και σκορπίστηκαν πάνω στις τσίχλες.
-‘Φχαριστώω…
Μέχρι να πάω στο ψυγείο να πάρω το προπληρωμένο νεράκι, είδα την Καλλιόπη συσκευασμένη σε tetra brik με πρώτο πλάνο έναν ανανά με μούρη Καλλιόπης. Kalliopi Tropicana. Ωραίο όνομα αλλά δεν κάνει για σφιγμένους λαούς. Πάει τέλειωσε. Άνοιξα το ψυγείο και πήρα το νεράκι.

Καθώς ανακατευόμουν σ’ αυτό το μίγμα από ανθρώπους, χρώματα, φωνές και ιδρώτα – ατέλειωτα τα πεντακόσια μέτρα ως τη δουλειά, ζεστό απόγευμα με νοτιά- άκουσα κατευθείαν μες στις φούχτες μου, ένα κλάμα παιδικό. Ένα παραπονιάρικο και πονεμένο, βουβά τσιριχτό κλάμα. Δίπλα στους κάδους των σκουπιδιών, απέναντι απ το περίπτερο, στον τσαλακωμένο τηλεφωνικό θάλαμο, ήταν κι έκλαιγε η Άννα (;), η κοπέλα που σκούπιζε στη γειτονιά μου για λογαριασμό της εταιρείας που έχει αναλάβει την καθαριότητα του Δήμου. Έκανα δυο βήματα ως εκεί και την κοίταξα. Εκείνη τίποτα. Στο ένα χέρι το ακουστικό και με το άλλο να τρίβει τα μάτια της με τους κόμπους των δαχτύλων, επίμονα και βαθιά, συνέχεια και συνέχεια και να κλαίει αφήνοντας φωνίτσες και παίρνοντας βαθιές ανάσες. Το παντελόνι γυρισμένο πολλές φορές ως τα γόνατα, το μακώ μούσκεμα στη ραχοκοκαλιά και στη κοιλιά, και οι αφέλειες υγρές κι αυτές κολλημένες στο μεγάλο μέτωπό της. Σαν μωρό.
Την κοίταζα και προχωρούσα μέχρι που σκουντούφλησα πάνω σε κάτι σαγιονάρες.
–Ωχ, να με συγχωρείτε…
Ξαναγυρίζω. Μόλις έκλεισε το τηλέφωνο, αλλά ακόμα εκεί, ακόμα τα ίδια. Πάω κοντά και χτυπάω το τζάμι του θαλάμου, σαν να χτυπάω σε διπλοαμπαρωμένη πόρτα. Μία. Δύο. Με κοιτάζει επιτέλους.
-Είσαι καλά;
Τι μαλακισμένη ερώτηση. Ξανά: Είσαι καλά;
-Καλά, καλά…
Της δείχνω το μπουκαλάκι με το νερό:
-Θέλεις;
-Όχι, όχι…
-Πάρε λίγο, πάρε…
-Όχι…
-Εγώ, λουλούδια, σπίτι, εκκλησία κοντά, θυμάσαι; Που σκουπίζεις; Θυμάσαι; Που σε ρώτησα από πού; Εσύ Άννα από Θιβέτ, ε;
Σιγά μη με θυμόταν. Είχε τρομοκρατηθεί όταν την ρώταγα. Τα όμορφα χαρακτηριστικά της είχαν σκοτεινιάσει και το σκουπόξυλο κόντευε να βγάλει ζουμί απ το σφίξιμο.
-Πάρε νερό, πάρε…
-Ντεν μιλάει…
-Δεν πειράζει, πάρε λίγο…
Άνοιξα το νεράκι και της το έδωσα. Το πήρε έβαλε λίγο στο χέρι και το ‘ριξε στο πρόσωπό της. Έκατσε στο σκαλάκι. Σήκωσε το πιγούνι και πήρε μια βαθιά ανάσα. Όση της έδωσε δηλαδή, αυτή η υγρή και ζεστή νοτιά. Όση γλίτωνε απ’ το πλήθος κι απ’ τις μυρωδιές γύρω. Ένας κόμπος ανάσα.
-Καλά;
-Ναι , καλά…
-Μην κλαις βρε…
-Ντεν καταλαβαίνει.
-Πάμε να φάμε ένα παγωτό;
-Ντεν μιλάει…
-Καλά. Πάω εγώ τώρα, εντάξει, ε;
-Χάπι χόλιντειζ κυρία.

Γυρίζω προς το περίπτερο.
-Άλλο ένα νεράκι Καλλιόπη.
-Βρε συ, μη δίνεις σημασία. Αυτή κάθε μέρα, εδώ είναι. Παίρνει τηλέφωνο και κλαίει. Τρία ευρώ κάρτα και κλαίει μέχρι να τηνε τελειώσει. Το δαλάιλάμα τους μέσα, όλες οι φυλές εδωαπάνω…

Αυτή τη φορά τα ‘δωσα ακριβώς. Δεν είχα ρέστα. Πήγα στο ψυγείο, πήρα ακόμα ένα νεράκι. Με το ζόρι το βρήκα δηλαδή. Τίγκα τα ράφια Kalliopi Tropicana, με μεγάλα θαλασσιά γράμματα. Στην πλάτη μου αριστερά, καρφωμένο το χάπιχολιντειζκυρια και τριαευρωκλάμα. Διπλής κόψης λάμα και όλη μέσα, ως το κόκαλο. Δεν πεθαίνει κανείς μ’ ένα τέτοιο, το ξέρω, αλλά όσο να ’ναι, εμποδίζει.

ισχύς μου η αγάπη

2007-08-06T11:35:00.000+02:00

Βότσαλα δε μαζέυω πια - με τσαντίζει η οικολογική μου συνείδηση όταν το κάνω- όμως αυτά τα σκουπίδια των ανθρώπων που τα λάτρεψε η θάλασσα, δεν τ' αφήνω με τίποτα. Έτσι, επειδή είμαι χλέμπουρας και συγκινούμαι ακόμη με τ' απρόοπτα.

όλος ο κόσμος είναι εδώ και περιμένει και μεις ακόμα του χρωστάμε τη γιορτή

2007-07-20T11:05:00.000+02:00

του Μάκη Κοντιζά*

Σκηνή πρώτη

Αφού το 1974 έγινε το πολυτεχνείο και όσους σπεύσαμε -17 ετών τότε- από εκδίκηση μας αφήσανε από απουσίες, αναγκάστηκα από το 14ο Γυμνάσιο της οδού Φαλήρου πίσω από το ΦΙΞ (πρώην σταύλοι του Όθωνα) με τους ηρωικούς αληταράδες Πετραλωνίτες και τα καλόπαιδα του Μακρυγιάννη, να μεταγραφώ στο πιο αξιοπρεπές σχολείο Της Ευαγγελικής (όχι της καλής, της πρότυπης, της άλλης).
Εκεί πηγαίναμε από το ξημέρωμα και παίζαμε μπάσκετ στο ανοικτό του Πανιωνίου και μετά ιδρωμένοι όπως ήμασταν πίναμε παγωμένο σοκολατούχο καρνέισον με ψωμάκι που μέσα βάζαμε σοκολάτα υγείας ή τσιπς. Οπότε όπως καταλαβαίνετε για δυο ώρες τουλάχιστον κλάναμε γιατί είχε κρυώσει η κοιλίτσα μας.
Κάποια μέρα που πρώτη ώρα είχαμε θρησκευτικά, έριξα την πιο εκκωφαντική πορδή που έχει ακουστεί ποτέ στον κόσμο αυτό. Τόσο δυνατή που ποτέ δεν προσδιορίστηκε η σημειακή της πηγή. Άρχισε ο άμοιρος Θρησκευτικός να περνάει από όλα τα θρανία και να απαιτεί να το πει αυτός που την έκανε.
Εγώ για πρώτη και τελευταία φορά όχι μόνο δεν ανέλαβα τις ευθύνες μου αλλά παρότρυνα τους διπλανούς μου – τον Λουκή, τον Τζούρο και τον Σταύρο τον καλύτερό μου φίλο- να ομολογήσουνε ποιος την έκανε για να τελειώνουμε. Ανθρώπινο γαρ.
Δεν άντεχα για δεύτερη συνεχή χρονιά αποβολές και απουσίες. Ο Θρησκευτικός –καλή του ώρα- προσπέρασε το σημείο έκρηξης και έφτασε στο τελευταίο θρανίο όπου βρήκε έναν μαθητή, κουφό σε αφασία, που δεν είχε ακούσει τίποτα και διάβαζε τον Ριζοσπάστη. Οπότε με την αντικομμουνιστική υστερία που είχαν ανέκαθεν τα παπαδάκια τον έστειλε στον Γυμνασιάρχη για 4ήμερη αποβολή. Ο δε Γυμνασιάρχης, επειδή βρωμούσε το στόμα του τσιγάρο, του έριξε 8ήμερη.

Αυτό ήτανε. Όλα τα καφενεία, οι διανοούμενοι και οι αλητόβιοι δώσαμε εντολή, να μην μπει κανείς στις τάξεις. Έτσι κι έγινε. Αυτή είναι η πρώτη αποχή από μαθήματα δευτεροβάθμιας εκπαίδευσης στην μεγάλη και ατέλειωτη μέχρι σήμερα περίοδο, που τη λέμε Μεταπολίτευση.
Κράτησε τρεις μέρες. Όσο δηλαδή και το Γούντστοκ. Απ’ έξω ήταν ασφαλίτες και μέλη κομματικών οργανώσεων. Οι μεν θέλανε να μας συλλάβουνε και οι δε να μας στρατεύσουν.
Εγώ είχα ένα σακβουαγιαζ με ρούχα και κάθε τόσο έβγαινα στην πύλη του σχολείου με άλλο μπλουζάκι και ρώταγα σπαρακτικά:
-Είστε αστυνομικός; ξέρετε, με κρατάνε με το ζόρι…
-Ναι!
-Άντε γαμήσου ρε κωλόμπατσε, παλιοχουντομουνόσκυλο…

Άλλο μπλουζάκι, άλλη ερώτηση, σε άλλον:
-Είστε από κάποια οργάνωση; ξέρετε, απειλείται η ζωή μας…
-Ναι!
-Άντε γαμήσου ρε κνίτη, ανέραστε παλιομαλάκα…
Κι αυτά γιατί ήξερα ότι είχαν ειδική ατζέντα με εντολές κι ότι δεν τους ενδιέφεραν οι λεσβίες ενώ εμένα, ανέκαθεν μου άρεσε η αιδοιολειχεία , η Μύκονος, οι Rolling Stones κι ο Σαββόπουλος, οπότε ήξερα τι έλεγα στα φθηνοϋποκατάστατα της αριστεράς.

Την τρίτη μέρα όλοι οι θεοί πήγαμε και κάναμε στα καφενεία, στην πλατεία της Νέας Σμύρνης μια εκτεταμένη κουβέντα, μακριά από τους μαλάκες τους μαθητές, που από μας περιμένανε να δούνε τι θα γίνει.
Γυρνώντας, κοντά στον Άτταλο το σινεμά, με πιάσανε δυο συμπαθέστατα παιδαρέλια και μου ‘πανε να μην βάλω το κεφάλι στον ντορβά γιατί αυτά όλα απαιτούν αποφάσεις 15μελών συμβουλίων, που μέχρι τότε δεν διέθετε η Ελλάδα. Ήταν ο Νίκος Πορτοκάλογλου και ο Κούτσικας.
(Ο Κούτσικας με επισκέφθηκε στο πάρκινγκ των Μύλων το 1997, ως εκπρόσωπος της ελβετικής τηλεόρασης).
Φθάνοντας λοιπόν στο σχολείο, ο Γυμνασιάρχης, γνωστός και ως Άκι Μπούα από τις χειλάρες του, με υποδέχθηκε με ανοιχτές αγκάλες και μου είπε να βγω να μιλήσω στους μαθητές επειδή με αγαπούσαν, να τους καθησυχάσω και να τους εγγυηθώ εκ μέρους του, ότι από δω και πέρα, το σχολείο θα είναι πιο δημοκρατικό.
Μέχρι να γυρίσω τον κώλο μου, είχαν έρθει για συμπαράσταση δυο σχολεία θηλέων. Ανάμεσα στα κορίτσια ήταν η μελλοντική και νυν σύζυγός μου Ελένη.
Το τελευταίο μπλουζάκι στο σακβουαγιάζ ήταν ένα αμάνικο, ξεμάσχαλο ζεστό κεραμιδί φούτερ, που έγραφε BROOKLYN. Τραγούδησα το Paint it Black των Stones, και εγγυήθηκα στους συμμαθητές και τις συμμαθήτριες, ότι η δημοκρατία στην παιδεία ήταν γεγονός μετά τον αγώνα μας κι ότι έπρεπε να γυρίσουμε στις τάξεις μας για τα μαθήματα και τις αρχαιρεσίες των 15μελών.

Από τότε, έχω συνείδηση της θείας αυτής δωρεάς κι όποτε γουστάρω ανάβω όποια φωτιά θέλω γιατί μετά μπορώ και τη σβήνω όποτε θέλω εγώ. Κι αυτό, γιατί εγώ έχω πάθος και θέρμη ενώ οι άλλοι, οι περισσότεροι, είναι κρυόμπλαστροι, χλιμίτζουρες, νιανιά και ξυνοί και οδηγούν την ανθρωπότητα στην κατάθλιψη.

Σκηνή δύο

Ίος, Πάσχα 1977. Εχω πάει μ’ αυτό το γκομενάκι, την Ελένη, διακοπές και στα σκαλάκια κοντά στο Rolling Elephant Bar, βγάζω λόγο σε ελληνικά-αγγλικά σαν τον απόστολο Παύλο σε κάτι μεταχίπηδες με δίψα για μάθηση. Τους λέω ότι πρέπει να έχουμε ενότητα στη ζωή μας και να ‘μαστε μασίφ μεταξύ μας οι άνθρωποι. Δηλαδή να είμαστε όσο μπορούμε ίδιοι τόσο απέναντι στον εαυτό μας όσο και στους γονείς μας, τους φίλους μας, τη γκόμενά μας και όλον τον κόσμο. Και να μην είμαστε υποκριτές, φαρισαίοι και πούστηδες.
Χωρίς να το ξέρω, τριάντα χρόνια πριν κατήγγειλα προκαταβολικά τον ντετερμινισμό, τον κατακερματισμό της σημερινής μας ζωής, που όλοι πια λειτουργούμε με ραντεβού. Π.χ: δεν μπορώ να σε δω απόψε, γιατί έχω κανονίσει με τον εαυτό μου.

Ένας μαλλιάς αξύριστος, κάτι έγραφε σ’ ένα μπλοκάκι της δραχμής. Ήταν ο Νίκος Πορτοκάλογλου.

Σκηνή τρία

Pop Εleven, 1979-1980. Κέντρο παγκόσμιας δισκογραφίας, ιδιοκτησίας των αδερφών Φαληρέα. Ο μεγαλύτερος, Τάσος, ήτανε και παραγωγός στην Columbia.

-Τάσο, ξέρεις, εγώ τα Σαββατόβραδα δουλεύω στο προπατζίδικο του πατέρα μου κι έχω χάσει κάθε επαφή με τη γενιά μου, μιας και αυτή βγαίνει μόνο τα Σάββατα ενώ εγώ όλες τις καθημερινές. Επειδή όμως με αναγνωρίζουν ως δημογεροντία των τραγουδιών μου λένε για κάτι Νεοσμυρνιώτες που κάνουν πρόβες σε μια μονοκατοικία στο Παλιό Φάληρο..
-Να πας να τους ακούσεις και να μου πεις, είπε ο Τάσος, γιατί κάτι μου είπε κι ο Σαββόπουλος.

Πηγαίνοντας, είδα τον Πορτοκάλογλου, τον Τσάκαλο, τον Καλαντζή και έναν πλήκτρο σαν τον Γκρούτσο Μαρξ. Είχανε καμιά διακοσαριά δίσκους και παίζανε ένα σωρό δικά τους πανέμορφα κομμάτια. Με το που πήγαμε με τον Τάσο, μου έδωσε εντολή, να πηγαίνω εκεί και να τους «βοηθάω».
Μετά την τρίτη φορά, πήγα και του είπα, ότι δεν αντέχω άλλο. Παίζουν τέλεια κάθε κομμάτι και με το που κάνει λάθος καμιά κόντρα στα ντραμς ο Τσάκαλος, αρχίζουν από την αρχή.
Για μας τους ακροατές, που δεν προλάβαμε να μάθουμε κανένα όργανο γιατί δεν χορταίναμε ν’ ακούμε τραγουδάρες, δεν υπάρχει πιο σπασαρχίδικο πράγμα από τις πρόβες.

-Τάσο, εγώ ξέρω 450.000 τραγούδια. Αυτοί μόνο 450 και ήδη η πιτσιρικάδα τους συγκρίνει με τους Talking Heads. Δεν τους βοηθάμε με το να ακούνε κι άλλα τραγούδια. Βγάλτους αμέσως δίσκο, μην πάθουμε καμιά ζημιά.

Ο Τάσος τους είπε από την καρδιά του, ότι τους περιμέναμε μια ολόκληρη ζωή.
Από τότε δεν χάσαμε ούτε μια εμφάνιση των ΦΑΤΜΕ. Κάθε χρόνο τα τραγούδια του Νίκου, ήταν το ένα καλύτερο απ’ τ’ άλλο. Ο Μήτσος Καλαντζής, τον πρώτο χρόνο έπαιζε μπάσο, τον δεύτερο κιθάρα και τον τρίτο μπουζούκι. Μουσική ιδιοφυΐα που αποχώρησε νωρίς.
Μόνο στην κωλοχώρα αυτή, μπορεί να χαθεί τέτοιος μουσικός.

Σκηνή τέσσερα

Με έχει φάει ζωντανό ο Φαληρέας, να πιούμε έναν καφέ με τον Σαββόπουλο, αφού τόσο πολύ τον γούσταρα κι ζούσα με τα τραγούδια του. Από κομπλεξ θες, μάλλον από φόβο μην ξενερώσω με την Άσπα που δεν ήθελαν να μοιράζονται τον Διονύση μαζί της, έτρεμα μην ξενερώσω και με τα τραγούδια του, που για μένα ήταν σαν δεκανίκια. Από τον ίδιον δε, απαιτούσαν να κοιμάται σε σλίπιγκμπάγκ.
Πήγαμε όμως τελικά με την Ελένη μου, στην ιστορική συνάντηση δύο γενεών: Τάσου-Κατερίνας, Διονύση-Άσπας, ΦΑΤΜΕ, Τζίμη Πανούση και Χρήστου Βακαλόπουλου. Η οποία έγινε στο μπαρ Βεγγέρα στην Αθήνα κι όχι στη Ράτκα που λέει με επιμονή η Ελένη μου.

Σκηνή πέντε

Δύο, παρακαλώ ραδιοφωνικές εκπομπές την εβδομάδα στην ΕΡΑ 4 με τον Χρήστο Βακαλόπουλο και τον Γιώργο Κουτσονάσιο επί οικουμενικών κυβερνήσεων ’89-’91. Σαββόπουλος «Τραπεζάκια έξω», ΦΑΤΜΕ, Παιδιά απ’ την Πάτρα, Οπισθοδρομική Κομπανία και Νίκος Παπάζογλου.

Σκηνή έξι

Η χαρά του Τάσου Φαληρέα, που βάλαμε την Αρετή Κυπραίου, να πει τα «Ψέμματα».

Σκηνή εφτά

Η χαρά του Τάσου Φαληρέα, που συνεργάστηκαν οι ΦΑΤΜΕ με την Χαρούλα Αλεξίου

Σκηνή οχτώ

Η ανάμνηση του Τάσου Φαληρέα μετά την πρόσφατη συνεργασία Πορτοκάλογλου, Σαββόπουλου, Μαργαρίτη στον Κεραμεικό.

Σκηνή εννιά

Συναυλία Νίκου Πορτοκάλογλου, 11 Ιουλίου 2007 στη Λάκκα Μυκόνου, υπο την αιγίδα της ΔΕΠΠΑΜ.
Ούτε ένας μυκονιάτης φιλαράκος, δεν ήρθε να μου πει, να πάμε παρέα στον Πορτοκάλογλου. Δεν τους κρατάω κακία, αφού και την Αμερική γουστάρουν κάθε τόσο ν’ ανακαλύπτουν. Αλλά φταίει και το μικρό μας μέρος. Που όπου κι αν πάς τους βλέπεις όλους. Δεν κάνουν οι άνθρωποι πια προσυγκεντρώσεις, όπως κάναμε στο Νομό Αττικής.
Φταίει όμως και το ιδιότυπο δημαρχιακό καθεστώς που σε κάλεσε Νίκο μου. Γιατί τους έχει επιβάλλει να μην μοιράζονται τίποτα από αυτά που εμείς μοιραστήκαμε: τραγούδια, βιβλία και φιλμς.
Μόνο η ποιήτρια Δάφνη Χρονοπούλου ήρθε και με βρήκε στο παραπέντε για να έρθουμε και θυμόταν κιόλας, την αγωνία μας για τους ΦΑΤΜΕ.
Αυτή όμως δεν είναι Μυκονιάτισσα. Κατάγεται απ’ τη Δεξαμενή. Έστειλα βέβαια, γυναίκα και κόρη, διότι εγώ αδιαφορώ και σνομπάρω οτιδήποτε κάνει αυτό το καθεστώς του ανθρωποδιώχτη δημάρχου Χρήστου Βερώνη, που επωάσθη στους κύκλους της εκκλησίας και του Μητσοτάκη. Οι οποίοι χρίζουν για δημάρχους τέτοιους μισαλλόδοξους νάνους, με πουσταράδες υποτελείς.
Όταν εγκατασταθήκαμε εδώ, μετά από ‘κείνα τα χρόνια, κάναμε αμέσως Κινηματογραφική Λέσχη, αφού ήτανε το νησί οχτώ χρόνια χωρίς σινεμά. Δεν μας το αναγνώρισε ποτέ ο πρόεδρος της ΔΕΠΠΑΜ που είναι και κνίτης, γιατί λέει αυτά, είναι δουλειές του κράτους.
Φαντάσου τώρα Νίκο μου, όλους αυτούς, που νέμονται σαν δικά τους όλα τα πολιτιστικά του νησιού, που αλλάζουν τα τζιπ σαν τα φουστάνια να μου απαγορεύουν κάθε ανάμιξη με τα κοινά στο χώρο του πολιτισμού, χωρίς να ξέρουν ούτε ένα τραγούδι, ούτε ένα βιβλίο, ούτε ένα φιλμ. Αλλά βλέπεις αυτοί, νομίζουν ότι οι Τέχνες και οι Μούσες, είναι για τα μάτια των βλαμμένων ψηφοφόρων.
Λογοκρίνανε ακόμα και την τελευταία ταινία του Σταύρου Τσιώλη, που παίζουμε δυο μυκονιάτες: εγώ κι ο Ζουγανέλης. Όπως λογοκρίνανε και την ταινία του Νίκου Παναγιωτόπουλου που έδειχνε Μύκονο χωρίς γιαπιά και ειρωνευότανε τους ντόπιους μπετατζήδες και τη ματαιοδοξία των Αθηναίων.

Έτσι τελειώνει το ημίχρονο της ζωής μας Νίκο μου, τώρα που πενηνταρίσαμε.
Μου φάγανε τα νιάτα, μου φάγαν και την άνοιξη. Δεν είμαι επαναστάτης τελικά με τα λεφτά του πατέρα μου και είμαι και κάτω του μετρίου, μέτριος.
Όσο ζω όμως θα βροντοφωνάζω αυτό που είπε ο Νίκος Γκάλης όταν τα μαλλιά του ήταν ακόμα αφάνα σαν του Santana, τότε στο ημίχρονο, στον πρώτο του αγώνα με την Εθνική απέναντι στην Τουρκία, μέσα στην Κωσταντινούπολη, μαζί με Καστρινάκη και Κορωναίο, ενώ χάναμε:
----

Θ α τ ο υ ς γ α μ ή σ ω μ ε ν!
--

Και μετά νικήσαμε.

Σκηνή δέκα

Νίκο, συγνώμη που δεν τραγούδησες στη Μύκονο δεκαπέντε χρόνια πριν. Δεν μας το επέτρεψαν οι βλαχοκεμαλιστές δεσποτάδες και οι βαλκάνιοι επαρχιώτες των κομμάτων.
Καλά έκανα λοιπόν, και έκλασα τον Θρησκευτικό τότε. Και νυν και αεί.

---------------------------------------

------------------------------------

_______________________________________________________

*Ο Μάκης Κοντιζάς είναι φίλος μου και άντρας της φίλης μου. Και παρ 'όλο που ο κάβος της συναισθηματικής ωριμότητας με κρατάει δεμένη μαζί της απ' την πλώρη (ως πρώην γκομενάκι και νυν σύζυγος) η πρύμνη μου μένει πάντα έκθετη στο ανοιχτό πέλαγος του Μάκη. Λοβ γιου ;-)

τα παπουτσάκια των κοριτσιών

2007-07-17T13:15:00.000+02:00

(illustrator: Βeth Αdams, ink goauche)

---------

Και τι σώζεις όταν φτάσει η φωτιά δίπλα σου ;;;;
Χθες το μεσημεράκι μπήκα στο δίλημμα ….
Κατά τις 5 κατέβασα μόνο τα άλμπουμ με τις φωτογραφίες – γέμισα μια μεγάλη βαλίτσα – έβαλα και τα πρώτα παπουτσάκια των κοριτσιών μου .
Είχε κι άλλο χώρο όμως δεν χρειαζόμουνα τίποτα άλλο …μόνο παρελθόν έπρεπε να σώσω για να δω μέλλον .
Ο πατέρας μου φώναζε να μην ξεχάσω να πάρω τα ένσημά μου !!!!!
Δε χρειάστηκε .
Απομένει το Πεδίον του Αρεως στην Αθήνα και ο Εθνικός κήπος ..αλλά νωρίς είναι ακόμα , φαντάζομαι μέχρι το τέλος του καλοκαιριού θα ξεμπερδέψουμε και μ’ αυτά ….

Καλημέρα…

Είναι μέρες τώρα που θέλω να γράψω ένα σωρό, για μικρούς θεούς και ολογραφικά καρτούνς, για τη disneyland του Ματογιαννιού και την μελαγχολική θιβετιανή που βρέθηκε στην καθαριότητα του Δήμου, για τον Πορτοκάλογλου και τον Οδυσσέα Τσάκαλο που με την παρέα τους μας θύμισαν πόση γενναιοδωρία μπορεί να χωρέσει σ' ένα μπάσο και σ' ενα τύμπανο κόντρα στην αρπαχτή, για ένα κλαμεράκι που εξερράγη στη μέση ενός εικοσιτετραώρου μιας δύσκολης σεζόν, για μια φούχτα αγορίστικες μπούκλες που γαργαλούν το μυαλό μου. Αλλά δεν βρίσκω τρόπο να τρυπώσω στο εξαιρετικά στενό κοστούμι του χρόνου.
Σήμερα όμως, του την έσπασε την κόπιτσα το γράμμα που βρήκα στο ηλεκτρονικό μου κυτίο, από τη φίλη μου την Άννα. Που μένει στην Καισαριανή. Που έχει τρία κορίτσια και απο χθες, λιγότερη δόση οξυγόνου για να τους χαρίσει. Λιγότερη ανάσα.

save as...

2007-07-02T10:50:00.000+02:00

...inflammable liquid

.......

μερικές φορές, δεν ξέρω πως να το πω και το λεω απ' την ανάποδη. Όπως λένε γλυκάδι το ξύδι για παράδειγμα, με την πρόθεση να ξορκίσουν την οξύτητά του. Είναι μάλλον μια λανθάνουσα αντίδραση που δεν περιέχει καμιά σοφία, αλλά μόνο το φόβο μην τυχόν και νομίσεις πως τα εύθραυστα υλικά, μπορούν να διαρκέσουν για πάντα.

Αυτή τη δουλειά κάνει και το κλικ της μηχανής. Φυλακίζεις μια στιγμή και την αποθηκεύεις ως: "εύφλεκτο υγρό" ή "διαφάνεια" ή "καλοκαίρι 2007" ή σκέτο "καλοκαίρι".

το σαμιαμίδι

2007-06-21T22:36:00.000+02:00

Το βοριαδάκι είναι ότι πρέπει κατά το βράδυ, στη μικρή μου τουριστική πόλη. Ειδικά το καλοκαίρι. Καίγεται το σύμπαν γύρω κι εδώ, ένα λεπτό ζακετάκι καλύπτει τους απένατι ετερόφωτους ώμους που δοξάστηκαν από εραστές της μιας νύχτας. Μετά.
Χρόνια και χρόνια ξηρασίας ενισχυμένης από προβολείς πολλών βατ, σανδαλάκια που όργωσαν τις πλάκες στα στενά και στα κλαμπ, μήπως και στάξει η δροσιά της νεότητάς τους και φυτρώσει κανένας καλοκαιρινός έρωτας που –ας γινόταν!- να τον βρει και το φθινόπωρο.
Ουίσκια σκέτα, γκρηκ σάλαντ και μουζάκας βεριτάμπλ δεν μένουν πια εδώ. Μεγαλώσαμε. Με σπουμάντε και πιπερόριζα καταναλώνονται στα όρθια τα σάντουιτς. Ο σαματάς που έκαναν τα δασύτριχα στήθη των καμακιών δυο δεκαετίες πριν, φώλιασε στην ανάμνηση της αρτέμιδας σουηδέζας και κρυφοκυττάει, γελώντας, τα απελευθερωμένα σώματα και την προσδοκία για κείνον τον ιερό οργασμό που άμα δεν του δείξουν την ψυχαναλυτική πολυθρόνα δεν λέει να ‘ρθει. Ο γαμημένος.

Αυτά στο μέιν στρητ. Στα στενά και στα υπόγεια άλλη ζωή. Μυρίζει ιδρώτα και axe. Τα μακώ είναι ποτισμένα μ’ εκείνη την κουζινίλα της λάντζας, και λερωμένα απ’ τα δάκρυα μιας σφαλιάρας που οι άντρες του παραπετάσματος οφείλουν στις γυναίκες τους – για ότι έκαναν και για ότι πρόκειται να κάνουν. Αλλού κελαηδάει μια αλβανική ποπ κι αλλού μετά τις μπύρες τα παιδιά παίζουν έξω αργά γιατί μέσα έχουν στρώσει πολυφωνικό και θυμούνται.
Ο Κακαουνάκης έχει ήδη κατατροπώσει τους συνταξιούχους των εννιά. Βούιξε το μόνιτορ της τηλεόρασης απ’ την κουφαμάρα. Τόσο που ο γάτης βγήκε να κοιμηθεί έξω. Το επόμενο μεγάλο γεγονός μετά τη χαλαζόπτωση στη μακρινή Ρουμανία καλοκαίρι καιρό, θα είναι η οριστική αναχώρησή τους. Φαντασμαγορική: θα σημάνει αργά και δυνατά η καμπάνα της ενορίας τρις και θα μαζευτούν σαν καλοκαιρινά ζόμπι οι ντόπιοι, να ξοδέψουν έναν μικρό σπαραγμό ο καθένας, για την τόση δα ζωή που είναι ένα τσικ, μια μονοκοντυλιά. Η γαμημένη.

Την ίδια ώρα ένα σαμιαμίδι ροζουλί, διάστικτο με ελαφρύ καφέ δαντέλωμα (το αδικεί η άνευ φλασιάς, φωτογραφία δωματίου και μάλιστα από απόσταση) μου ‘κανε τη χάρη να γίνει το αλεξίκακον του επιπλέοντος Υπογείου, στον ελαφρύ κυμματισμό αυτού του βραδινού δροσερού βοριά. Κι αφού το φωτογράφισα, του είπα:
-Τι να σου κάνω; από δω που είμαι τώρα, αυτά βλέπω. Ισως αν μετακινήσω λίγο το σώμα μου και βρω σκεπό, να δω και τίποτ’ άλλο.
.....

Εκείνο τότε, δίπλωσε την ουρά του απ' την άλλη μεριά και γύρισε το κεφάλι προς τα 'κει.

40 (forty)

2007-06-18T02:32:00.000+02:00

Τέντωσα το βλέμμα στη θάλασσα. Χαμήλωσα το καπέλο και μάζεψα με προσοχή την τελευταία σκέψη που είχα κάνει: μπορεί ο χρόνος να έχει αλλάξει το πρόσωπό μου – τα γούστα μου όμως όχι: η άμμος ήταν καυτή, το νερό διάφανο, οι φωνές των παιδιών ζωογόνες, ο αέρας των φίλων μου δροσερός, το ματάκι της θάλασσας πορτοκαλί , το δέρμα του νεανικό. Ακούμπησα σιωπηλά αυτή τη σκέψη στην πετσέτα δίπλα μου μην τυχόν αιφνιδιάσει κανέναν, τη σκέπασα προσεκτικά με το καπέλο και πήρα ανάσα για μακροβούτι: 1,2,3… 19,20…23,…26,..35,36,…39,40!

(στο Δημήτρη, τον Αντώνη, τη Μάρω, τη Δέσποινα, το Γιώργο, το Γαλάτη, το Βαγγέλη, τη Λίλα, την Τερέζα, την Έλλη, τον Ηλία, τη Βίκυ και τη Μαργαρίτα)

καλοκαίρι

2007-06-08T22:10:00.000+02:00

***
δυο πυγολαμπίδες και μια βυσσινάδα "Φήμη": έτσι θα το 'λεγα αλλιώς το (μέσα μου) καλοκαίρι

σημάδια του αιγαίου

2007-06-04T15:58:00.000+02:00

Mε τον Γιώργο Πίττα, βρεθήκαμε και γνωριστήκαμε την Πρωτομαγιά στη Σαντορίνη. Συνωμοτήσαμε - σαν τους ληστές- σ' ένα μπαλκόνι στο 'Μεροβίγλι, για να κλέψουμε την μυρωδιά και την εικόνα της πρωινής πάχνης που σκέπαζε την καλντέρα. Σύραμε τις σαγιονάρες μας, από κει ως τα Φηρά άλλοτε κουβεντιάζοντας κι άλλοτε σιωπώντας, μπροστά στο θαύμα του φωτός και της σκιάς, στα κτήρια, στα καμπαναριά, στους αχειροποίητους τοίχους, στο μεγαλείο αυτής της γωνιάς του αρχιπελάγους. Κοινωνήσαμε το άχραντο μυστήριο της αιώνιας θάλασσας που σμίγει με τον ουρανό. Ακριβώς εκεί που το θνητό σώμα θρηνεί και χαίρεται μαζί, για τον άνθρωπο που γαντζώνεται στο φυσικό τοπίο προκειμένου να δώσει διάρκεια. Την ποθητή διάρκεια στον πεπερασμένο χρόνο.

Σ’ αυτό το ταξίδι ο Γιώργος, κουβαλούσε τα δοκίμια του βιβλίου με τις τελικές διορθώσεις. Το μοιράστηκε μαζί μας, με περηφάνια και ανακούφιση. Ένιωσα – κι αργότερα το ‘βγαλε κι η κουβέντα- πως αυτό το «σώμα», το όφειλε στον εαυτό του. Ήταν ένα βαρύ σακίδιο, που το κουβαλούσε χρόνια στα ταξίδια του, στο μυαλό του. Το βάφτισε «Σημάδια του Αιγαίου» και κυκλοφόρησε πριν λίγες μέρες, απ’ τις εκδόσεις Ποταμός. Είναι ένα ογκώδες δίγλωσσο φωτογραφικό λεύκωμα με εξαιρετικά κείμενα, για την ιστορία των νησιών και των ανθρώπων τους – κυρίως των ανθρώπων τους, χωρισμένο σε κεφάλαια όπως: Λιμάνια, Καΐκια, Ψαρέματα, Βλάστηση, Πέτρες, Κατοικίες, Μονοπάτια, Αγγειοπλαστική, Περιστεριώνες, Δρώμενα, Άνθρωποι, Ήχοι, Καφενεία, Γαστρονομία, Μουσική.
Σ’ αυτήν την ωραία έκδοση μπορεί κανείς να χορτάσει τη ματιά εκείνου που ερευνά,αφουγκράζεται και καταγράφει, φωτογραφίζει κρήνες λευκές μαρμάρινες/μύλους ανέμων/τρούλους ρόδινους μικρούς/και ψηλούς διάτρητους περιστεριώνες. Αποτυπώνει με εικόνες και λέξεις ότι άγγιξαν τα χέρια και ο νους των ανθρώπων. Σπίτια, καφενεία, εκκλησιές, χορούς, αρχαιότητες. Στέκεται, στο γραδάρισμα της σούμας στη Χίο, στροβιλίζεται στον τροχό που φτιάχνει φλάρους στη Σίφνο, μπαίνει σε Φολεγανδρίτικο γάμο, ακολουθεί τα αρχιτεκτονικά δείγματα της Κρητικής Αναγέννησης, αχνοπερπατά στα πέτρινα σκαλοπάτια της Άνδρου, θαυμάζει την Όλυμπο της Καρπάθου από ψηλά. Κυριολεκτικά αχνοπερπατά ανάμεσα στ' αμπέλια και τις ελιές, τις αφάνες και τα θυμάρια, τα χαμόγελα και τα ούζα, τα δίχτυα και τα κουφάρια των καϊκιών, τα μοναστήρια, με τόση αγάπη αλλα και με βαθιά συνείδηση της ακρίβειας αυτών των τόπων.
Σαν τους παλιούς περιηγητές, που τους ενδιέφεραν και η αρχιτεκτονική και η λογοτεχνία, η θρησκεία και η βοτανική, τα τραγούδια και το φαγητό – ό,τι δηλαδή είναι έργο των ανθρώπων που χωνεύονται στο τοπίο, χωρίς να δρουν ανταγωνιστικά προς αυτό αλλά ούτε και μαρμαρωμένοι σε μια εποχή, σε μια συνήθεια. Ταξιδεύει για να μάθει: «Να βλέπεις, να παρατηρείς, να κρατάς σημειώσεις. Μην ταξιδεύεις σαν μπακάλης ή σαν περιοδεύων εμποράκος», είχε πει ο πατέρας Φλωμπέρ στον γυιο του Γουσταύο, το 1840.

Ένα από τα τελευταία κεφάλαια του βιβλίου, είναι τα Σκίτσα. Κατοικίες, βεράντες, περιστεριώνες, καπνοδόχοι, σημειώσεις του ίδιου, από τα ταξίδια αυτά. Στη Σαντορίνη, τον είδα αυτόν τον περιηγητή. Ακόμα κι αν είχε περάσει πολλές φορές από τις ίδιες διαδρομές, συνεχώς, σ’ ένα δεμένο, χοντρό μπλοκάκι, σχεδίαζε και σημείωνε-σχεδιαζεκαισημείωνε.

------------------------------------------------------------------------------------------------

O Γιώργος Πίττας γεννήθηκε το 1954 στην Αθήνα.

Σχεδιαστής επίπλων και interior designer με παράλληλες σπουδές πολιτικής οικονομίας και κοινωνιολογίας στο Παρίσι. Ιδρυτικό μέλος της ομάδας "Νέο Κατοικείν", από το 1980.

Από το 1995 μοιράζει το χρόνο του μεταξύ Αθήνας και Πάρου, όπου διατηρεί την πρότυπη ξενοδοχειακή μονάδα "Lefkes Village".

Διετέλεσε μέλος των Δ.Σ. του ΣΕΤΕ και του ΞΕΕ, όπου δραστηριοποίηθηκε σε θέματα πολιτισμού.

για την Αμαλία

2007-06-01T09:27:00.000+02:00

Η Αμαλία έφυγε υποφέροντας. Θυμωμένη και αδικημένη. Κι αυτό που ένιωθε, δεν μπορεί να της το αμφισβητήσει κανείς. Απ' τις χαραμάδες του πόνου, κατέγραψε στο μπλογκ την περιπέτειά της. Μίλησε για τους κακούς γιατρούς αλλά ευχαρίστησε και κείνους που την συνέτρεξαν. Η Αμαλία, είναι μια περίπτωση ανάμεσα στις πολλές - η περιγραφή της πορείας της ασθένειάς της και ό,τι βίωσε απ' το σύστημα υγείας, δεν έχει ενδιάμεσους τόνους: μόνο άσπρο και μαύρο. Αλλά πώς να μην είναι έτσι;

-----

---------------------------------------------------
Η τελευταία επιθυμία της Αμαλίας ήταν η ενίσχυση της υπό ανέγερση Ογκολογικής Μονάδας Παίδων: Σύλλογος Ελπίδα, τηλ: 210-7757153, e-mail: infο@elpida.org, λογαριασμός Εθνικής Τράπεζας: 080/480898-36, λογαριασμός Alphabank: 152-002-002-000-515. Θυμηθείτε να αναφέρετε ότι η δωρεά σας είναι “για την Αμαλία”.

το παραμιλητό της μελιτζάνας

2007-05-25T11:51:00.000+02:00

(illustrator, Stephen Barnwell)

----

Κληρονόμησα από την γιαγιά μου δυο πράγματα: το όνομα και τα μαγειρέματα, μαζί με τις ιστορίες τους. Ποτέ ένα φαγάκι, δε φτιάχνεται χωρίς να το μιλήσεις. Για την ακρίβεια, χωρίς να το στολίσεις με παραμιλητό. Αυτό, μοιάζει πολύ με κουσούρι, μα μεγαλώνοντας κατάλαβα πως δεν είναι.

Η γιαγιά μου λοιπόν, πέθανε τον Μάιο του 2000, εκατό χρονών παρά λίγο, με σώας τας φρένας και έπεσε στο κρεβάτι μόνο όταν το αποφάσισε, δηλαδή μια βδομάδα πριν. Είχα τη χαρά και την τύχη να είμαι κοντά της τότε, γιατί αυτήν την γιαγιά –άργησα- αλλά εντέλει την αγάπησα βαθιά, ευτυχώς καιρό πριν τον θάνατό της. Νομίζω πως οι δικές της οι αγάπες, οι ξεχωριστές, ήταν δύο: τα λουλούδια και οι μελιτζάνες.

Μπροστά σε μια σακούλα έψιμες μελιτζάνες, γονάτισα σήμερα. Μου τρύπησε τον εγκέφαλο η ανάμνηση της τηγανητής μελιτζάνας με ντομάτα και απίστευτη ποσότητα σκόρδου, σε ένα γαργαντούικο πιάτο, που έφτανε να ταΐσει περί τα δεκαοχτώ άτομα, συν τα έκτακτα δευτερανήψια που μαζεύονταν απ’ τη μυρωδιά.
Οι μελιτζάνες της γιαγιάς μου έκαναν στράκες, σ’ όλες τους τις φάσεις. Απ’ το μποστάνι ξεκινώντας, αφού ήταν τόσο περιποιημένες και φυτεμένες πάντα, ανάμεσα σε βασιλικούς. Το πρώτο κόψιμο, γλυκό μελιτζανάκι. Ακολούθως τηγανητές, προς το τέλος της παραγωγής ιμάμ της κατσαρόλας. Οι πρώτες έψιμες, τηγάνι και μόνο, αφού ήταν αρχή του φθινοπώρου κι όλοι ζητάγαμε αυτό το φαγάκι μιας και θ’ αραιώναμε απ΄ την ποδιά της, ένεκα ο χειμώνας, τα σχολεία, οι κοντές μέρες…
Η στυφή και πένθιμη μελιτζάνα μετουσιώνονταν λοιπόν στον εκλεκτότερο των μεζέδων κι ας κάναμε τρεις μέρες να συνέλθουμε απ’ το σκόρδο. Η ίδια, τις συνόδευε πάντα με ένα νεροπότηρο κόκκινο κρασί για «να κάνει αίμα», όπως έλεγε. Τρελαινόμασταν! Κι εμείς, αλλά κυρίως το πιεσόμετρο, το οποίο αργά το βραδάκι, χτυπούσε είκοσι, εικοσιδύο… ‘Όταν η μητέρα μου, πολύ αργότερα, της περιόρισε τα τηγανητά και το κρασί, η πίεση έπεσε στο δεκαεφτά, αλλά η γιαγιά είχε υποτασική ζάλη…

Η ιστορία που συνόδευε τις μελιτζάνες, είχε μια μόνιμη επωδό όταν τις έριχνε στο τηγάνι : τα κουβεντιάσατε με το βασιλικό στον κήπο; Ε, να τώρα!, και δώσ’ του βουτιά στο λάδι, ενώ απ’ τα γέλια ανεβοκατέβαινε η ποδιά στην ολοστρόγγυλη κοιλιά της . Μεγαλώνοντας κατάλαβα, πως η κουβέντα του βασιλικού με την μελιτζάνα, είχε σεξουαλικό υπονοούμενο και το τηγάνισμα ήταν η τιμωρία της. Ενώ ο βασιλικός, βουτιά στον αγιασμό! Τι να πεις…

Η αγαπημένη μου γιαγιά λοιπόν κι οι νοστιμιές της –ήταν νόστιμη και στις κουβέντες της πρέπει να πω- είχε για την ζωή μια άποψη μυστήρια. Σκληρή θα έλεγε κανείς. Πότε -πότε , διέκρινες μια συμπόνια στις πράξεις και στα λόγια της που όμως προέρχονταν, απ’ τα έσχατα του ανθρώπινου πόνου.
-Μα γιαγιά, πως αντέχεις να βουτάς τα χέρια σου στο καυτό λάδι, μ’ αυτές τις μελιτζάνες;
-Να μην αξιωθείς να δεις παιδάκι μου, το τι μπορεί ν’ αντέξει ο άνθρωπος…
Εκείνη η τηγανιά πήγε κάτω πιο γρήγορα από ποτέ, γιατί τη μοιραστήκαμε οι δυο μας. Ήμουνα δεν ήμουνα δεκαπέντε χρονών. Πέρασαν τα χρόνια οι διατροφικές μου συνήθειες άλλαξαν, για τη γιαγιά είχαν φύγει οι αθώες σκέψεις και είχα καταλήξει πως λίγο πολύ ήταν ο δυνάστης της οικογένειας. Παρ’ όλο που δεν ζούσαμε μαζί, μια ματιά της αρκούσε για να σου πάρει τα μέτρα.

Μια άλλη φορά, πάλι μελιτζάνες τηγανητές. Τις άφησε στο τραπέζι για να τις βρει ο παππούς όταν γυρίσει και πήγαμε μαζί, στο μικρό καμαράκι όπου φρόντιζε μια ανύπαντρη αδελφή του, η οποία, ξεχασμένη από τους ανθρώπους κι απ’ τον θάνατο, έφθινε αργά στην κλίνη της. Είχαμε συμφωνήσει να την βοηθήσω περιφερειακά: να φτιάξω τη σούπα, να ζεστάνω το νερό, να φέρω τις πετσέτες, να σκουπίσω την αυλή.
-Αλλά όσο θα είμαι στην κάμαρη, ούτε θ’ αναπνέω ούτε και θ’ αγγίζω – ακόμη και το ξέφτι της κουβέρτας, δεν πρόκειται να τ’ αγγίξω γιαγιά, στο λέω!
-Σάματι, σ’ έβαλε κανείς με το ζόρι, αγάπη μου; Μόνη σου ήρθες…Έλα να τελειώνουμε και θα πα’ να φτιάσομε κι άλλες μελιτζάνες…
Την πιο πικρή αλήθεια, σε μελιτζάνα τηγανητή μου χάρισε η γιαγιά…Μόνη μου πήγαινα, δεν μου το ζήτησε ποτέ.

Αυτές τις μέρες θυμήθηκα την κουβέντα της: να μην αξιωθεί να δει κανείς, το τι μπορεί ν’ αντέξει ο άνθρωπος. Η σακούλα με τις μελιτζάνες απ’ τον κήπο του θείου μου –μοναχογιού της γιαγιάς- μύριζε τηγάνι, στωικότητα και στο βάθος ελπίδα. Γιατί αυτή η πένθιμη οβάλ μπάλα, δύναται να καταστεί, μνημόσυνο και πράξη αγάπης και δαιμόνιο σωστό, αφού πριν αποφασίσω τι θα τις κάνω, τις παραμίλησα και με το παραπάνω.

-hungry, μνημόσυνο Μαΐου, Μύκονος 2004

φτερουγίσματα δ'

2007-05-18T07:13:00.000+02:00

μικρή κάρτα της Leoni Schmiedel
------------

Με τις πρώτες καλοκαιρινές ζέστες, φυτεύτηκαν στις παραλίες τα δάση των ομπρελών. Πυκνά και ως την άκρη του κύματος για να ματώνει η εύθραυστη αρμονία του τοπίου. Για να σκιάζουν -με το ζόρι κι επί πληρωμή- τη διαφάνεια του απομεσήμερου. Για να μπαίνει το μπλε στο κάδρο του επιτρεπόμενου χώρου, βάσει δημοπρασίας.

Η καρδιά μου φτερουγίζει όπως το κρινάκι της άμμου απ' το πέρασμα της σαγιονάρας του beach service.

βελόνες

2007-05-17T08:45:00.000+02:00

Μια με τις ψείρες πιάνεσαι, μια τις βελόνες φτιάνεις
κι από το γλυκοχάραμα, αγάπη μου (2x)
την καθαρίστρα κάνεις (2x )

-----------------------χειμερινοί κολυμβητές, η καθαριότης, στίχοι-μουσική Αργύρης Μπακιρτζής

μπότζι*

2007-05-14T13:20:00.000+02:00

κάνω το κορμί μου βάρκα και τα χέρια μου κουπιά
το μαντήλι μου πανάκι, μπαίνω βγαίνω στη στεριά

-------

με αφορμή αυτήν την πρόσκληση

*μπότζι:(Διατοίχιση, Rolling). Ταλάντωση δεξιά και αριστερά κατά την εγκάρσια έννοια γύρω από το διαμήκη άξονα του σκάφους. Η ταλάντωση αυτή επηρεάζει την εγκάρσια ευστάθεια του σκάφους.

για τον Πέρη Ιερεμιάδη

2007-05-12T14:30:00.000+02:00

μέσα στο χώμα πρέπει να βλέπουμε, γιατί εκεί μέσα προετοιμάζονται όλα

τα κακά νέα ταξιδεύουν γρήγορα: πριν λίγες ώρες έφυγε ο επίμονος και στοχαστικός ζωγράφος Πέρης Ιερεμιάδης. Έστειλα ένα αμήχανο μήνυμα στον φίλο και εκδότη της Ινδίκτου, Μανώλη Βελιτζανίδη, που ήταν επιστήθιος φίλος και συνεργάτης του: "Λυπάμαι για την απώλεια αυτή". Μου τηλεφώνησε αμέσως. Δυσκολεύτηκα να καταλάβω τις κουβέντες του που βούλιαζαν σε λυγμούς: "Μου είναι αδύνατον να κάνω ή να γράψω οτιδήποτε." Αναδημοσιεύω λοιπόν, με την άδειά του, άρθρο του που δημοσιεύτηκε στο περιοδικό Ίνδικτος (αρ.τεύχους 21, Για την ετερότητα, Νοέμβριος 2006) και κοσμείται εξ ολοκλήρου με ζωγραφιές του Πέρη Ιερεμιάδη. Συγκλονίστηκα, ξαναδιαβάζοντας το. Είναι γραμμένο όχι για να συστήσει τον σπουδαίο ζωγράφο αλλά τον φίλο του. Είναι τυχερός που το έκανε εγκαίρως και μπόρεσαν να το μοιραστούν.
----------------------------------------------------------------------------------------------

Το κείμενο αυτό το οφείλω πολύν καιρό. Ίσως από την πρώτη κιόλας στιγμή της γνωριμίας μου με τον Πέρη Ιερεμιάδη. Δεν το αποτολμούσα αναλογιζόμενος την ανεπάρκειά μου, αλλά και την δυσκολία να μιλήσω για πρόσωπο τόσο προσφιλές. Φοβόμουν πως η αγάπη θα καλύψει το νου και θα σμικρύνει την αλήθεια. Το πράττω τώρα, ακουμπώντας στα λόγια του Rodin πως η μικρή αλήθεια κουβαλά την αλήθεια ολάκερη. Η ευκαιρία εξάλλου είναι μοναδική, τώρα που η Ίνδικτος φιλοξενεί ξανά τις ζωγραφιές του.

Δώδεκα χρόνια πίσω, σχεδιάζοντας το 1ο τεύχος του Ερουρέμ, χτύπησα για πρώτη φορά την πόρτα του. Του ζήτησα να μου εμπιστευθεί τις βάρκες του, εξηγώντας του τα σχέδια και τις φιλοδοξίες του περιοδικού. Ξαφνιάστηκε από το αίτημά μου, μα δέχτηκε. Ίσως η κοινή μας καταγωγή, ίσως το «μοιραίον» της συναντήσεώς μας που αποκαλύφθηκε από μια φωτογραφία; Ποιος ξέρει! Από κείνη τη στιγμή ομολογώ την απαρχή μιας μαθητείας δίπλα του, μαθητείας που ουδέποτε βεβαίως έλαβε το νόμιμο σχήμα δασκάλου-μαθητή.

Την εποχή εκείνη (1992-1997) ο Πέρης ναυπηγούσε διαρκώς βάρκες. Βάρκες που θύμιζαν ανθρώπινους θώρακες. Τον μάγευαν οι ονομασίες τους και τις συγκέντρωνε. Τα χρώματα λίγα. Κόκκινο της φωτιάς, λουλακί, ώχρα, καμμιά φορά μαύρα. Κάποτε και άσπρο. Η αίσθησή μου από τότε ήταν πως ο Πέρης ασκούνταν διαρκώς στο ίδιο θέμα, αναζητώντας την ερμηνεία του, αν και δεν ήταν αυτό καθαυτό το θέμα που τον απασχολούσε, αλλά κάτι εσώτερο, βαθύτερο. Τότε παραλλήλιζα τις ζωγραφιές του με το ίσο που κρατούν οι ψάλτες. Καμμιά ένταση, καμμιά διακύμανση. Του το ‘χα πει και του άρεσε. Στις συζητήσεις μας, διέκρινα το πάθος, την αναζήτηση, τις εμμονές του. Αχ αυτές οι εμμονές του Πέρη! Τελικά, ο άνθρωπος είναι που μετράει πίσω απ’ όσα κάνει. Το δε έργο του έχει τις ρίζες του στο σύνολο που έχει πλάσει. Στο είναι του.

Ο Πέρης Ιερεμιάδης είναι απ’ αρχής αποφασισμένος να υποστεί τα δεινά και τις στερήσεις που του επιφυλάσσει η μοίρα του. Εν ηρεμία και αδιαφορώντας για τις συνέπειες των επιλογών του, ασκείται στην υπακοή. Γιατί τι άλλο είναι η τέχνη παρά υπακοή στους αιώνιους νόμους του σύμπαντος;

Το 1996 μου χαρίστηκε η ενασχόλησή μου, εκδοτική αλλά όχι μόνο, με το έργο του Δ.Πικιώνη. Στην αρχή τα Ζωγραφικά, μετά η Αρχιτεκτονική της Χίου, τα Έργα Ακροπόλεως, κ.α. Ήταν ο Πέρης Ιερεμιάδης που έκανε το προξενιό με την κόρη του Πικιώνη, Αγνή. Εισχωρώντας στο «Αρχείο Πικιώνη», διαβάζοντας τα κείμενά του, τις ζωγραφιές του, τα σχέδιά του, ανακάλυπτα όλο και περισσότερο την πηγή απ’ όπου άρδευε το βιος του ο Πέρης Ιερεμιάδης. Απ’ αυτόν τον μεγάλο δάσκαλο, παραγνωρισμένο ακόμα δυστυχώς και στις μέρες μας, έλκει την καταγωγή του.

Mε ερμηνευτή τον Πικιώνη άρχισα σιγά-σιγά να κατανοώ τον φίλο μου αλλά και το έργο του. Οι βάρκες παρουσιάστηκαν για τελευταία φορά στο Σπίτι της Κύπρου το 1997. Με τη λεπτότητα της διαισθήσεώς του αλλά και βαθύτατο στοχασμό ο Π.Ι. εισχωρούσε όλο και περισσότερο στα άδυτα της τέχνης του. Εκεί όπου μετά από πολύ κόπο και μόχθο θα του αποκαλύπτονταν η αλήθεια. Διότι ουδέ αρετή λογίζεται, εκείνη, ήτινι ουκ ακολουθεί η δυσχέρεια των έργων, εις ενέργειαν αυτής. Ο Πέρης Ιερεμιάδης ως άλλος προσήλυτος δαπανά τον μόχθο του ασκούμενος καθημερινά. Η σχέση του με το έργο του είναι απολύτως διαισθητική. Δεν παρασύρεται ποτέ από το αίσθημά του.

Σαν τελείωσε με τις βάρκες, ξαφνιάστηκα! Άραγε πως θα συνέχιζε; Επιστρέφοντας από τους Πεταλιούς, το ερημονήσι του, μου ‘δειξε λίγα μικρά έργα με ζώα και τοπία. Τότε ξεκίνησε και τους Αη-Γιώργηδες. Τα χρώματα πια είχαν εξαφανιστεί. Τώρα πια μόνο χώματα και μαύρη σινική. Τίποτα άλλο. Χώματα διαλεγμένα από τον ίδιο, στραγγισμένα για χρόνια σε αυτοσχέδιους κάδους, φροντισμένα από τη μανία χρυσοθήρα που γυρεύει στα έγκατα της γης την φλέβα της αλήθειας. Η τέχνη διαβάζω, είναι η αναγωγή η αρμόδια εις την ύλη της μίμησης. Κατανοώ πλέον πως ο σκοπός του φίλου μου δεν μπορεί να είναι, σε καμμιά περίπτωση, σχετικός – είναι και ήταν πάντα απόλυτος: Μέσα στο χώμα πρεπει να βλέπουμε, γιατί εκεί μέσα προετοιμάζονται όλα.. Στην κρυμμένη στη φύση αποκάλυψη του κόσμου του νοητού. Σιγά-σιγα, ασκούμενος διαρκώς, εισχωρεί στα άδυτα της τέχνης του «απλού», καθότι η απλότητα, αλλά και η αγνότητα, είναι αναγκαία συνθήκη κάθε τέχνης. Ποιος είναι ο τρόπος, ποια η μέθοδος κατάκτησης, δύσκολο για μένα να το διατυπώσω. Κατανοώ όμως, πως αυτήν την οδό ακολουθεί ο Π.Ι. Αντιλαμβάνομαι έτσι τις εμμονές του, τις συζητήσεις μας, τον πνευματικό του πυρήνα που φωτίζει και διαμορφώνει τη ζωή μου.

Συζητώντας με τον Πέρη την έκδοση του Νέου Συναξαριστή, μου προτείνει να αναλάβει εκείνος την εικονογράφηση. Διστάζω, μα κάμπτομαι από την επιθυμία του. Χρησιμοποιώντας μόνο χρώμα και σινική, αρχίζει να χαράσσει πρόσωπα Αγίων. Δεν τον απασχολούν τα διακοσμητικά στοιχεία των εικόνων, αναζητά τη μορφή των προσώπων, την καθαρότητά τους. Με τα χαράγματά του πάνω στη φθαρτή χωμάτινη επιφάνεια προσπαθεί να χωρέσει το αχώρητο της αγιότητας. Φτάνοντας στο τυπογραφείο, αναγνωρίζω την αδυναμία μου. Πώς να μεταφέρω με τα μελάνια της τυπογραφίας, την αίσθηση που κουβαλούν τα χρώματα του Πέρη; Πώς να ζωντανέψω τη νεκρή για μένα ύλη της τυπογραφίας; Η τυπογραφική μου αποτυχία, μου φανερώνει τα μυστικά του.

Αυτή η αγνότητα και η αλήθεια που αναγνωρίζω στην τέχνη του φίλου μου, προϋποθέτει ένα σύνολο ανθρώπου, ένα σύνολο ζωής, αγνής και φυσικής. Μετρώ πίσω τα χρόνια της ζωή του Π.Ι. και τα έργα του και δια μιας όλα κουμπώνουν. Αποκτά μορφή το έργο του, ως σύνολο, κι οι χαρακιές του ανθηβόλου του σχηματίζουν το πρόσωπό του.

Μανώλης Βελιτζανίδης

φρένο

2007-05-04T11:30:00.000+02:00

Πριν δυο μήνες μια μερίδα πολιτών της Νάξου, αντιτάχθηκε στους όρους και το σκεπτικό της «επέκτασης» του λιμανιού στο νησί τους. Μάλιστα, σε επίσημη σύσκεψη για την αντιμετώπιση των διαφωνούντων, οι πρόεδροι του Εμπορικού και του Επισιτιστικού Συλλόγου, απείλησαν και απαίτησαν την απομόνωσή τους και τον εντοπισμό των αδυναμιών τους για να τους κλείσουν τα στόματα.

----

Γνωστές πρακτικές, των γνωστών αναπτυξιολογούντων που μεριμνούν για την αύξηση του τζίρου σε βάρος του τόπου, του κοινωνικού του ιστού, της κλίμακάς του, της ιστορίας του, χωρίς να αναρωτιούνται σε βάθος ποιες είναι τέλος πάντων οι προσδοκίες τους από αυτήν την βίαιη ανάπτυξη που παρακάμπτει νόμους, ιστορία, γεωγραφία και ιδιαιτερότητες αυτών των ευαίσθητων κυττάρων, όπως είναι τα νησιά.Το άλλο θέμα βεβαίως είναι η μέθοδος του εκφοβισμού και της περιθωριοποίησης που μπαίνουν σε εφαρμογή όταν κάποιος τολμήσει να σταθεί απέναντι, να διαφωνήσει και να εκφέρει δημόσια μια διαφορετική άποψη, πολύ δε περισσότερο, αν αρχίσει –έστω και με σφεντόνες- να παλεύει γι αυτή.Ευτυχώς, η απόφαση του Συμβουλίου Επικρατείας ήρθε να δικαιώσει αυτούς τους λίγους.
Συγκεκριμένα:

Με απόφαση του ΣτΕ, φρένο στην επέκταση του λιμανιού της Νάξου

Την απόφαση (6/8/2003) των υπουργών ΠΕΧΩΔΕ, Εμπορικής Ναυτιλίας και Πολιτισμού, με την οποία εγκρίθηκαν οι περιβαλλοντικοί όροι για τη βελτίωση και επέκταση του λιμανιού της Νάξου, ακύρωσε το Ε' Τμήμα του Συμβουλίου της Επικρατείας.
Το ΣτΕ ακύρωσε επίσης την από 28/9/2005 απόφαση της διεύθυνσης δημοσίων έργων περιφέρειας Νοτίου Αιγαίου, με την οποία αναδείχθηκε ανάδοχος του έργου επέκτασης κ.λπ. του λιμένα της Νάξου.
Στο σκεπτικό της απόφασης του ΣτΕ αναφέρεται, μεταξύ άλλων, από το μέγεθος του λιμένα που θα προκύψει μετά την εκτέλεση του επίδικου έργου, με το διπλασιασμό των θέσεων ελλιμενισμού, την αύξηση των χερσαίων εγκαταστάσεων και την αναμενόμενη αύξηση της επιβατικής και εμπορευματικής κίνησης, σύμφωνα με τα στοιχεία της Τεχνικής Έκθεσης και της ΜΠΕ του έργου, προκύπτει ότι σκοπείται, κατ' ουσίαν, η δημιουργία ενός νέου, υπερτοπικής σημασίας λιμένα και όχι η επέκταση και βελτίωση του υπάρχοντος τοπικού λιμένα.

Με λίγα λόγια πήγαν να περάσουν ένα τεράστιο κομβικό έργο, ένα νέο –στην ουσία- λιμάνι, σπρώχνοντάς το απ’ το παράθυρο σαν «επέκταση του υπάρχοντος», παραβλέποντας και πηδώντας τις περιβαλλοντικές επιπτώσεις και την αλλοίωση της ακτογραμμής αλλά και χωρίς να έχει προηγηθεί συνολική εκτίμηση για τις συνέπειες στην ζωή των κατοίκων του νησιού και κατ’ επέκταση των Κυκλάδων.

Άλλη μια τρικλοποδιά, με το λουστρίνι της περιφέρειας Νοτίου Αιγαίου. Κι όλα αυτά προς όφελος των ολίγων, που συνήθως δεν είναι άμεσα οι ντόπιοι, αλλά οι αετονύχηδες που θα κόψουν τη γη σε μπακλαβά, οι μεγαλοπράκτορες που θα νέμονται τα πακέτα, οι μπαμπάδες της νύχτας που θα φύγουν πρώτοι, όταν ρουφήξουν και την τελευταία σταγόνα ομορφιάς, όταν εξαντλήσουν και τον τελευταίο πόρο προς όφελος της τσέπης τους και όχι προς όφελος του τόπου.

Τα έργα και η αναπτυξιακή πολιτική προς την κατεύθυνση του τουρισμού, του να εμπορευόμαστε δηλαδή, το φυσικό και αρχιτεκτονικό τοπίο και την ιστορία μας, αλλά και τον τρόπο ζωής μας – γιατί τι άλλο πουλάμε;- θα πρέπει να σχεδιάζονται στο φως του οράματος και όχι στη σκιά του κέρδους.

Να λαμβάνεται υπ’ όψην η ποιότητα ζωής των κατοίκων, το αύριο των παιδιών και οι φυσικοί πόροι – που δεν είναι ανεξάντλητοι.
Αν οι κάτοικοι, οι πολίτες του κάθε τόπου δεν απολαμβάνουμε τη θάλασσα, τα τραγούδια μας, τις κοινότητες μας, το δικαίωμα στην αντίρρηση, τότε τι θα έχουμε να πουλήσουμε;

Για ένα ρουμ με πεντάστερο μπρέκφαστ , ούτε τα παιδιά μας δεν θα έρχονται να μας δουν.
Από ντροπή κυρίως.

κλειστόν λόγω αυστηρής λογοκρισίας

2007-05-03T08:23:00.000+02:00

Φαντάσου ότι είσαι ένας νέος 25 χρονών που μένεις σε μια χώρα, η οποία συστηματικά καταπιέζει την ελευθερία της έκφρασης.

Οι περισσότερες ιστοσελιδες με θέμα τα ανθρώπινα δικαιώματα “μπλοκάρονται” από ένα εθνικό φίλτρο και δεν εμφανίζονται ποτέ στην οθόνή σου. Θέλεις να επικοινωνείς με ανθρώπους από όλο τον κόσμο κι έτσι χρησιμοποιείς το PalTalk, ένα chat room που αν και η έδρα του είναι στην Νεά Υόρκη αλλά πολλοί χρήστες του μιλάνε τη γλώσσα σου. Στην ουσία είναι το παράθυρο του απομονωμένου κόσμου σου.
Μια μέρα που έχετε μαζευτεί στο σπίτι σου με φίλους και μιλάτε με άλλους χρήστες στο chat room, εισβάλλουν ξαφνικά στις τρεις το πρωί 50 αστυνομικοί, σας χτυπάνε και σε φυλακίζουν σε πλήρη απομόνωση για 9 ολόκληρους μήνες χωρίς ποτέ να σου απαγγελθούν κατηγορίες.
Περνάνε αυτοί οι μήνες και αφήνεσαι «ελεύθερος». Δε φοβάσαι να κατακρίνεις δημόσια την κυβέρνηση και υποστηρίζεις την αναγκαιότητα ειρηνικής αλλαγής της πολιτικής κατάστασης (στη χώρα σου είναι νόμιμο μόνο ένα πολιτικό κόμμα). Περίπου έξι βδομάδες μετά όμως, εκεί που κάθεσαι σε ίντερνετ-καφέ παρέα με τον αδερφό σου και διαβάζεις τα email σου και ειδησεογραφικά sites, σε πλησιάζουν άντρες της Ασφάλειας, σου φοράνε χειροπέδες και σε αναγκάζουν να τους οδηγήσεις σπίτι σου, όπου βρίσκουν και κατάσχουν, μία κάμερα, ένα κασετόφωνο, 2 CD και ένα βιβλίο που για κακή σου τύχη είναι απαγορευμένο επειδή υποστηρίζει την αναγκαιότητα δημοψηφίσματος για πολυκομματισμό στη χώρα.

Αν σε έλεγαν Truong Quoc Tuan και έμενες στο Βιετνάμ, τι νομίζεις ότι θα συνέβαινε μετά;

------

Θα ήσουν σε ένα κελί σε πλήρη απομόνωση χωρίς καμιά επαφή με δικηγόρους ή συγγενικά πρόσωπα. Θα σε κατηγορούσαν για προπαγάνδα εναντίον του κράτους και θα αναρωτιόσουν, στα αλήθεια για ποιο λόγο και για πόσα κλικ του ποντικιού σου αντιμετωπίζεις 20 χρόνια κάθειρξη…

Ή φαντάσου να δουλεύεις ως δημοσιογράφος σε κινέζικη εφημερίδα.

Τις παραμονές της 15ης επετείου από τη σφαγή στην πλατεία Τιενανμέν, σε συνάντηση του προσωπικού της εφημερίδας, σάς δείχνουν ένα μέμο από το Κεντρικό Τμήμα Προπαγάνδας για το πώς θα πρέπει να καλύψετε τις επετειακές εκδηλώσεις. Σε αυτό δίνονται οδηγίες στους εργαζόμενους στα ΜΜΕ να «κατευθύνουν σωστά την κοινή γνώμη», να «μην δημοσιεύουν ποτέ απόψεις που δεν είναι σύμφωνες με την επίσημη πολιτική» και να καταδίδουν στις αρχές τυχόν υποψίες που έχουν για συναδέλφους τους που επικοινωνούν με δημοκρατικά στοιχεία στο εξωτερικό.
Εσύ κρατάς σημειώσεις από αυτό το μέμο και το στέλνεις με email από τον προσωπικό σου yahoo! λογαριασμό σε κάποιον γνωστό σου στην Αμερική που διαχειρίζεται ένα πολύ γνωστό κινέζικο website, το Δημοκρατικό Φόρουμ. Το email δημοσιεύεται την ίδια μέρα με το ψευδώνυμο “198964” στα ανεξάρτητα κινεζόφωνα websites του εξωτερικού που έτσι κι αλλιώς είναι απαγορευμένα στη χώρα.
Σε συλλαμβάνουν μερικούς μήνες αργότερα. Η εταιρία Yahoo! θα έχει πολύ απλά δώσει τα στοιχεία του λογαριασμού της ηλεκτρονικής σου διεύθυνσης και την ακριβή τοποθεσία από την οποία στάλθηκε το επίμαχο email.

Αν το όνομά σου ήταν Shi Tao και έμενες στην Κίνα, τι νομίζεις ότι θα συνέβαινε μετά;

Θα καταδικαζόσουν με την κατηγορία της προδοσίας κρατικών μυστικών σε 10ετή κάθειρξη. Η γυναίκα σου θα ανακρινόταν καθημερινά από τις αρχές και η δουλειά θα της πίεζε να σε χωρίσει, πράγμα που τελικά θα έκανε. Θα είχες ελάχιστη επαφή με την οικογένειά σου. Θα μεταφερόσουν σε φυλακές υψίστης ασφάλειας και θα σου απαγόρευαν γράφεις ή να διαβάζεις. Η Επιτροπή Προστασίας Δημοσιογράφων θα σου απένειμε το Διεθνές Βραβείο Τύπου για την Ελευθερία, το οποίο φυσικά δε θα μπορούσες να παραλάβεις.

Φαντάσου να μπορούσες να απελευθερώσεις τον Truong Quoc Tuan και τον Shi Tao.
Μπορείς!

Μπες στο http://www.amnesty.org.gr/ και πάρε μέρος στην εκστρατεία της Διεθνούς Αμνηστίας για την ελευθερία της έκφρασης στο ίντερνετ!

---------------------

Kι ακόμη ένας, ο αιγύπτιος blogger Karim Amer που καταδικάστηκε στις 22 Φεβρουαρίου 2007 σε 4 χρόνια φυλάκισης, για τους ίδιους λόγους.

κόκκινη κλωστή

2007-05-02T09:23:00.000+02:00

ένας παλιός λογαριασμός*

2007-04-27T14:00:00.000+02:00

Μεγάλο Σάββατο στο κατάμεστο Ματογιάννι και, να τι κάνει ο γαλαντόμος άντρας:
-Αγάπη μου σου πήρα δώρο Πάσχα, αλλά δεν το έχω τυλίξει…
-Κομμάτια να γίνει. Να το δω;
-Ορίστε!
-Α, μάλιστα… Το βιβλίο της Ψιλικατζούς. Ολόφρεσκο.
-Σε πήρα μάτι χτες που τριγύριζες τα blogs και το ζαχάρωνες.
-Ευχαριστώ μωρέ…
-Α, όχι, δεν το παίρνεις τώρα. Θα στο φέρω το μεσημέρι…
Το μεσημέρι πράγματι, ήρθε το δώρο στο σπίτι, αλλά, μεταχειρισμένο. Πιο φουσκωτό κατά σαράντα σελίδες κι ένα μολυβάκι χιλιοξυσμένο, να κάνει χρέη σελιδοδείκτη.

Έφαγα πρώτη τη φακή μου και πήγα στην καλή γωνία του καναπέ. ______________________________________________________________

Από μικρή, κουβαλάω μια αμαρτία. Κοινότοπη, αλλά αμαρτία: με τα βιβλία που μ’ αρέσουν, έχω ερωτική σχέση. Θυμάμαι, πως πρωτοήρθαν στα χέρια μου, τι βάρος είχε το σώμα τους, την οπτική εξέλιξη της γραμματοσειράς, το εξώφυλλο, το βάρος του χαρτιού, το μέγεθος των «αυτιών», το σχεδιασμό του εξωφύλλου, την πρώτη σελίδα ανάγνωσης, σε τι κατάσταση βρισκόμουν όταν πρωτοήρθα σε επαφή, πόσα μποφώρ είχε το μυαλό μου και πολλά άλλα. Μπορώ δηλαδή να ερωτευτώ και να θυμάμαι για πάντα, τόσο μια λαδόκολλα με καρικατούρες διπλωμένη στα τέσσερα, όσο και ένα ντελικάτο δεμένο fabriano 100 g/m2 με GFS Dido (9/11.5), αλλά πάντα, μετά το σεξ μαζί του.

Αν βρισκόμουν μπροστά σε ένα θεραπευτή, και με ρωτούσε με κείνη την ολύμπια ηρεμία: -Έχετε εστιάσει, στο γιατί ταυτίζεστε τόσο πολύ, με τους ήρωες των βιβλίων που σας αρέσουν, μάλλον θα απαντούσα με κλάμματα: –Γιατί δεν μπορώ να το αποφύγω. Θέλω να παραδοθώ.

Το βιβλίο της Κωσταντίνας Δελημήτρου, το διάβασα σε μερικές ώρες, με τον τρόπο που βλέπω και τα θρίλερς: με τις παλάμες στα μούτρα και από μια χαραμάδα στα δάχτυλα. Όταν το τέλειωσα, περίμενα να καταλαγιάσει ο αχός για να γράψω δυο λόγια. Είχα παραδοθεί. Αναρωτιώμουν, γιατί αυτό το βιβλίο, με είχε επηρεάσει τόσο πολύ. Και το βρήκα , αρκετές μέρες μετά:
δεν ήταν μόνο, η μεστή και αληθινή γυναικεία ματιά που καταθέτει και ξεδιπλώνει το ζήτημα της υπογονιμότητας, ούτε η αμεσότητα με την οποία περιγράφει αυτό το βίωμα. Δεν ήταν μόνο ο τρόπος της γραφής και η εντιμότητα του. Δεν ήταν μόνο η δομή, δεν ήταν μόνο η τεχνική με τα εμβόλιμα ποστς που ακολουθούσαν χρονικά την περιπέτεια της. Δεν ήταν μόνο που την «ήξερα» στο βαθμό που την γνωρίζουμε όλοι από το blog και, ίσως πολύ λιγότερο αφού δεν της έχω αφήσει παρα μόνο ένα δυο σχόλια. Κυρίως ήταν ότι η Κωσταντίνα δεν είχε μπει στη διαδικασία να χτίσει φανταστικούς χαρακτήρες αλλά απλά, γκρέμισε τον δικό της για να χτιστεί πάλι –εκούσια μεγαλοπρεπής- μέσα μου.

Δεν ξέρω, νομίζω, πως, αυτό το απλοϊκό συμπέρασμα είναι μάλλον και η βάσανος των γραφιάδων. Αυτό που λέμε, ότι πρέπει δηλαδή, να ‘σαι πολύ χορτάτος για να περάσεις στην αφαίρεση. Και δεν το λέω για τη γραφή της, το λέω για το ξεσκέπασμα των σκέψεών της και την απόλυτη έκθεση στο μείον 40 του τυπωθείτω, κι από κει στα χέρια των αναγνωστών. Θα μπορούσα –ειλικρινά- να χύσω πολύ μελάνι, μιλώντας για τον «ευθύ λόγο», την «τολμηρή ατμόσφαιρα», τις «αληθινές αξίες» κι ένα σωρό άλλα.

Θα προτιμήσω να πω, πως η Ψιλικατζού, δεν πουλάει μια πονεμένη ιστορία. Έγραψε ένα βιβλίο με αφορμή την καταγραφή στο blog -αλλά είναι πολύ περισσότερα- το οποίο εμένα με συγκίνησε, με έφερε σε κατάσταση πανικού, με θύμωσε, μ’ έκανε να χαμογελάσω και στο τέλος, μ’ έκανε να γυρίσω το εξώφυλλο λοξά, να σταθώ στη φωτογραφία της και να της πω φωναχτά:

- Μπράβο ρε κορίτσι, δώσε τώρα ένα νεράκι γιατί ξεράθηκε το στόμα μου…

*την Κωσταντίνα Δελημήτρου δεν την γνωρίζω, αλλά εκείνο το νεράκι το οφείλω γιατί αυτή τη μέρα, μπήκα στο ψιλικατζίδικο με άδειο πορτοφόλι.

hold on

2007-04-26T09:20:00.000+02:00

hold on tightly, let go lightly

διάσωση

2007-04-19T11:30:00.000+02:00

[ή : του στραβού του λύκου, του φταιν' οι Κοκκινοσκουφίτσες]
----

Είναι παλιό αλλά επανακυκλοφορεί. Εγώ πάντως το βρήκα* , στην τσέπη του δεκατετράχρονου τζιν**, πριν πάει για μπουγάδα***. Ήταν η ιστορία της Κοκκινοσκουφίτσας, ξαναγραμμένη, από μια άλλη σκοπιά. Λίγο πολύ, έλεγε τα εξής:

Ξεκινά η Κοκκινοσκουφίτσα να πάει στη άρρωστη γιαγιά της την πίττα. Λοξοδρομώντας από το μονοπάτι –φτου κακά!- μαζεύει μαργαρίτες. Πιο κάτω, αλώνει τις παπαρούνες. Τα ζουμπούλια, τους αγριονάρκισσους, τα κρινάκια. Με τα πολλά, συναντά τον γέρο-κακό-Λύκο. Εκείνος της λέει χωρίς περιστροφές:

- Ή θα κάτσεις να σε φάω ή θα σε γ@μήσω.

–Δε θέλω να πεθάνω, του λέει εκείνη.

Τη γ@μησε αλλά ήταν γέρος, καταπονήθηκε και πέθανε.

---------

Επιμύθιο: Αυτή η Κοκκινοσκουφίτσα δεν καταστρέφει μόνο την χλωρίδα, αλλά και την πανίδα του παραμυθιού.

Επιμύθιο plus: αυτή η Κοκκινοσκουφίτσα, τα θέλει όλα και τα θέλει τώρα (μ'αρέσει).
---------

-------------------------------------------------------------------------------------------

*…και το διάβασα πριν ρωτήσω

**….μετά ρώτησα και μου είπε (ο κάτοχος του δεκατετράχρονου τζιν), πως κυκλοφορεί τώρα, ξαναγραμμένο έτσι – δεν σχολίασα, αλλά του παρέδωσα το χαρτί σοβαρή, λέγοντάς του: παρ’ το δικό σου είναι, απλώς το ‘σωσα απ’ το πλυντήριο.

***…εγώ βάζω μπουγάδα σ’ αυτό το σπίτι -εκτός απ' το να τρέχω τις πίττες στη γιαγιά :-D

the pool of tears

2007-04-13T07:58:00.000+02:00

(έχουμε και δουλειές)

πρώτη ανάσταση...

2007-04-07T19:50:00.000+02:00

... ανάσκελα, ανάμεσα στα στάχια, τις μαντελίδες και, μακριά απ' το βλέμμα της γιαγιάς. Στη μέση του χωραφιού. Κάτω απ' τον μεσημεριανό ουρανό. Σε ευθεία γραμμή με τις μύτες των παπουτσιών. Σε αρμονία με την αδυναμία μας. Εκεί ακριβώς που ξεδιπλώνεται ολόκληρος ο κόσμος.

μικρό τρίπτυχο του νόστου

2007-03-30T00:35:00.000+02:00

Τον Σεπτέμβρη που μας πέρασε, είχα την τύχη να πω δυο κουβέντες δημόσια για τον δάσκαλό μου και φίλο, Παναγιώτη Κουσαθανά. Αφορμή ήταν το τελευταίο του πόνημα Μικρό τρίπτυχο του νόστου, εκδ. Ινδικτος, σελ.120. Μου ζήτησε να κάνω μια εισήγηση στην παρουσίαση του βιβλίου, μαζί με τον Γεώργιο-Αλέξανδρο Μαγκάκη και τον ίδιο. Τρομοκρατήθηκα στην αρχή αλλά δέχτηκα με χαρά και εξήγησα γιατί:

Απ’ τη μια ήταν δύσκολο, γιατί δεν έχω την ιδιότητα να μιλώ για λογοτεχνία, απ’ την άλλη πανεύκολο, γιατί γνωρίζω τον Παναγιώτη.
Και τον αγαπώ.
Πολύ.
Ακούστε πώς:
καταρχήν σαν δάσκαλο κατά τα χρόνια που πήγαινα στο Γυμνάσιο. Ακολούθως απ’ τη μεριά της αναγνώστριας. Στη συνέχεια σα συνεργάτη στην εφημερίδα Η ΜΥΚΟΝΙΑΤΙΚΗ.
Τώρα όλα μαζί κι, επιπλέον, σαν φίλο, που συμβαίνει να παρακολουθούμε ο ένας τον άλλο και να γερνάμε μαζί.

Χθες, πληροφορήθηκα, ότι το Μικρό τρίπτυχο του νόστου, είναι ένα από τα έξι προκριθέντα για την κατηγορία του διηγήματος, των βραβείων του λογοτεχνικού περιοδικού Διαβάζω.
Τα άλλα πέντε υποψήφια, είναι τα εξής:
Βασίλη Γκουρογιάννη, Από την άλλη γωνία, Μεταίχμιο
Μένη Κουμανταρέα, Η γυναίκα που πετάει, Κέδρος
Κώστα Μαυρουδή, Στενογραφία, Κέδρος
Μαρίας Στεφανοπούλου, Βράχος στα σύννεφα, Εστία
Αργύρη Χιόνη, Όντα και μη όντα, Γαβριηλίδης

Ο Παναγιώτης, δεν βρέθηκε σήμερα στα γράμματα. Είναι αφοσιωμένος απ' όσο τον θυμάμαι και μάλλον αρκετά πριν. Για το έργο του και τον ίδιο, μπορεί κανείς να ρίξει μια σύντομη ματιά εδώ και για το βιβλίο εδώ.
Εγώ θα σας παραθέσω αυτούσιο το απόσπασμα από την εισήγησή μου που αφορά στο Τρίπτυχο και γιατί μου άρεσε, με κριτήρια αυστηρώς υποκειμενικά…

Το Τρίπτυχο το διάβασα εν πλω : βρέθηκε στα χέρια μου ,στο κατάστρωμα του καραβιού, με πολλά μποφόρ, και νόστιμες τις σελίδες του απ’ το κύμα που μας πιτσιλούσε και τους δυο. Για να είμαι ειλικρινής την πρώτη ιστορία, που έχει το εξωτικό όνομα «Ακόλλ χομ μπελουάχντα» την είχα ακούσει σε μια πρώτη της μορφή απ τον ίδιο τον Π. Τη διάβασα λοιπόν τελευταία. Κάπου ανάμεσα στη Σύρο και την Τήνο. Έτσι, καθώς αχνοφαίνονταν η Μύκονος, άκουγα το Βάκα και το Ράκα αυτά τα καλοσυνάτα φαντάσματα της παιδικής ηλικίας του συγγραφέα, να συνδιαλέγονται με την δική μου, μες στη φουρτούνα, αλλά όπως και κείνος λέει: καλοσυνάτα και άκακα πια. Όταν τη διαβάσετε και σεις, θα δείτε που θα κάνουν όλα μαζί μια ωραία νοσταλγική παρέλαση...

Ξεκίνησα το διάβασμα λοιπόν από τη δεύτερη ιστορία, ανοιχτά του Σουνίου, που λέγεται «Καρβέλι απ’ την πατρίδα». Ένα καρβέλι ζυμωμένο απ την μάνα, αλλάζει ηπέιρους κρατημένο γερά στην αγκαλιά του πατέρα, για να φτάσει στον ξενιτεμένο γυιο, Από αυτό το ψωμί, που λιγώνει το συγγραφέα, τον αφηγητή, τον αναγνώστη, δεν μας αναλογεί στην παραγματικότητα, περισσότερο από ένα μεγάλο ψίχουλο. Περίπου όσο και η μπουκίτσα της θειας κοινωνίας. Όμως η προσμονή και η σημειολογία της προέλευσής του, το καθιστά πολύτιμο δώρο για το γυιο. Δώρο από την πατρίδα: δηλαδή από την αυλή του, ζυμωμένο με τον αέρα και το χρόνο που ρόζιασε και γέρασε τα χέρια των αγαπημένων του.

Στον Καβοντόρο, στη μέση του ταξιδιού, διάβασα τη «‘Λαφίνα», που είναι το τελευταίο στη σειρά διήγημα. Εκρηκτικό! Προσωπικά σπαράγματα, εξαίσιες περιγραφές των συναισθημάτων, των χώρων, των προσώπων.
Σ’ αυτό το διήγημα ζωντανεύουν όλα: η ‘λαφίνα της μπάντας του κρεββατιού, η ξανθιά γυμνή «‘λαφίνα», της Μεγάλης Νάμμου, η πονηριά του εντεκάχρονου που διηγείται στην ταβέρνα τα κάλλη της μιας, έχοντας στο νου την άλλη. Η φαντασία, η επιθυμία, ο εφηβικός ίλιγγος, τ’ ανείπωτα που λέγονται με τη συγκατάθεση και τη λιγωμάρα των μεγαλύτερων σε ηλικία.
Κάποιον θα χρησιμοποιήσουμε – από κάποιον θέλουμε να χρησιμοποιηθούμε. Αυτό το ανομολόγητο δίπολο που ταλαιπωρεί όλη τη ζωή μας, το βασισμένο σε απλές ανθρώπινες ανάγκες, εξελίσσεται και εκτινάσσεται σ’ αυτήν την ιστορία με τρόπο εκπληκτικό.
Γιατί μου άρεσε τόσο αυτό το διήγημα; Γιατί η λογική δεν χωράει ολοκληρη στο μυαλό ενός εντεκάχρονου κι έτσι είναι ανίκανη να ποδηγετήσει το ηθικό πεδίο. Κι αυτό σημαίνει πως αρχίζει το πανηγύρι: η φαντασία χορεύει με την επιθυμία. Μ’ αυτό το εξαιρετικό κόλπο, δομημένο όμως σε μια γλώσσα καθαρά λογοτεχνική και δουλεμένη με τον τρόπο του Π., έχουμε ένα συναρπαστικό αποτέλεσμα.

Αυτά, για να σας ιντριγκάρω – και τελειώνω εδώ:

Στο οπισθόφυλλο του νέου του βιβλίου γράφει, συστήνοντας μας στα γρήγορα, με το περιεχόμενο:
«Νόστος, είναι ο γυρισμός στη πατρίδα, αλλά πατρίδα δεν είναι μόνο ο τόπος που γεννηθήκαμε και μεγαλώσαμε. Είναι προπαντός η κρυφή θάλασσα της μνήμης, ατομικής και συλλογικής, όπου άλλοτε παίζουμε με τα πρόσχαρα νερά της κι άλλοτε μας κατακλύζει και βουλιάζουμε».
Για μένα, πατρίδα είναι και ο Παναγιώτης. Εννοώ τόσο ο ίδιος, με την φυσική του υπόσταση αλλά περισσότερο το έργο του. Το συνολικό του έργο. Κι αυτό, γιατί αποτελεί και θα αποτελέσει στο μέλλον –είμαι σίγουρη γι αυτό- μεγάλο κομμάτι της συλλογικής μας μνήμης.

λιμάνια

2007-03-27T08:57:00.000+02:00

Στο παιδικό μας βλέμμα πνίγονται οι στεριές.

Πρώτη σου αγάπη τα λιμάνια σβυούν κι εκείνα.

Θάλασσα τρώει το βράχο απ' όλες τις μεριές.

----------

-----------------------

Νίκος Καββαδίας, Αντίσταση (στη Μέλπω Αξιώτη),

Τραγούδια της Αντίστασης, εκδ. Νέα Ελλάδα,1951

φέσι

2007-03-22T09:10:00.000+02:00

blooming

2007-03-17T19:32:00.001+02:00

ποπκόρν σε περίοδο άνθισης

7

2007-03-14T21:57:00.000+02:00

Είναι οι πρώτες που μου ήρθαν στο νου. Τις έχω δει όλες στο φυσικό τους χώρο, δηλαδή σε κινηματογραφικές αίθουσες και θερινά σινεμά. Δύο από αυτές (Βefore rain και Gadjo dilo) παρέα με τον όμορφο θόρυβο της καρβουνιάρας μηχανής.

-------------

Στον kopoloso, με αγάπη.

Και στη μνήμη του φίλου Πάνου Θεοφίλου, στυλοβάτη ως το τέλος, της Κινηματογραφικής Λέσχης Μυκόνου.

καρικατούρες x 5

2007-03-11T11:33:00.000+02:00

( λεπτομέρεια από, κεντημένο στο χέρι, μαξιλαράκι της γιαγιάς μου)

τα μάγουλα

-Καλημέρα σας
-Καλή σας μέρα!
-Θα ήθελα δύο κιλά μάγουλα
-Μάγουλα δύο κιλά για την κυρία Λίζα! Ανέστηηηηη! Πιάσε το ντόπιο από κάτω! Βήτα Δύο!
-Δύο Βήταααα. Έεεεεφτασε!
-Ευχαριστώ πολύ.
-Πολύ σας ευχαριστώ εγώ, που μας προτιμήσατε.
-Μα κύριε Δημήτρη, μόνο από το δικό σας κατάστημα ψωνίζω, δεκαπέντε χρόνια τώρα. Από όταν ζούσε κι ο πατέρας σας.
-Αααχχχ…Ο πατέρας μου ζούσε πριν δεκαπέντε χρόνια. Δύο εκατονπενήντα. Να τ’ αφήσω;
-Αφήστε τα. Κύριε Δημήτρη, μία ερώτηση να σας κάνω;
-Ερώτηση μία, παρακαλώ για την κυρία Λίζα!
-Κάθε που έρχομαι να ψωνίσω μάγουλα από το –ομολογουμένως- πεντακάθαρο κατάστημά σας με το εξυπηρετικότατο προσωπικό, φωνάζετε στον Ανέστη: Βήτα Δύο. Θέλετε να μου πειτε τι σημαίνει αυτό;
-Αυτό σημαίνει Βάλε Δύο.
-Αααα, μα σας ευχαριστώ και πάλι θερμά.
-Θερμά σας ευχαριστώ εγώ. Καλημέρα σας.
-Καλή σας μέρα. Και που είστε , κύριε Δημήτρη; Βήτα Δύο αχαχαχαχαχα…
-Τσιχπίνα μου εσείς, κυρία Λίζα… Δύο Βήτα χαχαχχαχχαχαα….

το πουλοβεράκι

Πόσο είναι ένα περίπτερο; Ενάμισι επί ενάμισι; Και λίγο παραπάνω να ‘τανε, βγάλε τα ράφια, βγάλε την καρέκλα, βγάλε τα εκατοντριανταοχτώ κιλά της, βγαλε και την κουάφ που της έκανε η Λίζα δυο φορές τη βδομάδα για να την έχει μόνιμη, τι έμενε; Μόνο λίγοι πόντοι για τις βλεφαρίδες με τη συμπαγή αδιάβροχη μάσκαρα . Ευτυχώς ο Παναγιώτης, της έβαλε μια σαρανταπεντάρα πρόκα πίσω, ψηλά και δεξιά, δίπλα στην πόρτα, για να κρεμάει το τσαντάκι με το κουβάρι και τις βελόνες. Με τον κάβουρα την κάρφωσε την πρόκα ο Παναγιωτάκης – ένα σφυράκι δεν του βρισκόταν πρόχειρο τη μέρα που του το ζήτησε. Ας είναι. Ο Παναγιωτάκης ήταν εφευρέτης. Της κρέμασε το τσαντάκι και μετά έπιασε το κουβάρι κι έφτιασε κύκλο-κύκλο ένα σκουφάκι στην πρόκα, για να μην μπλέκεται η κουαφ της. Μα πόσο τον αγαπούσε δε λέγεται. Έπιασε λοιπόν και του ‘πλεξε ένα πουλοβεράκι. Πράσινο κυπαρισσί. Ακριβώς το ίδιο χρώμα με την αγαπημένη της μάσκαρα.

ο διαχειριστής

-Mαμά, εμείς γιατί δεν έχουμε διαχειριστή;
-Γιατί δεν μένουμε σε πολυκατοικία.
-Και γιατί δεν μένουμε σε πολυκατοικία;
-Γιατί ο μπαμπάκας σου, μας έφτιαξε αυτό το ωραίο σπίτι που έχει δική του πόρτα.
-Μα έχει και το χασάπικο από κάτω. Και τον Ανέστη.
-Ε, και λοιπόν; Για ένα χασάπικο, ένα σπίτι κι έναν Ανέστη, δεν χρειζόμαστε διαχειριστή αγάπη μου.
-Σκασίλα μου! Εγώ θέλω να μου πάρεις έναν διαχειριστή!
-Εντάξει, εντάξει. Μπαγάσα... Πάμε Τζάμπο τώρα!

είχε ροδίσει

Έσφιξε το παξιμάδι και σύρθηκε έξω απ’ το ντουλάπι. Ο μουσακάς του Βλάσση του ’χε σπάσει τη μύτη. Τόσες φορές τον φώναζε για τα υδραυλικά μεσημεριάτικα και μια φορά δεν τον κάθισε στο τραπέζι να φάνε μαζί. Εργένηδες ήταν κι οι δυο. Του Βλάση δεν πιάνανε τα χέρια του από υδραυλικά, του Παναγιωτάκη από μαγειρέματα. Τι να το κάνει το δεκάευρω μπροστά σ’ ένα πιάτο σπιτικό μουσακά; Σηκώθηκε, έπλυνε τα χέρια του και έριξε μια τελευταία ματια στο σιφώνι του νεροχύτη. Ρολόι. Δεν έσταζε πια. Η ματιά του σύρθηκε και στο φούρνο δίπλα. Παρ’ όλο που το φαΐ μοσχοβολούσε, η μπεσαμέλ δεν είχε αρχίσει ακόμα να παίρνει χρώμα. Χωρίς να το πολυσκεφτεί, έβγαλε τον κάβουρα απ’ την κωλότσεπη και γύρισε το μάτι του φούρνου στο 200. Από ένστικτο, το 150 του χε φανεί λίγο.Ο Βλάσσης άπλωνε στο μπαλκόνι. Με την άκρη του ματιού του είδε απ’ την τζαμόπορτα τον Παναγιωτάκη να σκύβει στη μπεσαμέλ. Παρατάει τα μανταλάκια και τρέχει στην κουζίνα. Ανοίγει τον φούρνο και τι να δει; Η μπεσαμελ, είχε ροδίσει!
-Δε μου λες, τι σου είπε; Τη ρωτάει.

η κρεμάστρα

Βρέθηκε στις εκπτώσεις. Πεταμένη σ’ ένα καλάθι, στο πεζοδρόμιο. Ευτυχώς αδέσμευτη. Η πίεση των τελευταίων μηνών –τι λέω; και χρόνος μπορεί να είχε περάσει- την έκαναν να θέλει, επιτέλους, να ξεκαθαρίσει τη θέση της. Η στενή φιλία, με τις άλλες δύο που εξ ανάγκης προέκυψε, λες και θέλησε ποτέ αυτή να βρεθεί σ’ αυτό το σφιχτό πακέτο των τριών, την έκανε να μοιάζει με εύκολο θύμα της μοίρας. Αλλά καμιά φορά τα πράγματα αλλάζουν ακριβώς τη στιγμή που είναι κανείς έτοιμος να παραιτηθεί. Οι δυο πουλήθηκαν όσο όσο για τα μάτια μιας γελοίας μελλόνυμφης. Επέμενε τόσο πολύ η μητέρα της που ο κ.Αντωνίου θυσίασε το πακέτο για να γλιτώσει τη γκρίνια της. Εκείνη αν και καλοκρατημένη φτιαγμένη από εξαίσιας ποιότητας υλικό –έτσι συνήθιζε να λέει ο κ.Αντωνίου, καλό κουμάσι κι αυτός- έμεινε στο ράφι. Ολομόναχη. Χειμώνιαζε. Η μια μέρα διαδέχονταν την άλλη κι όλα γύρω της έμοιαζαν φτηνά και κίβδηλα. Το παγωμένο πρωινό που βρέθηκε στο πεζοδρόμιο, ένιωσε σαν άγραφη σελίδα. Όλα ήταν αβέβαια, αλλά και όλα ήταν καινούρια. Κοιτάχτηκε. Ήταν ξύλινη, πράσινη με μπρούτζινο άγκιστρο χοντρό , όχι τίποτα φτηνιάρικο. Είχε και φαρδιες οβαλ άκρες. Ότι πρέπει για πουκάμισα και καλά πουλόβερ. Να μη σηκώνουν μύτες και ξεχειλώματα οι ώμοι. Δεν ήταν πια η επιπόλαιη νέα κρεμάστρα εισαγωγής. Αν και στην ίδια τιμή με τις άλλες πρόστυχες ξύλινες, είχε πράσινο κυπαρισσί χρώμα και κολακευόταν στην ιδέα ότι είχε αποκτήσει περισσότερη σοφία από τις made in france ελαφρόμυαλες φίλες της. Μετά της ήρθε μια ζαλάδα. Όταν συνήλθε βρέθηκε σε μια ντουλάπα αγκαλιά μ’ ένα πράσινο-κυπαρισσί πουλοβεράκι. Ναι ήταν κρεμάστρα. Ήταν μια ξύλινη κρεμάστρα εισαγωγής που βρέθηκε στο καλάθι των εκπτώσεων. Και τώρα, μετά από μήνες –τι λέω; και χρόνος μπορεί να είχε περάσει- αν και εκτός μόδας, βρήκε επιτέλους την ζεστή μάλλινη αγκαλιά που της άξιζε.

Αυτές ήταν οι μικρές ανθρώπινες ιστορίες, μιας Λίζας, μιας ευτραφούς περιπτερούς, ενός γλυκύτατου μικρού αγοριού, μιας ντροπαλής μπεσαμέλ και μιας ξύλινης κρεμάστρας. Τα περάσματα του Παναγιωτάκη, μικρά αλλά σημαντικά, δίνουν ένα πράσινο κυπαρισσί χρώμα στις σκοτεινές και υγρές στιγμές των πρωταγωνιστών ενώ ο Βλάσης, μοιάζει σαν τον αναβάτη που ελέγχει πλήρως το άλογο του. Είναι βέβαιο, πως μετά και το παστίτσιο της Παβέτας εκείνο που λείπει, είναι μια χωριάτικη σαλάτα.

Υλικά: βήτα - πρόκα - φαρδιές - κάβουρας - γλιτώσει

Προτεινόμενοι: kopoloso , dimitris-r , prospero , κ.κ.μοίρης , maramena syka

spring vs pixel

2007-03-08T19:20:00.001+02:00

αφού έξω είναι άνοιξη, θα της φερθώ και γω όπως της αξίζει

φιλενάδες

2007-03-05T12:02:00.000+02:00

-...σκεφτόμουν
-Για πες.
-..να, πως θα γινόταν μερικά πράγματα της καθημερινότητάς μας, να τα κάναμε attachment...
-Να βάλω τσάι;
-...να είμαστε, οι περσόνες που έχουμε φανταστεί: όμορφες, μοιραίες, επιτυχημένες, δημιουργικές, καλές μητέρες, φανταστικές σύζυγοι, απελπιστικά σέξυ, με άφθονο χρόνο, να καλλιεργούμε τις διαστροφές μας, να διαλέγουμε πάντα τις σωστές ντομάτες, τα σοβαρά γκάτζετς, ...
-Μπισκοτάκια να φέρω;
-...και τις παντόφλες, τα μάτια με το πόδι της χήνας, τη γκρίνια, την ακαμψία του αυχενικού, να τα είχαμε κρεμασμένα στο συνδετήρα και να τα κάναμε πότε- πότε open αλλά ποτέ save, έτσι για την ποικιλία…
-Λεμονάκι;
-...υποφέρω ρε
-Βγάλε τα παπούτσια σου.

το αυτόματο γιουβέτσι του Αποστόλη

2007-03-01T08:39:00.000+02:00

(έργο της Δόμνας Δέλλιου, απ' το περιοδικό Λουκούμι)

-----
Η κυρία Μπεμπέκα είχε δυο κόρες. Επίσης είχε μια διώροφη μονοκατοικία, έναν θλιβερό κήπο και μια ΕΒΓΑ στη γωνία. Είχε περιποιημένα καγκελάκια στα παράθυρά της, απλώστρα ανοξείδωτη και ωραία χρωματιστά μανταλάκια σε σχήμα πατούσας.
Η κυρία Μπεμπέκα νοίκιαζε στο ισόγειο μια γκαρσονιέρα εικοσιδύο τετραγωνικών που προορίζονταν για σπουδαστές – που να μην είναι αγόρια, που να μην έχουν κατοικίδιο, που να μην παίζουν μουσικά όργανα, που να ξέρει από πού κρατάει η σκούφια τους, που να μην είναι ξανθοί και αφράτοι όπως οι κόρες της. Οι σπουδαστές.
Για να σας περιγράψω τις κόρες της κυρίας Μπεμπέκας και τον υποψήφιο ενοικιαστή θα πρέπει στην ιστορία να βάλω και μια σταχτοπούτα. Σταχτοπούτα: όχι αγόρι, όχι σκυλί, όχι κιθάρα, από καλή οικογένεια, και, κυρίως μελαχρινή, ξερακιανή, με παλτό απ’ το Μοναστηράκι, με σχολή και τελάρο υφαντικής. Η ενοικιάστρια.

Οχτώ χιλιάδες το ενοίκιο, περίπου ένα πεντακοσάρικο έβγαινε η ΕΥΔΑΠ και δύο με δυόμισι χιλιάδες το ρεύμα, ένεκα η σόμπα κουκουνάρα που έκαιγε τ’ άντερά της. Επίσης ένα πιάτο κυριακάτικο φαγητό απ’ το δικό τους και δυο καλές κουβέντες στον εβγατζή για περιποιημένες τιμές, τα είχε έτσι κι αλλιώς επειδή πληρούσε τις προϋποθέσεις.
Μετακόμισε Σεπτέμβρη. Το φως που έμπαινε από το γαλακτερό τζάμι της πόρτας με τα εξίσου φρεσκοβαμμένα καγκελάκια ήταν ικανοποιητικό. Εξάλλου ελάχιστες ώρες της ημέρας βρισκόταν εκεί οπότε δεν την έκοφτε κιόλας.
Η τουαλέτα ήταν ένα μακρόστενο μούτουλο με μια λεκάνη στο βάθος κι έναν μπεμπέ νιπτήρα μόλις έμπαινες αριστερά. Δεν της κακοφάνηκε – τι λέω; Της άρεσε. Ούτε. Απλώς δεν της κακοφάνηκε γιατί δεν χρειαζόταν τίποτε παραπάνω. Αυτό ήταν όλο.
Στο κυρίως δωμάτιο τέσσερις φρεσκοβαμμένοι τοίχοι, κρεββάτι, γραφειάκι και μπαλκονόπορτα με εικοσάποντο μπαλκόνι. Οκέι.
Είχε και νουλάπες. Χλιδή. Άσχετο που ξεκινούσαν απ’ το 2.10 κι έφταναν στο ταβάνι. Είχε ντουλάπες. Τέλος. Απ’ την μια άκρη του τοίχου ως την άλλη.

Ας φτάσουμε τώρα στην κουζίνα. Η κουζίνα λοιπόν χωρούσε μόνο εκείνη. Ήταν η βασίλισσα της κουζίνας. Ωραία, μικρή γυαλιστερή κουζίνα με ολοκαίνουριο διπλό μεταλλικό νεροχύτη, δύο ηλεκτρικά μάτια, ένα μικρό ψυγείο Πίτσος, και τρία λεμονί ντουλάπια. Απ’ την κατσαρόλα ως τον νεροχύτη με τα χέρια χαλαρά ανοιχτά, έκοβε διαγώνια το βασίλειό της. Είχε και παράθυρο πάνω απ’ τον νεροχύτη. Παράθυρο με περιποιημένο καγκελάκι, που έβλεπε στον δρόμο όμως. Το υπόλοιπο βασίλειό της. Ο δρόμος.

Οι κόρες της κυρίας Μπεμπέκας –στην ίδια περίπου ηλικία- την επισκέπτονταν συχνά αφού πρώτα χτυπούσαν με το ομορφοβαμμένο ματάκι τους το παράθυρό της.
-Είσαι μέσα; Τι μαγειρεύεις καλέ;
Τι να μαγείρευε δηλαδή; Κατεψυγμένο παστίτσιο, από πολυταξιδεμένο τάπερ. Ή κατεψυγμένα σουτζουκάκια ή μπριζόλα ή χόρτα ή λουκάνικο ή φακές – το πολύ πολύ.
Έρχονταν λοιπόν μέσα. Φρέσκο μαλλί από πιστολάκι, τακουνάκι, κραγιονάκι, κασκολάκι.
-Ακόμα έτσι είσαι; Δεν θα βγεις; Σάββατο. Εγώ πάω στην καφετέρια. Θα ‘ρθει κι η αδερφή μου σε λίγο.
Το ιερό Σάββατο, η ιερή καφετέρια, και με την ευχή μου να βρεις και τον αφράτο, ξανθό, φρεσκοσιδερωμένο ιερό πρίγκιπα πουλάκι μου. Σκεφτόταν. Δεν το έλεγε.
-Λοιπόν καλέ, τι μαγειρεύεις και μοσχοβολάει ως πάνω;
-Ζεσταίνω σουφλομακάρονα της μάνας μου.
-Ωωωωχ, μοσχοβολάνε…
-Να σου βγάλω κι εσένα ένα κομμάτι;
-Όχι καλέ, μη στο στερήσω…
Στο καλό κι η καφετέρια, το κραγιονάκι περιορίζονταν στην πάνω γραμμή των χειλιών, στρογγυλοκάθονταν στο κρεββάτι με τα πιάτα στα χέρια, σε λίγο να κι η αδερφή. Ματάκι, τακουνάκι, κασκολάκι, πιατάκι, πιρουνάκι, κρεββατάκι κλπ.
Φοβερά παραλειπόμενα της γειτονιάς, μάθαινε απ’ τις κόρες της κυρίας Μπεμπέκας για ένα πιάτο πένες με τυριά απ’ τον αγύρτη τον μπακάλη της μάνας της. Τούτο το πάρε δώσε έγινε καθεστώς μια-δυο φορές την εβδομάδα και βεβαίως χωρίς την εποπτεία της κυρίας Μπεμπέκας. Αυτές οι φακές και τα νερομπουρμπούλια που μαγείρευε ή που ζέσταινε, όριζαν ένα ακριβό κομμάτι ελευθερίας των αδελφών αφράτων, όχι γιατί τους το απαγόρευε κανείς ή κάτι τέτοιο, αλλά γιατί έτσι. Γιατί έτσι. Ωσπου μια μέρα….

‘Ωσπου μια μέρα, μια συννεφιασμένη Κυριακή για την ακρίβεια, η κυρία Μπεμπέκα συνέλαβε τις κόρες της –μαζί και κείνη- να τρώνε μετά βουλιμίας «το αυτόματο γιουβέτσι του Αποστόλη».

Ο Αποστόλης ήταν ένα από τα τρία αδέρφια που είχαν τον φούρνο της γειτονιάς. Προκομμένος φούρνος. Τι μιλφέιγ, τι ανοιχτοτυρόπιττες, τι ρυζόγαλα, τι κουλουράκια, τι πάστες, τι χύμα σοκολάτες. Προκομμένος. Κι ο Αποστόλης, κακοφορμισμένος εργένης αλλά καλός. Πολύ καλός και χαμογελαστός. Από κείνους τους τύπους που ‘χουν μια αγιοσύνη. Την αγιοσύνη της χαράς της απώλειας. Που λένε τα μάτια του είμαι χαμένος για χαμένος χωρίς να ‘ χει περάσει τα στάδια του θυμού ή της λύπης. Κατευθείαν στην αποδοχή. Ήταν χαμένος.
Τις καθημερινές λοιπόν, σπάνια τις Κυριακές, μια φορά στις δεκαπέντε ξέρω γω, του πήγαινε: ένα ταψί, μια κονσέρβα ντοματάκι κονκασέ, μια μανέστρα κι ένα ζβαν. Και τι έπαιρνε; Ένα γιουβετσάκι –ψευτογιούβετσο δηλαδή- με κύβους ζβαν στο ρόλο του τρυφερού κατσικακίου. Χαρούμενοι. Κι εκείνη που έβρισκε έτοιμο φαγάκι κι ο Αποστόλης που την εξυπηρετούσε. Χωρίς να προσδοκά τίποτε.

Εκείνη την μέρα λοιπόν , παραδόξως Κυριακή, που η κυρία Μπεμπέκα πήγε στην πόρτα της για να της φέρει το ωραίο της φρικασέ, βρήκε μέσα τις «αφράτες», με τα πηρουνάκια να βροντοχτυπάνε σε λα δίεση τη μανέστρα του Αποστόλη. Επιπροσθέτως εκείνη, έχοντας ήδη δειπνήσει είχε κάτσει στο γραφειάκι της μπροστά στη Μαρίτσα και την βροντοχτυπούσε σε μι μινόρε ετοιμάζοντας τις διορθώσεις για την μικρή επαρχιακή εφημερίδα που της εξασφάλιζε μηνιαίως το χαρτζιλίκι για τα παραπάνω που λέγαμε.
Η Μαρίτσα ήταν το τζάκι της σταχτοπούτας. Παλιά χειροκίνητη γραφομηχανή που της την είχε χαρίσει συμπατριώτης της σπουδαστής, ο οποίος είχε εντωμεταξύ φτιαχτεί και είχε πάρει ηλεκτρική με ποικιλία γραμματοσειρών σε μαργαρίτες.

Η κυρία Μπεμπέκα έπαθε τριπλό σοκ:
α) η σταχτοπούτα, περιφρόνησε το κυριακάτικο έδεσμά της και είχε φροντίσει για άλλο φαΐ,
β) οι κόρες της δεν ήταν στην καφετέρια, τσάμπα τα λουτρά και τα βαψίματα που δεν θα τις έβλεπε κανένας και,
γ) το χειρότερο, είδε τη γραφομηχανή και, πως δεν το είχε σκεφτεί να το βάλει στις προϋποθέσεις ότι απαγορεύονταν.
Αυτό ήταν. Οι σχέσεις τους είχαν υποστεί ανεπανόρθωτη ρήξη. Τα σκαμπίλια στα κορίτσια ακούστηκαν μέχρι κάτω, φαγάκι κυριακάτικο δεν της ξαναπήγε και κάθε που συναντιόνταν, της έλεγε: «πολύ φασαρία βρε παιδάκι μου αυτή η γραφομηχανή», κι ας είχε μια βδομάδα να την πιάσει.

Σε ενάμισι χρόνο μετακόμισε. Ούτε της έστρωσε το γιακαδάκι φεύγοντας, ούτε τη σταυροφίλησε. Οι κόρες της μόνο βγήκαν στα πάντα φρεσκοβαμμένα καγκελάκια, άνοιξαν τις φούχτες τους και τη χαιρέτισαν.
-Φιλιά στη νονά σου τη νεράιδα!
-Φχαριστώ κορίτσια!

Το ψυγείο, το γραφείο και το κρεββάτι, τα κουβάλησαν στο φορτηγάκι ο μεταφορέας με τον κυρ-Αποστόλη τον φουρνάρη, ο οποίος πετάχτηκε με τ’ αλεύρια και τ’ άσπρο του σκουφί να βοηθήσει. Πάντα πρόθυμος και χαμογελαστός. Με αυτήν την χαρά της απώλειας.

υγρασία

2007-02-23T04:19:00.000+02:00

παραμύθι

2007-02-21T06:16:00.000+02:00

Μια φορά κι έναν καιρό, ζούσε σε μιαν άκρη του δάσους μια βατραχίνα.

Ένα πρωί που ξύπνησε, βγήκε στο μπαλκόνι κι άρχισε να φωνάζει:
-Συναχτείτε κι ανασκουμπωθείτε γειτόνισσες και φτιάχτε μου ψωμιά αφράτα με στολίσματα και ξόμπλια.
Ο Καθρέφτης που τ’ άκουσε, της λέει με κόκκινη φωνή:
-Τι τα ζητάς τα γιορτινά ψωμιά με στολίσματα και ξόμπλια; Απ’ το βράδυ ως το πρωί, ούτε ψίθυρο άκουσα ούτε κραυγή. Τι άλλαξε;
-Δεν άκουσες γιατί ύφανα ένα χαλί που παίρνει και τις κραυγές και τους ψιθύρους κι ακόμα δεν τ’ άκουσες γιατί η Νύχτα είναι πιο καταφερτζού απ τη Μέρα.

Σαν μεσημέριασε, φέρνουν οι γειτόνισσες τα ψωμιά ή μια μετά την άλλη και τ’ ακουμπούν στο κατώφλι της βατραχίνας τυλιγμένα σε χρυσοκέντητα προσόψια.
Τα παίρνει η βατραχίνα και τα πάει στον πρίγκιπα. Ο πρίγκιπας ήταν άσκημος και χοντρομπαλάς, μα είχε κοφτερό μυαλό. Πιάνει μοναχός του τα ψωμιά, τα κόβει, τα τρίβει, ανοίγει το παράθυρο και τα πετάει στα πουλιά.
Διαμιάς τα πουλιά, κατεβαίνουν στον κήπο του κι αρχίζουν να κελαηδούν. Πιάνει αυτός την ασκήμια του, της δίνει μια και βρίσκει την βατραχίνα στο μάτι. Τότε της λέει:
-Να! Πάρε τούτο το κουβάρι, βάλε στημόνια, και πήγαινε να υφάνεις κι άλλο χαλί. Μετά πες στις γειτόνισσες να φουρνίσουν κι άλλα ψωμιά.
Πήγε εκείνη υπάκουα και ύφαινε με το ένα μάτι, σαράντα μέρες και σαράντα νύχτες χωρίς να κοπιάσει, χωρίς ν’ αναστενάξει. Μετά βγήκε στο μπαλκόνι και ξαναείπε:
-Συναχτείτε κι ανασκουμπωθείτε γειτόνισσες και φτιάχτε μου ψωμιά αφράτα με στολίσματα και ξόμπλια.

Τα έφεραν εκείνες, τα ξαναπαίρνει η βατραχίνα και πάει πάλι στον πρίγκιπα. Παίρνει ο πρίγκιπας τα ψωμιά και τα δίνει στα πουλιά. Τα πουλιά ολοένα και κατέβαιναν στον κήπο του, ολοένα και κελαηδούσαν. Παίρνει πάλι, όση ασκήμια του είχε απομείνει, της δίνει μια και βρίσκει την βατραχίνα στο άλλο μάτι.

Εννιά φορές της έδωσε κουβάρι, εννιά φορές ύφανε χαλί, εννιά φορές φουρνίσαν κι οι γειτόνισσες ξομπλιαστά ψωμιά.

Την ένατη, παίρνει η βατραχίνα το χαλί και μόλις το στρώνει μπροστά στο θρόνο του πρίγκιπα, αμέσως μεταμορφώνεται σε μια πεντάμορφη κοπέλα. Τότε του λέει:
-Δώσε μου φαΐ.
Διατάζει αυτός τους μαγείρους και της στρώνουν τραπέζι πριγκιπικό. Παίρνει εκείνη μια μπουκιά από κάθε πιάτο και του λέει:
-Όσο να λιώσουνε οι κόμποι στο χαλί, τα πουλιά θα σου τραγουδούν. Εσύ θα μένεις όμορφος και γω δε θα 'μαι πια βατραχίνα.
-Και τι να κάνω για να μη λιώσουνε οι κόμποι του χαλιού σου;
-Ν’ αχνοπερπατάς, του λέει και να μη μ’ αφήσεις ποτέ νηστική. Όταν θα ‘ρχομαι να βρίσκω φαΐ στο τραπέζι κι εσένα αχνοπερπάτητο και όμορφο.
-Θα το κάνω, της λέει αυτός.

Μα δεν κράτησε το λόγο του. Όλο ξέχναγε να βγάλει τις σκληρές του μπότες, κι όλο ξέχναγε να της δίνει φαΐ. Μερικοί κούκοι απόμειναν σ’ ένα παλούκι στον κήπο του. Και ξανάγινε αυτός άσκημος κι εκείνη βατραχίνα.
Μόνο ο Καθρέφτης χάρηκε.
-Η Μέρα είναι πιο καταφερτζού απ’ τη Νύχτα της λέει. Κάνει τους ανθρώπους να ξεχνάνε γιατί έχουνε ένα σωρό άλλες δουλειές να κάνουν.

Κι έζησαν, η βατραχίνα με τα πρησμένα μάτια κι ο πρίγκιπας ο άσκημος και χοντρομπαλάς, καλά, και οι γειτόνισσες που δεν είχαν πια να ζυμώνουν, καλύτερα. Οι κόμποι του χαλιού σκορπίσανε στους πέντε ανέμους και νόημα ποτέ κανείς δεν έβγαλε γιατί πρέπει άραγε, καμιά κοπέλα να μην είναι βατραχίνα και κανένας πρίγκιπας να μην είναι άσκημος και χοντρομπαλάς;

πέντε

2007-02-18T16:24:00.000+02:00

Miguel Alvear, I wish you double than you wish me, Equador
---------------------------------------------------------------------------------------------

1. Πιάσαν οι πόνοι την μάνα μου Τετάρτη και γεννήθηκα εμβρυουλκούμενη Κυριακή πρωί, σε σχήμα και χρώμα μελιτζάνας.

2. Τεσσάρων ετών έμεινα καθισμένη πάνω σε μια μυρμηγκοφωλιά, περιμένοντας υπομονετικά να με κατασπαράξουν τα μυρμήγκια σε μια αποτυχημένη απόπειρα αυτοκτονίας, γιατί χάλασε το φερμουάρ στο αγαπημένο μου κόκκινο παντελόνι. Εγώ δεν πέτυχα το στόχο μου και τα μυρμήγκια είχαν πολλές απώλειες. Από τότε αμφισβητώ κάθε στρατιωτική οργάνωση και μέθοδο καθώς και την τεχνολογία των φερμουάρ.

3. Πήγα στο Παρίσι το 1988 κι έφτιαξα μουσακά σ’ έναν Ινδό, έναν Μεξικάνο, μια Ιρλανδέζα, κι έναν Δανό, ακριβώς κάτω από τη Sacre Coeur. Ήμουν μόλις 21 και θεωρώ ότι συνέβαλα αποφασιστικά στην προώθηση του ελληνικού τουρισμού. Επίσης τότε, έκανα πάρα πολύ σεξ.

4. Όταν έχασα τη γάτα μου, εκεί που την έθαψα, φύτεψα με τον πατέρα μου μια λεμονιά. Τέτοιο δέντρο δεν έχετε ξαναδεί.

5. Δε μου φτάνει μια ζωή, ούτε 5, δεν πίνω αλκοόλ, γαργαλιέμαι, δεν αντέχω να πονάν οι αγαπημένοι μου, πλήττω εύκολα, δεν περιφρονώ κανέναν, αν χρειαστεί θα σκοτώσω, μ’ αρέσουν οι αμβλείες γωνίες, η σοκολάτα, τα χάδια, το χάζι, το σκοτάδι, η Helvetica, o καπνός, Λίγος καπνός ακόμη (Blue in the face), τα παπούτσια, η σύγχρονη γιαπωνέζικη γραφιστική, ο Άη Γιάννης ο Αποκεφαλισθείς, ο Σταύρος Τσιώλης, o Jim Morrison, τα πασούμια του Πα-Μα κι ότι μ’ αρέσει το επιθυμώ διπλά!

(ΣΗΜ. Η composition doll με πήρε στο συνεργείο, αλλά το ξεκαθάρισα: πέτρες κουβαλάω, λάσπη όμως δεν κάνω. Μετά είδα πως μ' έψαχνε κι ο alzap.

Παιδιά, είμαι αλεργική στο φτυάρι, μην το ξαναλέμε. Γι αυτό προτείνω τρία δυνατά και στιβαρά αγόρια. Τους Κ.Κ.Μοίρη, kopoloso και kostis-b. Άλλους δύο που είχα στο νού μου, τους πήρανε αλλού με καλύτερο μεροκάματο.)

φτερουγίσματα γ'

2007-02-16T10:02:00.000+02:00

Άστατος καιρός. Η καρδιά μου φτερουγίζει σαν την ομάδα S.W.A.T

θόρυβος

2007-02-14T20:30:00.000+02:00

Ανιόλο Μπροντζίνο, Αλληγορία του Χρόνου, λεπτομέρεια, 1545

--------------------

-------------------

αυτός ο θόρυβος στα μηνίγγια μας αυτή η αδιάκοπη υπόμνηση του χρόνου του επαναληπτικού που στάζει και διαιρεί τη δύναμη του αίματος του χρόνου

----

Μάτση Χατζηλαζάρου, Έρως Μελαχρινός, εκδ. ΙΚΑΡΟΣ ,1979

φτερουγίσματα β'

2007-02-12T15:33:00.000+02:00

Ευτραγούδιστο λαικό (;) άσμα, στους μουσικούς δρόμους του ταλαιπωρημένου ζεϊμπέκικου. Με μπότες στιλέτο και ανυποχώρητα μπούστα αλλά και με αντρικά κομψά πράντα και λευκό πουκαμισάκι, με παλάμες και ημικυκλικά χοροπηδοστριφογυρίσματα, πατήθηκε κάτω, τρις παρακαλώ, στη διάρκεια της νύχτας: κρίση, με πιάνει κρίση / μαζί μου πως την έχεις δει /
εγώ δεν είμαι αντικείμενο για χρήση

Την τρίτη φορά, συναντώ την έκπληξη ολοστρόγγυλη, στα μάτια της φίλης μου:
-Ρε, συ! Αυτός το λέει καθαρά: Τον πιάνει κρίση, διότι, δεν είναι αντικείμενο για χρήση!
-Και, μπράβο του, που της τα χώνει…
-Τι λες; Καταλαβαίνεις τι λές; Έχουμε εδώ τρεις ώρες κι ότι ακούμε είναι σφαγείο. Που πήγε ρε συ, ο υπαινιγμός; Που το στείλανε το φαντασιακό του ξενύχτη; Που εξαφανίστηκε εκείνος ο αϊτός χωρίς φτερά και το κομπολόι με το οποίο θα μετρούσε τους καημούς του και τους αναστεναγμούς του; Πότε σβήστηκε εκείνη η, μια φωτιά που καίει τα στήθια, μια φωτιά; Έστω το, φεύγω χωρίς τον ουρανό, που είχα κάποτε στα μάτια;

Τότε άρχισα να καταλαβαίνω. Μαύρες σκέψεις κύκλωσαν το κουρασμένο μου μυαλό. Λες να ‘χει δίκιο;

Μήπως το πολυτραγουδισμένο φεγγάρι, δεν είναι ο ασημένιος δίσκος που κοιμίζει τις νύχτες τα όνειρά μας;

Μήπως οι αιωρούμενες ερωτικές φράσεις και η έσκσταση του μετεωρισμού όταν με κοιτά στα μάτια και τα ρίχνω χαμηλά, δεν είναι παρά μια δυσλειτουργία του λαβυρίνθου;

Μήπως η υπαινικτική αντιμετώπιση του έρωτα, του πόνου, του χωρισμού, της απόρριψης, βρίσκεται στη φάση της αποσύνθεσης ακόμη και στα Κατεδαφιστέα;

Πόση ωμότητα χρειάζεται πια ο κόσμος για να σηκωθεί και να χορέψει με την καλοσιδερωμένη πατιλέτα του, τα ευπροσήγορα τσίκι τσίκι του και το σταυροκουμπωτό παλαμάκι του;

Αυτές οι σκέψεις μας βασάνιζαν επιστρέφοντας, ενώ η θλίψη αντιφέγγιζε στα κιγκλιδώματα των κήπων, που ήταν πλημμυρισμένοι με το φως του φεγγαριού, το οποίο κρέμονταν από πάνω μας, σαν κουβάς γεμάτος γιαούρτι.

--------

(τσκ τσίκι τσίκι)

φτερουγίσματα α'

2007-02-08T12:10:00.000+02:00

Άλλη μια ανοιξιάτικη μέρα. Η καρδιά μου φτερουγίζει σα γουρούνι.

warning

2007-02-06T09:03:00.000+02:00

με άπνοια

2007-02-04T14:12:00.000+02:00

--------------------------------------------------------------------------------------10.1.90-

Αγαπητή μου [...],
Έλαβα χθες το γράμμα σου.

Εγώ παιδί μου [...], κατάντησα σαν τον ιστό της αράχνης που δονείται στη παραμικρή πνοή του αγέρα (=γηρατειά). Και προλόγησα έτσι το παρόν, γιατί με συγκίνησε το γράμμα σου. Κι όταν λέω με συγκίνησε, εννοώ με συνετάραξε κι ήταν για μένα σαν ένα μαγκάλι αναμμένα κάρβουνα που με ζέστανε. Χάρηκα να το λάβω, χάρηκα πολύ, χωρίς να μπορώ να αιτιολογήσω αυτό το «πολύ». Σ’ ευχαριστώ.
Εσύ βέβαια, δεν γνωρίζεις τα πρόσωπα που μνημονεύω στη προς Μπaτήν «επιστολή». Ήταν, ως επί το πλείστον, προϊόντα κληρονομικής σύφιλης, όλοι αυτοί οι αγαπημένοι μου παλαβοί. Η πρόοδος της ιατρικής (κι ο θάνατος των καραβιών) τους εξαφάνισεν ευτυχώς.
Θα ‘θελα να σε ξαναϊδώ για να μου πεις τα κατ’ εσέ, να κουβεντιάσομε λίγο τέλος πάντων. [...]

Όταν έχω πολλές δουλειές να προλάβω, κι αισθάνομαι πως ο χρόνος με πιέζει αβάσταχτα, το μυαλό μου με οδηγεί σε διαλείμματα. Λέω, πως αμύνεται έτσι. Αλλά δεν μου κάνει και σαν εξήγηση. Ας είναι. Κάνω σ’ αυτά τα διαλείμματα, ένα σωρό άλλες μικροδουλειές, καθόλου επείγουσες, καθόλου σημαντικές.

Βάλθηκα λοιπόν να τακτοποιήσω μερικά συρτάρια. Αποκόμματα από δω κι από κει, ακουστικά, βίδες αγνώστου προελέυσεως, κομμάτια εισιτηρίων από ταξίδια –ξέρετε τώρα. Στο βάθος, μερικές επιστολές και κάρτες και σημειώματα και ζωγραφιές. Τα ψαχούλευα ένα ένα, κι έφτασα στις επιστολές του Πανάγου. Έχει δυο τρεις μήνες τώρα, που τον σκεφτόμουν συνεχώς.

Γνωριστήκαμε, από κοντά, γιατί τα γραπτά του τα ήξερα, το χειμώνα του 1989, στο διαμέρισμά του, στην οδό Χάριτος. Εγώ 22, εκείνος 77 (νομίζω). Όταν έκανα μέρες να τον δω ή όταν επέστρεφα στο νησί τα καλοκαίρια, αλληλογραφούσαμε. Όχι συχνά. Η υπεροψία της ηλικίας μου σε σχέση με το χρόνο, δε μ’ έβαζε σε καμιά βιασύνη. Τι να τρέξω να προλάβω, η άτρωτη;

Σκουντούφλησα σήμερα, στο βάθος του συρταριού, σ’ αυτήν την φράση:
Εγώ παιδί μου [...], κατάντησα σαν τον ιστό της αράχνης που δονείται στη παραμικρή πνοή του αγέρα (=γηρατειά).

Τότε, εκτός απ’ την ευαισθησία του και την κατακτημένη γλώσσα του, δεν μπορούσα να διακρίνω τίποτε άλλο. Σήμερα, η κεφαλή μου δονήθηκε με άπνοια, απ' τη συγκίνηση...
Ο Πανάγος Αξιώτης, αδελφός της Μέλπως Αξιώτη, πέθανε στις 9 Ιουνίου του 1991. Αν και ολιγογράφος* στη διάρκεια της ζωής του, σε μια απ’ τις τελευταίες του επιστολές, τον Απρίλιο του ’91, τέλειωνε ως εξης: «Είμαι σπίτι μου από τις 4/4 κι αισθάνομαι πολύ καλύτερα. Τόσο που κάτι να γράφω στο ταβάνι, όταν ξαπλώνω ανάσκελα. Ας, ελπίσουμε....»

-----

(Αγαπητέ Πανάγο,

μόλις σήμερα έλαβα την απάντησή σας. Καθυστέρησε λίγο [...])

------------------

*Ό,τι έγραψε ήταν σατιρικοί στίχοι και οκτώ διηγήματα ,για την εφημ. Μυκονιάτικα Χρονικά(1933-35), του Γιαννούλη Μπόνη και αργότερα μερικά ποίηματα και πεζά στις εφημ. Νέα Μύκονος και Η Μυκονιάτικη. Το 1993, κυκλοφόρησε από τις εκδόσεις της Μυκονιάτικης, η συλλογή "Ποιήματα & ρίμες, του Πανάγου Αξιώτη" και το 1997 τα "Γράμματα στη Μέλπω, από τον αδελφό της Πανάγο Αξιώτη", με την επιμέλεια του Παναγιώτη Κουσαθανά.

ιντερμέδιο

2007-02-01T14:15:00.000+02:00

(vermeer - lacemaker)

-Εφαρμόστηκε με μεγάλη επιτυχία η απαγόρευση μεταφοράς υγρών στις επιβατικές αεροπορικές πτήσεις. Κολλύρια, βερνίκια νυχιών, μάσκαρα, κρέμα για τις φτέρνες, ζελ μαλλιών, τριπάκι σε υγρή μορφή κλπ, επιβάλλεται να τα έχεις μπροστά σου σε διάφανη σακούλα χωρητικότητας ενός λίτρου. Κατ’ αυτόν τον τρόπο, αν σου ‘ρθει ξαφνικά να κάνεις μια οποιαδήποτε τρομοκρατική ενέργεια –να φταρνιστείς λογουχάρη με το κολλύριο ανοιχτό μπροστά στην αλλεργική αεροσυνοδό- να μην ψάχνεις καν μες στην τσάντα σου. Επιβάλλεται να τo έχεις πρόχειρo μπροστά σου.

-Σε περίπτωση που πεθυμήσεις σούσι αμέσως μετά την πτήση, καλό είναι να πας στην ωραία γιαπωνέζικη ταβέρνα του Συντάγματος. Η υπάλληλοι της Ολυμπιακής, πέφτουν κομματάκι σκληροί για ωμοφαγία. Επίσης μπορεί να ονειρευτείς τον Προμηθέα και να γεμίσεις σπυριά από τις τύψεις.

-Πήρες μαζί σου το κοντό τζιν με τις ψηλές μπότες. Μη βλαστημάς: έχεις φίλη, που σου γαζώνει επιτόπου ροζ ρελάκι. Το φοράς – τύφλα να ‘χουν τα πανάκριβα diesel.

-Η ταινία «Οι ζωές των άλλων», παίζεται ακόμη στο Πλάζα. Όταν αναδυθείς από κει, παίρνεις τον κατήφορο στην Κηφισίας και ενεργοποιείς τις ΧΑ τεχνικές (άλλο κεφάλαιο αυτό).

-Στο μεταξύ προλαβαίνεις να κάνεις και μερικές δουλίτσες.
(...σιχτιρ’! Τόσα πηγαιν’ έλα στο κέντρο κι έναν κουκουλοφόρο δε συνάντησες, μια ρουκέτα, μια μολότοφ έστω…Τι σκατά κέντρο των γεγονότων είν’ αυτή η πρωτεύουσα; Νηστικοί θα μείνουνε οι επαρχιώτες; Ακόμα κι οι ζαρντινιέρες, ακίνητες. Λουλούδια είχαν μέσα.)

-Αν τώρα, κατά τις μετακινήσεις σου στο μετρό τσιμπήσεις καμιά εμπύρετη γαστρεντερίτιδα, παράτα στην ησυχία της την “walk of design” κι επέστρεφε γρήγορα στο σπίτι σου, κατά προτίμηση με το πλοίο αυτή τη φορά. Ο μαΐστρος τραμουντάνα, με θάλασσα μαΐστρου 9 μποφόρ, απαλύνει τη ναυτία και συγκεντρώνει γύρω σου τους πλέον ρωμαλέους νταλικιέρηδες (με μπύρες στο χέρι) για συμπαράσταση.
-----

-----

-----Μην ξεχάσεις: να υποσχεθείς στο γιατρό, πως όταν λειτουργήσει ξανά το μυαλό σου και όλα πάνε καλύτερα, θα μάθεις να φτιάχνεις υπέροχες δαντέλες.

σαν μετανάστης

2007-01-30T18:57:00.000+02:00

Ο ουρανός έξω απέραντος.

"Γεμάτος κρυψώνες για κάθε είδους φόβους."

----

ο kostis-b απογυμνώνει την έπαρσή μας, μπροστά στο κουτί της τηλεόρασης

skylos mavros

2007-01-24T22:45:00.001+02:00

Κατέβαινα θλιμμένη στη γωνία και σπάραξα απ’ την ησυχία.

Α, ρε σκύλε μαύρε,
πήρες και το αραπάκι, πήρες και το μοδιστράκι!
Πήγες εις το Φαληράκι, κάνεις βόλτα το σκυλάκι
και στην παραλία του Μπάτη, τα μπικίνια παίρνεις μάτι.
Για καφέ θα πας στου Πράπα; Μπα! Δεν είναι πια για νιάτα.
Τα γερόντια παίζουν πρέφα, ντάμα τους η Γενοβέφα.

Η καρδιά μου ήταν μπίλια, και τα νεύρα μου φιτίλια
Όταν ξάφνου εκεί μπροστά μου, σκουντουφλώ –τη γκαντεμιά μου!-
το σπαγκάκι με τον κόμπο που ‘δενες την μπουκαμβίλια.
Κι από το παραπάτημα επήγα και σωριάστηκα
πάνω σε μια νότα σίξτις
που άφησες να κρέμεται, απ’ το καρφί του τρίφτη.

Και τότε: ιδέα φαεινή! Βάζω στην τσέπη την κρυφή
το σπαγκάκι με τον κόμπο και την νότα από τα σίξτις
και τηλεφωνώ στα Κρίστις:
-Ναι, εμπρός; Παρακαλώ; Έχω το δέκα το καλό!
Ανοίξτε τα κιτάπια, πετάξτε ευθύς, του βασιλιά την πάπια,
κουτάλια και πιρούνια, καρέκλες και κρεββάτια!
Έχω για δημοπρασία, μια ακριβή περιουσία!

(μου λείπετε ρεε)

manau returns

2007-01-22T20:51:00.001+02:00

(συνέχεια απ' το προηγούμενο, με την ευγενική χορηγία του landlord45)
------------------------
Το τελευταίο λεωφορείο φυσαρμόνικα που τον προσπέρασε , πρέπει να είχε ήδη φτάσει στο αμαξοστάσιο.
Μέτρησε πάνω από πέντε χιλιάδες γκρίζες πλάκες και τριανταεφτά σουβλατζίδικα απλωμένα πάνω και δίπλα στο πεζοδρόμιο που τον οδηγούσε στο σπίτι του Κώστα και τις μπύρες που θα ήταν πια χλιαρές.
Η μπαταρία απ το κινητό βόγγηξε ξελιγωμένη.
Περπατούσε ήδη μιάμιση ώρα και ταξί πουθενά στον ορίζοντα.Δεν ήταν καιρός για σουπερήρωες αυτός.

Στο απέναντι πεζοδρόμιο , που ούτε ένα σουβλατζίδικο δεν καταδεχόταν να φιλοξενηθεί πάνω του , δυό κορίτσια βαρυφορτωμένα με μπαγκάζια και τύψεις περίμεναν το ταξί που θα τις μετέφερε στο λιμάνι.Ίσα που το προλάβαιναν το βαπόρι.

-"Λουίζα !" ...φώναξε η μικρότερη , χωρίς να πάρει απάντηση.
-"Λουίζα ! "...ξαναφώναξε , σκασμένη από την σιωπή της άλλης ( που αμέριμνη σκάλιζε τις μνήμες του κινητού της )
-"Ναι , τι θές ; "...καταδέχτηκε να πει χωρίς να σηκώσει ούτε τρίχα το βλέμμα της απ την οθόνη.
-"Λουίζα ! Κορνάρουν !" ...ούρλιαξε η μικρή και πέταξε ένα ένοχο χαμόγελο στον ταρίφα που λύσσαξε να χτυπάει μπιπ και παναγίες όσην ώρα η αγανακτισμένη ουρά μεγάλωνε πίσω του.

Η μεγάλη πέταξε το κινητό στη μέση του δρόμου.

-"Αει σικτίρ" ( είπε ) , "ούτε μια μνήμη της προκοπής δεν μπορεί να κρατήσει κανείς".

Μετά πέταξε μέσα στο πίσω κάθισμα το σάκκο της και έπεσε τρυφερά πάνω του.

- "Μanau " , ψιθύρισε στον οδηγό για να μην ακούει η άλλη που κάθησε μουτρωμένη μπρος , "βάλε και διπλή ταρίφα , κερνάω εγώ απόψε "....

σημείωση: πρβλ. σχόλια προηγούμενου ποστ :-)

διαγώνιες ιστορίες

2007-01-20T08:12:00.000+02:00

Elena mou eipe den antexei,
st arxidia mou emena.
Bouliazο stin anyparxia tou kanape.
To vradi stou kosta
Αποστολή.
---

Πέταξε το κινητό στο πάτωμα και γύρισε απ΄ την άλλη. Ένας τεράστιος καφετής όγκος που ξεκίναγε απ’ το κούτελο κι έφτανε ως τη βάση των μαλλιών, είχε αρχίσει να τον ανησυχεί. Αυτό το πράγμα ήταν ανάγλυφο. Σαν κρεατοελιά. Σηκώθηκε και κοιτάχτηκε στον καθρέφτη.
–Κάπως έτσι την πάτησε κι ο σπάιντερμαν σκέφτηκε. Ένας φρικαλέος σουπερήρωας. Ένα τέρας με χρυσή καρδιά και πολλές κατακτήσεις. Τράβηξε την πετσέτα στους ώμους, την άπλωσε σαν μπέρτα, σούφρωσε τα φρύδια, πήδηξε και χτύπησε με τον ώμο στον τοίχο της τουαλέτας. Ξανακοίταξε το μέτωπό του. Αυτό το πράγμα είναι αρκετά επεκτατικό. Μόλις χτες δεν ήταν παρά σαν το νύχι του. Σήμερα είχε τουλάχιστον δεκαπλασιαστεί.
Έβαλε 20 ευρώ στην τσέπη, πήρε το μπουφάν, το κινητό και πήγε ως την στάση του λεωφορείου. Η ματιά της διπλανής του, έκανε γκελ στο πρόσωπο, μετά στο πεζοδρόμιο, ξανά –κι αυτή τη φορά αδιάκριτα- κατευθείαν στο μέτωπό του. Χάρηκε. Ορίστε λοιπόν κάτι άρχισε να κινείται.

Τζζζ.
1 νέο μήνυμα:
fevgo
Αποστολέας: Έλενά μου.
-Στ’ αρχίδια μου. Το εννοούσε. Την είχε βαρεθεί. Την είχε ολοκληρωτικά βαρεθεί. Κυρίως την φροντίδα της και το νοιάξιμό της. Η Έλενα ήταν πολύ όμορφη, πολύ τρυφερή, πολύ ικανή, είχε στόχους, ήταν πειθαρχημένη, οργανωτική, μαγείρευε καλά, έκανε διδακτορικό, ήταν καλή ερωμένη με προδιαγραφές συζύγου, ήταν παρθένος με ωροσκόπο λέοντα.

Είχαν γνωριστεί στο λεωφορείο. Σ΄ ένα τέτοιο λεωφορείο φυσαρμόνικα, ένα απόγευμα καρμπόν, που εκείνος πήγαινε στο καφέ που δούλευε κι εκείνη γυρνούσε σπίτι από ένα ιδιαίτερο. Η Έλενα όρθια πίσω πίσω χάζευε απ’ το παράθυρο κι εκείνος σημάδευε το στρογγυλό με την ανάρτηση στη μέση του οχήματος. Και σκεφτόταν πως μια φυσαρμόνικα ανοιγοκλείνει στην κοιλιά του και συμπιέζει το διάφραγμά του και μετά το αφήνει να χοροπηδήσει και μετά πάλι σουρώνει και κάνει την καρδιά του σφαίρα σαν πράσινο φλουό μπαλάκι που βγάζει στριγκές φωνίτσες, φτάνει στο λαιμό, ξαναχοροπηδάει…. Τοξότης με ωροσκόπο καρκίνο.
---

-Τι θα γίνει ρε φίλε; Εδώ θα την βγάλουμε σήμερα;
-Μπούκωσε το φανάρι. Και πού να φανεί τροχονόμος. Κωλοκράτος, τι τα θες;
Ο οδηγός άπλωσε το στέρνο του πάνω στο τιμόνι και τέντωσε τα χέρια του. Άγιος. Στο συγκεκριμένο σημείο έχει μείνει και εικοσάλεπτο ολόκληρο. Ο κόσμος άρχισε να δυσανασχετεί. Άνοιξε τις πόρτες. Μερικοί κατέβηκαν για να συνεχίσουν με τα πόδια.
Οι υπόλοιποι έστρεψαν το βλέμμα στους άλλους. Ματιές σα σφεντόνες: παράθυρο, ρολόι, διπλανός, παρμπρίζ, κινητό. Μικρές ρυτίδες περικύκλωσαν τα τόξα των φρυδιών και τα χείλη. Τα σώματα άρχισαν να χύνονται στα καθίσματα, οι όρθιοι πάνω στις μπάρες και τις μπαγκαζιέρες.

Αυτό το παιχνίδι τo έκανε από μικρός. Για την ακρίβεια αυτό ήθελε να γίνει: ένας Αόρατος Μετατροπέας Αντιδράσεων. Να παρατηρεί τους διπλανούς του και να φτιάχνει για τον καθένα μια ιστορία που να ταιριάζει στον τρόπο που κοιτάζει, που τρώει, που περπατάει. Σήμερα ήταν μια καλή μέρα. Ενώ όλα ήταν μια χαρά, η κίνηση, τα κορναρίσματα κι οι βρισιές τάραξαν την επανάληψη. Η Έλενα κάθισε στο σκαλοπάτι της πόρτας κι έβγαλε βιβλίο.
----

Η παράσταση είχε μόλις αρχίσει. Ανά δύο, ανά τρεις γύρισαν τα πρόσωπα να δουν τα άλλα πρόσωπα. Μια γυναίκα έριξε το δικό της, στις φούχτες της.
-Έλα κοπέλα μου, μη στενοχωριέσαι…
-Τι λέτε κύριέ μου, άργησα να φύγω απ’ τη δουλειά. Τα παιδιά είναι μόνα τους. Ο μικρός με πυρετό απ’ το πρωί. Ο σύζυγος δεν θα ‘χει γυρίσει ακόμα. Κι έχω μια κούραση…
-Που κατεβαίνεις;
-Στο τέρμα. Δέκα λεπτά και δεν έχουμε κουνήσει. Είμαι κουρασμένη κι ανησυχώ για τα παιδιά.
-Κι εγώ από νοσοκομείο έρχομαι. Έχω τη γυναίκα μου.Xάλια. Δυο μήνες κλείνει που είναι μέσα. Αγνώριστη έχει γίνει από τα φάρμακα και την ταλαιπωρία. Αν θέλει ο θεός και γίνει καλά, θα την πάω σε γηροκομείο. Δεν μπορώ πια να την φροντίζω. Μήτε τον εαυτό μου δεν μπορώ. Με μια σύνταξη ζούμε. Εμείς παιδιά δεν κάναμε…

---

Κοιτάζει την Έλενα, μα τι διαβάζει; Το μυαλό του είχε στάξει στην κοιλιά. Χοροπηδούσε κι αυτό.
---

Ένας μεσόκοπος κύριος, αρκετά ατσαλάκωτος κουβαλάει τρεις κεσέδες γιαούρτι χύμα.
-Ξέρετε από τι ώρα τα κουβαλάω; Μου τα παρήγγειλε η αδελφή μου. Ολόκληρη παράκαμψη έκανα για να περάσω απ ‘την Ομόνοια να τα πάρω. Έπειτα έπρεπε να διεκπεραιώσω και κάτι άλλες δουλειές στο κέντρο. Μου φαίνεται πως θα ξινίσουν μέχρι να τα πάω στο σπίτι. Και ποιος την ακούει… Ξέρετε η αδελφή μου είναι πολύ καλός άνθρωπος. Με βοηθάει και ‘γω προσπαθώ να κάνω ότι μπορώ για να την ευχαριστήσω. Το θέμα είναι πως έχει υπολογίσει σε αυτά. Θα ήταν το βραδινό της φαγητό. Και ποιος την ακούει… Εσείς που κατεβαίνετε;
-Έχω τέσσερις στάσεις από δω. Τι να κάνω… Να κατέβω να πάω με τα πόδια;
-Όχι, όχι με τα πόδια! Η αδελφή μου λέει πως η περιοχή δεν είναι ασφαλής κατά τις νυχτερινές ώρες. Και τις απογευματινές θα προσέθετα εγώ. Είστε και γυναίκα, δεν θα το συμβούλευα. Όχι, όχι, να το αποφύγετε…
-Μπα, δεν με τρομάζει καθόλου η περιοχή. Εδώ μεγάλωσα. Ξέρω πώς να κινηθώ, αλλά είναι μακριά.
-Τα πράγματα έχουν αλλάξει κυρία μου. Ναρκομανείς, μετανάστες, διεστραμμένοι. Δεν ακούσατε χθες στην τηλεόραση: αποτρόπαιο έγκλημα. Αλλοδαπός λήστεψε και μαχαίρωσε περαστικό για 20 ευρώ. Στη συνέχεια τον εγκατέλειψε σε μια πυλωτή, όπου και εξέπνευσε. Μου το ανέφερε η αδελφή μου…

Η Έλενα χαμογελάει. Χαμογελάει κι εκείνος καθώς διασταυρώθηκαν οι ματιές τους.

-…χοληστερίνη; Στα ύψη, από τριανταπέντε χρονών. Είναι μάλλον κληρονομική. Η μητέρα μου είχε το ίδιο πρόβλημα. Εσείς τώρα το ανακαλύψατε;
-Για την ακρίβεια εκείνη με ανακάλυψε. Βρήκε ωραίες αρτηρίες, ευρύχωρες και είπε να ξαπλώσει.
-Έχετε χιούμορ.
-Όχι πάντα. Κι αυτό ξαπλωμένο είναι και πότε πότε , ξυπνάει για να με σώσει απ΄ τον εκνευρισμό.
-Πραγματικά αναρωτιόμουν τόσην ώρα που την βρίσκετε αυτή την ηρεμία.
-Και ‘γω την ίδια απορία είχα. Εσάς, δεν σας περιμένει κανείς;
-Κανείς.
-Ούτε και μένα…

Η Έλενα κάνει λίγο χώρο στο σκαλάκι και του προτείνει να κάτσει.
-Τι διαβάζεις;
-Ότι είχα στην τσάντα μου, για να περάσει η ώρα.
Τον ρώτησε τ’ όνομά του. Της είπε. Του συστήθηκε κι εκείνη. Του είπε ότι διδάσκει αγγλικά σε παιδάκια για να βγάζει χαρτζιλίκι. Της είπε ότι είναι ιπτάμενος σουπερήρωας. Χαμογέλασε κι επειδή είναι προβλέψιμη, τον ρώτησε γιατί δεν κάνει κάτι για να ξεκολλήσουν από κει. Της είπε ότι οι συνειδητοποιημένοι σουπερήρωες δεν πρέπει να αποτρέπουν τα αναπότρεπτα, πρέπει απλώς να βοηθούν χωρίς ν΄ αλλάζουν δραματικά τη ροή των πραγμάτων. Κι επειδή κανείς δεν κινδύνευε την παρούσα στιγμή, δεν υπήρχε λόγος να κάνει κατάχρηση των δυνάμεών του.
-Επιπλέον, έχω στείλει τη στολή και την μπέρτα στο καθαριστήριο.
Ξεράθηκε στα γέλια. Τα λακκάκια στα μάγουλά της, η λάμψη της, έδειχναν πως δεν ήταν χαζή. Ήταν απλώς γειωμένη.

Ο οδηγός βγήκε κι επέστρεψε με ένα καινούριο πακέτο Marlboro κι έναν φραπέ σε πλαστικό. Γύρισαν όλοι προς το μέρος του:
-Τι γίνεται; Θα φύγουμε ποτέ; Τι κάνουν οι βλάκες οι τροχονόμοι; Ακόμα είναι μπλοκαρισμένος ο δρόμος;
-Ακόμα.
--

-…καταλάβατε κύριε; Είκοσι εκατομμύρια μου κόστισε να ορφανέψω από γυιό. Τον έστειλα στην Αμερική για σπουδές κι εκείνος μου ‘φτιασε συμπέθερους απ’ το Περού. Δουλεύει τώρα σε μια μεγάλη φαρμακευτική εταιρεία, έχει κάνει και δυο παιδάκια. Δεκαπέντε και δώδεκα χρονώ’ και τα ‘χω δει τρεις φορές όλες κι όλες.
-Δεν έρχεται συχνά ε; Εσείς δεν πήγατε καμιά φορά;
-Όχι. Μ’ έχουν στη λίστα οι αμερικάνοι γιατί πέρασα έτσι, το ’70, και δεν μου δίνουν τη βίζα.
-Μα τώρα πια είστε συνταξιούχος, δεν είστε; Δεν πρόκειται να μεταναστεύσετε. Με τον γυιό σας εκεί, ο οποίος μάλιστα εργάζεται κι έχει και οικογένεια, μήπως να ξαναπροσπαθούσατε;
-Να κοπεί να ‘ρθει εκείνος! Έχει γέρους γονιούς, αδερφάδες κι ανίψια που δεν ξεύρει ούτε τη μούρη τους.
-Αν όμως είναι καλά, με την οικογένεια, με τη δουλειά του…
-Καλά να είναι δε λέω, αλλά πικραίνομαι που έβαλα τα χέρια κι έβγαλα τα μάτια μου μοναχός μου. Ένα γυιο έκανα κι αυτός θ’ αφήσει τ’ όνομά μου στους αμερικάνους.
-Μην το βλέπετε έτσι, η ζωή πάει μπροστά. Τα παιδιά πρέπει να προοδεύουν.
-Να προοδεύουν τα παιδιά, δε λέω…
Σκούπισε με την ανάποδη της φούχτας του, το μάγουλο, και γύρισε απ΄ την άλλη.

Ένιωθε σαν να βρίσκονταν σε χαμηλή πτήση. Ο οδηγός με χορευτική κίνηση ρούφαγε φραπέ, έσκυβε απ΄ το παράθυρο κι έπειτα άπλωνε την πλάτη στο κάθισμα. Οι φωνές και τα κορναρίσματα ήταν μια υπόκρουση, αθώα σχεδόν, στις κουβέντες που ξετυλίγονταν γύρω. Σε πενήντα λεπτά είχε καταργηθεί, μες στο κλουβί του λεωφορείου, η αμηχανία της έκθεσης. Τ’ αυτιά του τσιμπολογούσαν εξομολογήσεις, περιστατικά, συμπεράσματα, κρίσεις, απελπισίες, αγάπες, αδυναμίες, αρρώστιες, σιχτιρίσματα, ανησυχίες, βεβαιότητες, όλα. Ακόμα και η Έλενα, που σε διαφορετική περίπτωση, δεν θα ‘πιανε κουβέντα μ’ έναν άγνωστο, είχε να πει.

Ένας κύριος, μικροκαμωμένος που ως τότε κάθονταν αμίλητος κι ανέκφραστος στη θέση του, με μια τσάντα καρφωμένη ανάμεσα στα πόδια του, σηκώθηκε απότομα, έσκυψε απ’ το παράθυρο κι άρχισε να βρίζει. Τον τροχονόμο κι όλο του το σόι, τον οδηγό, όλους τους επιβάτες που δεν διαμαρτύρονταν, την ώρα και τη στιγμή που μπήκε σ’ αυτό το λεωφορείο, την τύχη του, την παλιοκοινωνία.
-Στην τηλεόραση θα σας βγάλω ρε! Που ταλαιπωρείτε τον κοσμάκη. Στα παράθυρα παλιομαλάκες!… να δει ο κόσμος όλος τα χάλια σας!
Σε ποιόν τα ‘λεγε; Όλοι στην ίδια θέση βρίσκονταν. Και οι μέσα και οι έξω. Γύρισε, ξαναμάζεψε την τσάντα, έστρωσε το μαλλί, σκούπισε το κούτελό του, κοίταξε γύρω-γύρω κι έκατσε πάλι, αφήνοντας μια μεγάλη ανάσα ανακούφισης. Μέχρι εκεί μπορούσε να φτάσει.

Κανονικά –κανονικά;- τώρα θ’ ακούγονταν το χειροκρότημα. Ένα βαθύ, συγκινητικό, παρατεταμένο χειροκρότημα. Και τότε, ω τότε, εντελώς ξαφνικά, ο χρόνος εισέβαλε βίαια, σ’ αυτήν την πραγματικότητα που τους είχε όλους χαλαρώσει. Αυτόματα, όλοι κοίταξαν ρολόγια και κινητά και στη συνέχεια έστρεψαν τα βλέμματα προς τα παράθυρα. Αυτό ήταν λοιπόν. Οριστικά και αιφνίδια το ξεκίνημα του λεωφορείου –γκάζι φρένο με χαμηλή ταχύτητα- είχε μακελέψει τη σκηνή. Είχε μείνει μόνο η μυρωδιά των ανθρώπων, ο ήχος των λέξεών τους, οι αόρατοι άξονες των βλεμμάτων τους, οι καμπύλες των άκρων τους, το τσαλάκωμα του αυχένα τους. Θραύσματα σύγχυσης και έξαρσης, μικρές-μικρούτσικες ιστορίες. Η πλάτη του οδηγού είχε έρθει σε ορθή γωνία, τα μάτια του δοκίμασαν τον καθρέφτη. Φσσσσττττςςςς, η μία μετά την άλλη, σφράγισαν οι πόρτες. Οι καθισμένοι γύρισαν όμορφα στις θέσεις τους, οι όρθιοι στηρίχτηκαν στις χειρολαβές. Η Έλενα σηκώθηκε, τίναξε τη φουστίτσα της κι έβαλε το βιβλίο στην τσάντα.

Αργά έφτασαν στην πρώτη στάση, όπου δεν κατέβηκε κανείς. Μπήκε όμως ένα κορίτσι. Ένα λιπόσαρκο κορίτσι, φρεσκοβαμμένο, φρεσκοπεριποιημένο.
-Λυπάμαι, μόλις χάσατε την οντισιόν, ήθελε να της πει.
-Λυπάμαι, αλλά δεν περίσσεψε ρόλος για σας και είστε τόσο συμπαθής! Είμαι σίγουρος πως η δική σας προσωπική ιστορία θα είχε εξίσου μικρό-μικρούτσικο ενδιαφέρον….

Την Έλενα την ξαναείδε αρκετές φορές στην καφετέρια που δούλευε. Το σπίτι της βρίσκονταν μερικά τετράγωνα παρακάτω. Της είπε κι άλλες ιστορίες, του είπε για το διδακτορικό, της ζήτησε να του προτείνει χρώματα της μόδας για την καινούρια του μπέρτα, τον πήγε βόλτα στη θάλασσα, της είπε ότι τις νύχτες κοιμάται ανάποδα στις μπάρες των τρόλεϋ, του είπε πως ο ύπνος της λογικής γεννά τέρατα, της πήγε ένα αδέσποτο μπασταρδάκι, του έκανε δώρο μαύρα μακό μπλουζάκια, της είπε πως είναι δροσερή και ζουμερή σαν ροδακινάκι τον Αύγουστο, του είπε πως είναι σκοτεινός. Την φίλησε με ορμή κι εκείνη τον χάιδεψε τρυφερά.

Τα σκεφτόταν όλα αυτά, με 20 ευρώ στην τσέπη, ένα ίδιο απόγευμα, κάνοντας την ίδια διαδρομή, δυόμισι χρόνια απόσταση. Δεν δούλευε πια στο ίδιο καφέ, για την ακρίβεια αυτήν την εποχή δεν δούλευε πουθενά. Η Έλενα είχε κουραστεί μαζί του, εκείνος περισσότερο. Θυμήθηκε το πέρας εκείνης της παράστασης στο λεωφορείο. Την κλιμάκωση και τον εκούσιο θάνατο των μικρών συναπαντημάτων. Τα πρόσωπα και τις ιστορίες τους – γέροι, νέοι, κάτοικοι της πόλης, της επαρχίας, ανεξάρτητοι, εξαρτημένοι, κουρασμένοι, ξέγνοιαστοι, εργένηδες, οικογενειάρχες, ο καθένας με άλλες αντοχές, με άλλες παραστάσεις, με άλλες προσδοκίες, κάποιοι χωρίς όνειρα, άλλοι γεμάτοι ελπίδα.
Πάτησε το κουμπί για την στάση. Θα περπατούσε. Σκέφτηκε πως, καθώς έπεφτε το σκοτάδι με 20 ευρώ, θα ήταν το τέλειο θύμα αυτής της γειτονιάς. Ο κύριος με τα γιαούρτια θα έκοβε σβέρκο γι αυτό. Του το χε πει η αδελφή του, που το είχε ακούσει στις ειδήσεις. Εκείνη η κυρία θα ‘χε επιστρέψει στα παιδιά της που τώρα θα είχαν μεγαλώσει κι αυτός ο πυρετός θα είχε ξεχαστεί. Ο γυιος απ’ την Αμερική θα ‘ρχόταν για λίγες μέρες για να κλάψει φεύγοντας, κι αυτός κι οι παππούδες και τα εγγόνια της φωτογραφίας. Οι δουλειές, η κούραση, η αναμονή των διακοπών κι αυτός ο τροχονόμος που ίσως να τ’ άκουσε απ’ τον προϊστάμενό του γιατί δεν είχε οργανώσει καλά, εκείνο το απόγευμα, τις θέσεις στη συγκεκριμένη διασταύρωση, με αποτέλεσμα σε πενήντα λεπτά να ερωτευτεί την Έλενα, και τόσες μικρές ιστορίες να διασταυρωθούν. Για να λήξουν απότομα, την μια στάση μετά την άλλη, χωρίς ούτε ένα γεια. Μόνο με κάτι ματιές, μερικά λοξά κουρασμένα χαμόγελα και μια μικρή κίνηση του σαγονιού προς τα κάτω.

Ο αγώνας θ΄ άρχιζε σε δυο ώρες. Ελλάδα -Τουρκία. Μέχρι τότε θα είχε φτάσει στο σπίτι του Κώστα. Μπύρες και ντελίβερι και περιστρεφόμενο έδαφος και η Έλενα μακριά. Ίσως κλαμένη, σίγουρα θυμωμένη αλλά ποτέ απελπισμένη. Άνοιξε το κινητό. Λοιπόν: Μηνύματα, Άνοιγμα, Εισερχόμενα, Έλενά μου, Απάντηση:
okay. The game is over
Αποστολή.
--------
Είναι βέβαιο πως έπρεπε να ακολουθήσει την διαδρομή αυτή. Προς τη δύση. Σαν τον Λούκυ Λουκ. Απ΄ το πεζοδρόμιο και με ολόφρεσκο αυτό το όνειρο με την κρεατοελιά που το ‘βλεπε και το ‘ξανάβλεπε, που πολλαπλασιάζεται ταχύτατα, ξεκινώντας απ’ το μέτωπο και καταλαμβάνοντας ολόκληρο το σώμα. Με την ψευδαίσθηση της διαφορετικότητας. Με τον αέρα του σουπερήρωα που κατακτά βήμα βήμα τις γκρίζες πλάκες του πεζοδρομίου, γύρω και κοντά στο σταθμό των τρένων. Και με το λεωφορείο φυσαρμόνικα να τον προσπερνά κάθε είκοσι λεπτά.

στο κομμωτήριο

2007-01-18T20:19:00.000+02:00

Οι σημερινοί νέοι είναι τέρατα.

Δεν έχουν κανέναν απολύτως σεβασμό

για τα βαμμένα μαλλιά.

Όσκαρ Ουάιλντ

winter fever

2007-01-16T18:10:00.000+02:00

η Μπελού

2007-01-14T00:52:00.000+02:00

Είχα έναν μικρό κήπο στην καρδιά της πόλης. Με τρεις τριανταφυλλιές, μια ροδιά κι ένα οξόδεντρο. Ένας κομψός σιδερένιος φράχτης κύκλωνε τα χρώματα που άφηνε η άνθισή τους και το ισόγειο της διόρωφης μονοκατοικίας που φιλοξενούσε τα ελάχιστα που δεν πετάχτηκαν στην μετακόμιση. Ανάμεσά τους, την ασυγκράτητη ανάγκη για στοίβες χαρτιών και μια ζωγραφιά με δυο μεγάλες φτερούγες από μελάνι.

Η Μπελού βαφτίστηκε απ’ την πρώτη στιγμή που σκαρφάλωσε στο ανοιχτό παράθυρο. Είχε λεπτό λαιμό, στενό, τριγωνικό σαγόνι, μεγάλα –πολυμεγάλα- μάτια και τρία σκόρπια χρώματα: άσπρο, μαύρο και κανελλί. Είχε επίσης, ωραίο λίκνισμα στην ουρά της. Μπελού την είπα γιατί ήταν η πρώτη και η τελευτάια συλλαβή από την ταινία του Μπενέξ, Μπέτυ Μπλου, αλλά την είπα και γιατί, μπελού, είναι ένα είδος ωραίου μονοκάταρτου ιστιοφόρου καϊκιού. Και τα δυο την θύμιζαν πολύ. Και αμέσως.

Η Μπελού, ήταν μια γάτα ιδιόρρυθμη. Έρχονταν όποτε ήθελε. Μου κρατούσε συντροφιά. Ήταν βέβαιο πως δεν έρχονταν για το φαγητό. Ήταν προσεκτική, με τα λίγα πράγματα του σπιτιού. Γουργούριζε όταν ένιωθε πως ήμασταν κι οι δυο ευχαριστημένες. Συναισθάνονταν πολλές φορές, και το ‘βλεπα στη λίμνη των ματιών της, την σπουδαιότητα της καθε λεπτής ομορφιάς. Που δεν ήταν για κανέναν. Που ήταν κυκλωμένη απ’ τον κομψό φράχτη και πίσω απ’ τα κόκκινα λεπτά άνθη της ροδιάς. Μερικές φορές η Μπελού, ήταν τρομαχτική. Ανέβαινε στην πλάτη της πολυθρόνας, τέντωνε σαν τόξο το σώμα της, και ακουμπούσε πάνω στη ζωγραφιά με τις φτερούγες. Κάθε που το έκανε αυτό, έμενα κι εγώ καθηλωμένη.

Η Μπελού, έρχονταν αργά το απόγευμα κι έφευγε ξανά μετά από λίγες ώρες. Περιφρονούσε την τύχη. Σπάνια εμφανίζονταν το πρωί. Η επίσκεψη ήταν ορισμένη. Αυτό κράτησε μήνες. Μετά χάθηκε και μετά ήρθε πάλι. Τότε έμεινε. Της έφτιαξα κάτι πρόχειρο για να κοιμάται στην πίσω αυλή. Την άλλη μέρα, βρήκα τα πανιά και την κούτα μπροστά, στον κήπο. Κάτω απ’ τη ροδιά. Εκεί ήθελε να κοιμάται. Τρία χρόνια.

Όταν την έχασα, κράτησα ένα απ’ τα παιδιά της. Τον Γεμενή. Αυτός έζησε καλά κοντά στη μητέρα μου. Εγώ δεν συνδέθηκα ποτέ με άλλο ζώο. Τετράποδο.

Θυμήθηκα την Μπελού, πάλι σήμερα, σκαλίζοντας και τακτοποιώντας στοίβες χαρτιών, όπου ανάμεσά τους βρήκα και την ζωγραφιά, ενώ στην τηλεόραση, prg7 πουλιούνταν κι αγοράζονταν, κάμερες κατέγραφαν και βιομετρούσαν, ειδικοί του FBI έκαναν ασκήσεις θάρρους στον Πολύδωρα, ο Σόμπολος φορούσε την καμπαρντίνα με τις σωστές βάτες για αστυνομικό ρεπορτάζ, και στο μέιλμπόξ μου στατιστικά, κάποιος θα μου πρότεινε πως να enlarge my penis, κάθε πέντε λεπτά. Το κοριτσάκι από δίπλα παίδευε το πιάνο και μια φουστίτσα πολυπόκετ μπλέχηκε στην παντόφλα μου. Τελικά τώρα που ξανακοιτάζω αυτά τα άτακτα στίγματα του μελανιού πάνω στο χαρτί, μόνο εγώ κι η Μπελού θα τα βλέπαμε φτερούγες. Μπα, η τρομοκρατία δεν θα περάσει.

anatomy of a murder

2007-01-10T13:21:00.000+02:00

--------------------

Σήμερον: πουράκια, καριόκες Παπαπαρασκευά.
Μια παράσταση μόνον.
Υπερσκελίζουν την επικαιρότητα, τρελαίνουν τη ζυγαριά.
Απ' το αγόρι της ταχείας ταχυδρομικής εταιρίας, στις οθόνες σας.
Το τέλειο έγκλημα, που δεν χρειάστηκε παρά εικοσιτέσσερεις ώρες,
για να σχεδιαστεί και να εκτελεστεί.

στη λαϊκή

2007-01-07T11:05:00.000+02:00

--------------------------------------------------------------------- ------------------------για τον Γιώργο

Επιστροφή.
Δυο πράγματα μου έχουν λείψει σοβαρά, από τότε που επέστρεψα και κατοικώ μόνιμα στην επαρχία: το ένα είναι οι λαϊκές αγορές. Κυρίως για την ατμόσφαιρά τους.
Στις λαϊκές με γοήτευαν –κι εξακολουθούν- οι παράλληλοι διάλογοι ανάμεσα στο πλήθος των ανθρώπων. Το ντάρε αβέρε πάνω από ένα κιλό χόρτα ή δυο μελιτζάνες. Ο καλός λαϊκατζής, πρέπει να έχει πρόχειρες στην τσέπη του, τουλάχιστον δέκα ατάκες για να γίνει αξιοπρόσεχτος αυτός και το εμπόρευμά του.

-Μή-λα κόκ-κι-να!! – σαν τα μαγουλάκια σου μάνα μου, δίνω σήμερα! Τζάμπα τα δίνω!
- Πορτοκάλι σαγκουίνι για μωρά λέμε! Για ελάτε μαντάμ...
-Μέσα θα μας πάνε σήμερα κυρία... Ανήλικο και τρυφερό το μπρόκολο – για νέους και γέρους! Περάστε, δεν θα προλάβετε...

Οι λαϊκές αγορές ξετυλίγονται σε πεπερασμένο δρόμο, σε πεπερασμένο χρόνο. Έχουν ορισμένη μέρα , είναι κομμάτι του εβδομαδιαίου προγράμματος. Το σύννεφο των ανθρώπων κινείται αναμεσα στους πάγκους , αστειεύεται, γκρινιάζει, σκανάρει, συναλλάσεται, διαπραγματεύεται.

Μπροστά στα εμπορεύματα τα χέρια είναι σε πρώτο πλάνο: πιάνουν, ζουλάνε, χαϊδεύουν, ζυγίζουν. Χέρια όλων των ηλικιών ραφινάτα ή σκαμμένα, με τρισδιάστατο πασπαρτού την ανάγλυφη πορτοκαλί σάρκα των μανταρινιών ή την λεία κόκκινη από τις ντομάτες.
Αν και σε ευθεία γραμμή, τα κορμιά ακολουθούν μια ανήσυχη περιπλάνηση. Αυτό που θα τους φανερωθεί στον επόμενο πάγκο θα πρέπει σύμφωνα με την εμπειρία της τροφής, να το πλησιάσουν, να το επιθυμήσουν, να το διαλέξουν ή να το αφήσουν.
Η διάσταση του ιδιωτικού εμβολίζεται από το άγγιγμα των ώμων: ακουμπά ο ένας τον άλλο, σπρώχνωνται ελαφρά. Τα μάτια είναι λαίμαργα: ποιο ζευγάρι θα διαλέξει τα καλύτερα. Κι ας είναι καρότα , το αντικέιμενο των πόθων τους.

Στις λαϊκές αγορές αισθανόμουν πάντα μέρος ενός ριζοσπαστικού διαλόγου ανάμεσα στα σώματα. Σαν αποασυλοποιημένος ένοικος που ο πατατάς, ο μαρουλάς, ο πορτοκαλάς τον ενθαρρύνουν να συμμετάσχει στην εμπειρία της επιλογής. Και πάντα είχα την εντύπωση ότι αυτό καταγράφεται από έναν ιπτάμενο cameraman που πηγαινοέρχεται στο ύψος του πρώτου ορόφου , με on hand κάμερα και πολύ ευαίσθητο σύστημα καταγραφής ήχου.

Απ’ τη λαϊκή αγορά μου ‘χει λείψει και ο Γιώργος: κοντός, ευρύστερνος, νευρικός. Χόρτα το εμπόρευμά του.
-Καλώστηνα! Για βγάλε τα γυαλιά να δω τί θα σου δώσω σήμερα...

ωραίος καιρός σήμερα

2006-12-26T12:29:00.000+02:00

Είναι είκοσι χρόνια φίλοι μου. Με τους κύκλους του χρόνου, αλλάζουν ρούχα , χρώματα, υφή, τρόπο σκέψης. Αλλάζουν συντρόφους, προορισμούς, ταξίδια , στόχους, αδυναμίες ή αρετές. Άλλοτε είναι εγκρατείς και σπλαχνικοί, άλλοτε τραχείς και απροσπέλαστοι. Είναι έξυπνοι και γοητευτικοί. Ανοιχτόκαρδοι και μοναχικοί. Είναι φιγούρες καθημερινές, με οικογένειες, δουλειές, άγχη, όνειρα, ευθύνες. Συγχρόνως είναι αγέρωχοι, παράδοξοι, αυτόνομοι, δαιμόνιοι, ανάποδοι, σαστισμένοι. Άλλοτε έχουν σκυφτά κεφάλια κι άλλοτε κορδωμένους λαιμούς. Μερικές φορές το βήμα τους είναι άπιαστο και κάποιες άλλες σέρνονται στη γη. Είναι άντρες και γυναίκες και κάποτε-κάποτε ο καθένας τους είναι και τα δυο μαζί. Σαν παλλόμενα λαμπιόνια.

Βρεθήκαμε πάλι, αυτές τις γιορτινές μέρες. Πολλαπλασιασμένοι. Τα πιτσιρίκια γυρνοβολούσαν στα πόδια μας, αποδομούσαν τα σπίτια και οριοθετούσαν τις αντοχές μας σ’ αυτόν τον κύκλο του χρόνου. Με μερικές ξηλωμένες χάντρες στα χέρια το καθένα: «Συγνώμη Δέσποινα. Το κάναμε επίτηδες. Ήταν πολύ ωραίες αυτές οι χάντρες..».

Γελάσαμε, διαφωνήσαμε, ήπιαμε, κάναμε σχέδια, νοσταλγήσαμε. Μυρίσαμε τον αχνό στις κατσαρόλες, χαιδέψαμε τα παλιά μπλουτζήν φορεμένα με εγγλέζικα σακκάκια, φέραμε κύκλους με τα κρουαζέ φορεματάκια. Οι κουβέντες πολλές φορές ήταν ελλειπτικές, ο κώδικας γνωστός. Αυτόφωτοι και ετερόφωτοι την ίδια στιγμή. Αρμονικά διαφορετικοί.

Είναι είκοσι χρόνια φίλοι μου. Η απεικόνιση της ομορφιάς τους μέσα μου παραμένει σκόπιμα ασαφής: κάθε φορά αλλάζει σε σχέση με το χώρο και με τις καταστάσεις που μας φέρνουν κοντά ή μας απομακρύνουν. Άλλοτε αυτή η ομορφιά, είναι αισθησιακή και προκλητική, άλλοτε εκνευριστικά ρεαλιστική, άλλοτε απελευθερωμένη από επιβολές και άλλοτε μυστηριώδης και υπαινικτική. Μερικές φορές με ανησυχεί, μερικές με εκπλήσει. Έχει θεϊκή αρετή και διαβολικό γούστο.

Η Ομορφιά των φίλων μου μέσα μου, είναι το τρόπαιό μου. Είναι η τροφή της καθημερινότητάς μου και η εσωτερική μου αξία.

πάρτε ένα γλυκάκι

2006-12-22T20:20:00.000+02:00

....και τον κουραμπιέ με τα πιο πολλά μύγλαδα!

-------------------------------------------------------------------------------------------(Μάρω Ρ., απόφοιτη προνηπίου)

χρόνια πολλά

οι κουφές

2006-12-20T17:26:00.001+02:00

του Κωσταντίνου Σέξους

Το νέο διαδόθηκε αστραπιαία από στόμα σε στόμα (σύνολο οκτώ στόματα) κατά τη διάρκεια της πρωινής προσευχής.
«Ο Φάκας… Μεγάλο διάλειμμα… Στις βρύσες.»
Ήταν μια Δευτέρα, αρχές καλοκαιριού, προς το τέλος της Τετάρτης του Δημοτικού όταν ο Βασιλάκης ο «Φάκας» αποφάσισε να αλλάξει τη ζωή της παρέας.
«Ήρθατε όλοι, ρε φάκες;» ρώτησε μόλις συγκεντρωθήκαμε, μετρώντας κεφάλια «Ν’ αρχίσω;»
Οκτώ στόματα γεμάτα τυρόπιτα είπαν ταυτόχρονα «ναι ρε Φάκα, ξεκίνα επιτέλους» και ένα σύννεφο από μασημένο φύλλο, σάλια και κομματάκια τυρί τύλιξε τον Φάκα. Ο Φάκας δεν πτοήθηκε. Αν και μόλις εννέα ετών τα μάτια του είχαν δει πολλά - όλα στην οθόνη του θερινού κινηματογράφου του μπαμπά του.

Τίναξε αφηρημένα μερικά από τα ψίχουλα, έγλυψε όσα ήταν κολλημένα στα χείλια του και χωρίς πρόλογο έριξε τη βόμβα: «Ήμουνα που λέτε ξαπλωμένος εδώ», έδειξε τη γεμάτη με νερό γούρνα, «και, ξαφνικά εμφανίστηκαν σαράντα πολύ κουφές γκόμενες κι άρχισαν να μου τον τραβάνε».
Τελειώνοντας τη φράση σταύρωσε τα χέρια στο στήθος, φούσκωσε σαν παγώνι και χαμογέλασε θριαμβευτικά.

Στα απονήρευτα παιδικά μυαλά μας βέβαια, η βόμβα αποδείχθηκε βραδυφλεγής. Κανείς δεν κατάλαβε τι ήθελε να πει ο σαφώς πιο έμπειρος φίλος μας. Κοιταχτήκαμε με απορία, μασουλώντας βιαστικά τις τυρόπιτές μας, προσπαθώντας να επιλέξουμε τη σωστή ερώτηση. Ο Μύγας, που ήταν καλός στην κεντρική ιδέα, πόνταρε πρώτος:
«Τελείως κουφές;», ρώτησε φτύνοντας κομματάκια τυρόπιτας στο πρόσωπο του Φάκα, «σαν τον κυρ Θόδωρα τον περιπτερά;»
Ο Φάκας, ο οποίος έπιανε τα 0-500 με προδιαγραφές μαχητικού σε αεροπλανοφόρο, κοκκίνισε. Το άνω χείλος του τρεμόπαιξε και τα δόντια του έτριξαν. Κάποιος προσπάθησε να ηρεμήσει τα πράγματα.
«Καλά, είσαι τελείως βλάκας ρε Μύγα; Αυτό είναι το θέμα;»
«Δεν είναι αυτό;»
«Όχι φυσικά.»
«Μπα; Και ποιο είναι δηλαδή;»
Νέο carpet bombing τυρόπιτας, καθώς οκτώ γεμάτα στόματα προσπαθούσαν δια βοής να κατανοήσουν το ποίημα.
«Αφού είπε: Σαράντα κουφές γκόμενες…»
«Σαν τους σαράντα κλέφτες δηλαδή;»
«…»
«Τι με κοιτάς έτσι;»
«ΚΟΥΦΕΣ ΓΚΟ-ΜΕ-ΝΕΣ» , ΕΙΠΕ ΡΕ ΜΥΓΑ!»
«Ε και τι φωνάζεις; Εγώ είμαι ο κουφός;»

Οι απόψεις έδιναν κι έπαιρναν και κάποτε αφού εξαντλήθηκαν όλες οι θεωρίες, ο Βούτας, ο οποίος ήταν καλός στα θρησκευτικά είπε:
«Για μισό λεπτό ρε ‘σεις», και γυρίζοντας προς τον ξεχασμένο στην άκρη και κατακόκκινο Φάκα «… τι σου τραβούσανε ρε Φάκα οι κουφές;»
Αυτή φάνηκε να είναι σωστή ερώτηση. Ο Φάκας έσβησε τις μηχανές. Οι στροφές έπεσαν, το άνω χείλος επανήλθε στη θέση του. Πήρε ανάσα κι αφού σιγουρεύτηκε ότι όλα τα μάτια ήταν στραμμένα πάνω του είπε:
«Τον πούλο ρε μαδεφάκες! Τον πούλο μου τραβούσαν.»
Αυτό δεν το κατάλαβε ούτε ο Βούτας, πόσο μάλλον ο Μύγας.
«Και πώς σου τον τραβούσαν δηλαδή;»
«Να, τον πιάσανε έτσι με τα δυο χέρια και τον τραβούσαν»
Η ομήγυρις ανατρίχιασε, άσπρισε σαν πανί κι ελούσθη από κρύο ιδρώτα ταυτοχρόνως. Το μάσημα σταμάτησε. Η αναπνοές επίσης.
«Όλες μαζί; Μέχρι πού;», ψέλλισε σοκαρισμένος ο Μύγας.
«Ε, να από ‘δω μέχρι το κυπαρίσσι», δήλωσε αδιάφορα ο Φάκας.
Έδειξε το κυπαρίσσι γύρω στα πενήντα μέτρα πιο πέρα, στη άλλη άκρη της αυλής. Η παρέα είχε γουρλώσει τα μάτια, προσπαθώντας να οπτικοποιήσει αυτά που άκουγε. Ασυνείδητα όλοι έφεραν τα χέρια τους στ’ αχαμνά.

Ο Φάκας όμως συνέχισε απτόητος: «Μετά μου τον τύλιξαν γύρω απ’ τη μουριά… και τρεις φορές γύρω απ’ τη σημαία. Δυο φορές γύρω γύρω απ’ το σχολείο και πέντε φορές γύρω από την τριανταφυλλιά, κάτω απ’ τ’ αυτοκίνητο της κυρίας Ευτυχίας… και μετά πάλι πίσω εδώ στις βρύσες.»
Πήρε την υπόλοιπη τυρόπιτα από το χέρι του εμβρόντητου Μύγα, την έχωσε στο στόμα του κι άρχισε να μασουλάει ικανοποιημένος.

Για δύο μέρες πέσαμε όλοι σε βαθιά περισυλλογή και ταυτοποίηση στοιχείων δια της μεθόδου της ψηλάφησης. Την τρίτη μέρα ο Φάκας ανακηρύχθηκε ομόφωνα Γενικός Διευθυντής του Τομέα Σεξουαλικής Αναβάθμισης της παρέας. Όλοι θέλαμε να μοιάσουμε στον Φάκα. Όλοι θέλαμε να γίνουμε Αυτός Που Του Τον Τραβάνε οι Σαράντα Γκόμενες Μαζί. Ο αγώνας ήταν δίκαιος. Οι στόχοι σαφείς. Τα ιδανικά υψηλά.

Η ζωή όμως μας έπαιξε σκληρό παιχνίδι. Στα χρόνια που ακολούθησαν, κανένας μας δεν κατάφερε να πετύχει το στόχο. Κανείς δεν μπόρεσε ποτέ να πείσει σαράντα γκόμενες να του τον τραβήξουν έστω και μια φορά όλες μαζί. Οι περισσότεροι με τα χίλια ζόρια έπεισαν τρεις-τέσσερις, να το κάνουν, αλλά κι αυτές όταν τελικά το αποφάσισαν, το έκαναν μία μία χωριστά και με τη σειρά. Κι εκτός αυτού, καμία δε βρέθηκε μέχρι σήμερα η οποία -έστω και μόνη- να μας τον τραβήξει «πέντε φορές γύρω απ’ την τριανταφυλλιά και τρεις γύρω απ’ τη σημαία».

Φακ!

Ο Κωσταντίνος Σέξους, φύτρωσε στις παρυφές του Μαύρου Δάσους και μεγάλωσε σε μια κατηφόρα. Γράφει και στοιχειοθετεί καθημερινά περισσότερες από 323 σελίδες μικρών αριστουργημάτων. Στον ελέυθερο χρόνο του κατασκευάζει συλλεκτικές λουκανικοπαγίδες και πειραματίζεται στις νυχτερινές πτήσεις με φτερά παστού μπακαλιάρου. Δεν είναι να τον εμπιστεύεται κανείς.

Έργα του ιδίου δεν έχει, έχει όμως έργα άλλων: 1.Faster Pussycat! Kill! Kill! (Russ Meyers) 2.You and your sister (Chris Bell) 3.Ο απολυμαντής (William S. Burroughs).

το ημερολόγιο της Φράννας Άνκ

2006-12-18T10:13:00.000+02:00

του Στηβ Κοτσουνά

Τα βιβλία που διαβάζω και οι ταινίες που βλέπω , λένε πως για να γράψεις κάτι μέτριο , κακό ή αδιάφορο , κάτι καλό , σπουδαίο ή μεγάλο , πρέπει να πας μακρύτερα κι από όπου μέχρι εκείνη τη στιγμή είχες αφήσει το μυαλό σου να βγάλει εισιτήριο. Λένε , ακόμη , πως τίποτε δεν μπορεί να βρει δρόμο τυπωμένο σε σελίδες , σε χαρτί ή σε οθόνες αν πρώτα δεν του δείξεις εσύ την πόρτα για να βγει έξω. Έτσι λένε αλλά είμαι ευαίσθητη κι έμαθα να μην πιστεύω παρά μόνο αυτά που συμβαίνουν . Αν δεν συμβούν απλά δεν υπάρχουν.

Κλεισμένη βδομάδες στην τρύπα μου ανάμεσα εκεί και εκεί που ποτέ δεν θα σας αποκαλύψω, με προμήθειες αρκετές για να με φτάσουν μέχρι την άνοιξη καθώς ποτέ μα ποτέ δεν κάθομαι να γράψω πριν το φθινόπωρο και τις πρώτες καταιγίδες , χωρίς τηλέφωνο και ηλεκτρικό γιατί μόνο έτσι οι σκέψεις μου που ψάχνουν αφορμή να πάρουν δρόμο δεν ξαναγυρνούν με κατεβασμένα τα σκέλια πίσω στο αφεντικό τους , χωρίς έννοια για τους απλήρωτους λογαριασμούς των γυμναστήριων που ξέμειναν ορφανοί στην πόλη , χωρίς έλεος για τα ρούχα που δε με χώραγαν πια και τις τσακισμένες γόβες που άφησα μόνες τους κλειδωμένες στις ψηλές ντουλάπες , κρατάω μόνο ημερολόγιο , πόσες μέρες είμαι εδώ , πόσες μέρες ξόδεψα χωρίς να γράψω και γιατί , τόσες βδομάδες είμαι επιτέλους μόνη ,με τον καπνό έχω κλείσει λογαριασμούς εδώ και χρόνια , μια βαριά ίωση ήταν η αφορμή , ο φόβος για τις αδιέξοδες αρτηρίες η αιτία , ο πληγωμένος μου εγωισμός είχε βάλει φραγή εισόδου στο οινόπνευμα απ τον προπέρσινο χλιαρό Αύγουστο που άρχισαν οι πόνοι στα γόνατα και τις αρθρώσεις , η καφεΐνη ποτέ δεν είχε στο στόμα της τις τρυφερές λέξεις που θα της άνοιγαν το δρόμο για το φλιτζάνι μου χωρίς τις μαγικές λέξεις κουλουράκια και πιτάκια, με τα λογιών λογιών αφεψήματα είχα τραυματικά συνδέσει τις ανόητες φιλοσοφικές αναζητήσεις για τους κατεστραμμένους οργασμούς των άλλων γυναικών που ρίξαν άγκυρα στα σαράντα και πεισματικά μου φέρναν μπρος μου τα ατέλειωτα θλιβερά απογεύματα σε καναπέδες και δωμάτια με στενά τραπέζια και φαρδιά χασμουρητά, το μόνο που με παρηγορούσε ήταν που όσο οι μέρες μίκραιναν , τόσο ένιωθα πως τίποτε δεν μου έλειπε , δυό τρία πράγματα που έπρεπε να μην ξεχνώ τα άφησα να τελειώσουν μόνα τους, ούτε μια φορά δεν γύρισα το κλειδί του αυτοκινήτου , η μπαταρία έπρεπε ήδη να ήταν ένα παλιοκούτι με βρωμερά υγρά, ούτε μια μέρα δεν έβγαλα ένα φύλλο πάνω απ τις λαμαρίνες περιμένοντας υπομονετικά να γίνουν χιλιάδες και να τα δω επιτέλους ν’ αλλάζουν χρώμα , τώρα πια το σημάδι της κεραίας μόλις που διακρινόταν πάνω σε έναν όγκο από σάπια φύλλα που πιο πολύ έμοιαζε με ναρκωμένο σμιλόδοντα παρά με ένα ακόμη νούμερο από γραμμή παραγωγής κάπου στην Κορέα , ο λάκκος που σκόπευα με επιμέλεια και τέχνη να ανοίξω ποτέ δεν σκάφτηκε ,αντί γι αυτόν ένα μικρό βουνό από χαρτοκούτια , πλαστικό , περιτυλίγματα από μαύρες , άσπρες και λιγότερο άσπρες σοκολάτες , λίγο λερωμένες σερβιέτες , μια ντουζίνα κιτρινισμένες γάζες απ τη μύτη που αιμορραγούσε ακόμη από το τελευταίο χαστούκι του , σκόρπιες φυλλάδες παραγεμισμένες με σιλικόνη του κιλού από ξέκωλα που μόλις αποδράσαν απ τα χωριά τους και πάντα συντρόφευαν τα βράδια του , κι όλα αυτά προσεκτικά ποτισμένα με νυχτερινές εκκρίσεις που αυτή τη φορά ήταν πιο έντονες , στέκει δέκα πόδια ψηλό λίγα βήματα μπροστά απ΄την πόρτα βγάζοντας γλώσσα στην πεθαμένη πια ψευτοοικολογική μου συνείδηση για να μου θυμίζει πως απ’ το μέρος αυτό δεν θα φευγα παρά μόνο όταν έβαζα την υπογραφή σ’ ότι με ανέβασε εκεί , έφυγα από την πόλη όταν για έκτη φορά μέσα στην ίδια μέρα , για μέρες, για μήνες ατέλειωτους, για χρόνια , τον άκουσα να κομπάζει πως πρέπει να του χρωστάω ευγνωμοσύνη που μπαίνει ακόμη μέσα μου , πως ανατριχιάζει κάθε φορά που είναι αναγκασμένος να κλειστεί ανάμεσα στα πόδια μου , πως θα μπορούσε αν δεν λυπόταν τα παιδιά να έχει τις καλύτερες , τις μισές καλύτερες που πήδαγε ήδη τις ήξερα καλά, τις άλλες μισές δεν είχα την διάθεση , την υπομονή κι ούτε πια την περιέργεια να τις συναντήσω, τη νύχτα αποφάσισα πως δεν είχα τις αντοχές να περιμένω κι άλλο , μάζεψα αυτά που χρειαζόμουν και ξεκινήσαμε ,του είπα πως θα του δώσω το στόμα μου, το μόνο που ακόμη τον συγκινούσε , για όσες ώρες ήθελε , τους είπα πως φεύγουμε για λίγο ή για πολύ , μέχρι να ξαναβρούμε τους εαυτούς μας , κανείς να μη μας ψάξει , θα επιστρέψουμε τη μέρα που ο μαλάκας θα κλείνει τα πενήντα και να ‘χουν έτοιμη την τούρτα για να του κάνουμε έκπληξη , πέρασαν πιο εύκολα απ’ ότι περίμενα οι μέρες κι ακόμη πιο υγρά οι νύχτες μου , σε μια εβδομάδα –έτσι λένε οι νυχιές στον τοίχο- είναι τα γενέθλιά του , ξημερώνοντας θα καθαρίσω τα φύλλα από τις λαμαρίνες , θα σκουπίσω την υγρασία από τα τζάμια , θα παρακαλέσω γονατιστή τη μπαταρία να αναστηθεί , θα ακουμπήσω ευλαβικά τις σημειώσεις και το δώρο του στο πίσω κάθισμα και με συνοδηγό τη σπασμένη και τρομαγμένη του φωνή να απαγγέλλει φρεσκολουσμένος στο αίμα “σ’ αγαπώ”, περήφανη για το πόσο σοφά φέρθηκα όταν , πονώντας τον λιγότερο από όσο λαχταρούσα , έκλεισα την παρακαταθήκη του αυτή σε ένα φτηνό δισκάκι ακτίνας , ήρθε η ώρα να κατηφορίσω για την πόλη , ξέρω πως τους έλειψε ο πατέρας τους , ο αδελφός τους κι ο γιος τους γι αυτό και θα τους τον επιστρέψω, όμορφα τακτοποιημένο μέσα στο κουτί που σκάλισα με κόπο πολύ από ένα άρρωστο πεύκο που έκλεινε το δρόμο προς την τρύπα μου , μου πήρε χρόνο, μια μέρα για το κεφάλι , άλλες δυό για τα χέρια απ’ τους καρπούς και κάτω , με τα άλλα - σώμα , πόδια- ξεμπέρδεψα γρήγορα μετά από πεντέξι νύχτες όταν άρχισαν να μην επιστρέφουν με το ίδιο πάθος τα χάδια μου , με το καμάρι του που χάριζε με τόση ευκολία και περηφάνια στις καλύτερες στόλισα την κορυφή της μικρής μου πυραμίδας καθώς αποφάσισα πως δεν το χρειαζόμουν πια , ούτε και ο ίδιος άλλωστε , δεν είναι εποχές αυτές για αδιέξοδες σχέσεις πάθους ,τους τον επιστρέφω με αγάπη , δεν χρειάζεται να σας το γράψω κιόλας πως μαζί μ’ αυτόν θα λαχταρούσα να είχα μαζί μου και το σόι του μα δεν είχε τόσα γερά πεύκα τριγύρω , χώρια που θα έμπλεκαν τα πράγματα με τη σειρά που θα έπρεπε να τους πριονίσω, αυτοί ήταν από την πρώτη μέρα που τους γνώρισα ικανοί να σκοτωθούν μεταξύ τους για την πρωτιά και κάτι τέτοιο δεν ήμουν προετοιμασμένη να το αντιμετωπίσω γυναίκα μόνη , μετράω τα δευτερόλεπτά μέχρι τη στιγμή που θα πλησιάσω σ αυτό που ήταν κάποτε το σπίτι μας , ριγώντας όταν σκέφτομαι πώς να νιώθουν όσοι θα κοιτάζουν με περιέργεια αυτό που κρέμεται από το χέρι μου αν ξέραν τι κρύβω μέσα του , θα το αντιμετωπίσουν με αηδία , οργή και κατάρες ή με κρυφά χαμόγελα , σκιρτήματα και ζητωκραυγές, είναι αρκετά γενναίοι για να αντέξουν την ασημαντότητά τους μπροστά στο καλύτερο αυτοί οι μέτριοι και ανάξιοι ή θα προτιμήσουν ακόμη και μετά από αυτό να κρυφτούν πίσω από το χέρι και τις σκέψεις μιας παλαβής χωρίς καν να θελήσουν να ρίξουν μια δεύτερη ματιά στο στεγνό αίμα ; θα με κοιτούν αλλά κανείς δεν θα με σταματήσει ,ακόμη και την ώρα που θα τους παραμερίζω τρομαγμένους όταν ανοίγουν την πόρτα ,ακόμη και την ώρα που θα απομακρύνονται από τη βρωμιά που με τυλίγει , την ώρα που με το ένα χέρι θα έχω σφιχτά αγκαλιασμένη τη σακούλα μου παραμερίζοντας τα παιδιά του , εκεί μέσα μπροστά σε όλα τα πεινασμένα κι αδιάκριτα μάτια , θα βγάλω την δική μου τούρτα κλείνοντάς την τρυφερά μέσα στα δυό μου χέρια και υποκλινόμενη μπροστά στο κοινό του θα την αποθέσω φιλώντας την ευλαβικά –σαν ιερό δισκοπότηρο- πάνω στην άλλη , τη δική τους, λέξη δεν θα χρειαστεί να ξεστομίσω ούτε ένα κεράκι δεν θα μου ζητήσουν να βάλω πάνω στα απομεινάρια που θα τους παραδώσω, πριν ακουστεί η ηχώ από τον ψίθυρο που όλο και μεγαλώνει , πριν ο πρώτος γενναίος πλησιάσει το ξύλινο -πρόχειρα σφραγισμένο με ρετσίνι- κουτί που μυρίζει σαν φριχτό όνειρο μετά από άσχημη μέρα , προτού πάρει ανάσα για να ανοίξει τα στραβοκολλημένα κομμάτια του και βρεθεί μπροστά στο δημιούργημά μου , ήδη θα κατεβαίνω τα σκαλιά τρέχοντας………

Τα βιβλία που διαβάζω και οι ταινίες που βλέπω είναι έργα ηλιθίων. Δεν τους έχω πια καμιά εμπιστοσύνη . Έδειξα στις σκέψεις μου το δρόμο για να βγουν έξω κι αυτές συνέχισαν να τρίβονται σαν γέρικες μαδημένες γάτες πάνω στα πόδια μου. Έδωσα στο μυαλό μου εισιτήριο πρώτης θέσης για όπου λαχταρά κι αυτό προτίμησε να τριγυρνάει χαζολογώντας στα ντιούτι φρι και να πίνει ξενέρωτα ζουμιά μηχανής κοιτώντας στον πίνακα τις πτήσεις που αναχωρούσαν χωρίς αυτό κάθε λεπτό. Λένε πως οι λέξεις πριν μπουν στα βιβλία και στα σενάρια ζουν μέσα μας. Λέω πως αν δεν συμβούν , απλά δεν υπάρχουν.

Ο Στηβ Κοτσουνάς, γεννήθηκε και μεγάλωσε στους πρόποδες του όρους Αυγού. Από τα παιδικά του χρόνια έδειξε τη (συγ)γραφική του δεινότητα. Στο σχολείο κάθονταν πάντα στο κέντρο της αίθουσας, σε ειδικά κατασκευασμένο μονοθέσιο θρανίο, γιατί τα άλλα παιδάκια δεν ήθελαν να τσαλακώσουν το προφίλ τους με τέτοιον διπλανό. Ακολούθως ταξίδεψε ως την ακτή Κουζουγιαρεγιάμα για να γλιτώσει απ’ τους επίμονους φυσιοδίφες. Χρησιμοποιεί την φουντωτή ουρά του για να ξεσκονίζει την πλούσια συλλογή δίσκων βινυλίου, για την οποία οι μισοί φίλοι του τον μισούν θανάσιμα. Οι άλλοι μισοί τον μισούν γιατί τον λατρεύουν οι γυναίκες τους.

Έργα του ιδίου:

1.Η εκδίκηση της ξανθιάς (θρίλερ δωματίου) ,

2.Kότα οξφόρδης
3.Η Οδύσσεια μεταξύ δύο διαστημάτων
4.Road movie μέρος ενάμιση
5.Ροζ φλαμίγκο
6.Ich geh' aus und Du bleibst da ( δοκίμιο )

Τα 1 και 5 ήδη εκτίθενται σε λαϊκό προσκύνημα.

προσεχώς

2006-12-16T09:57:00.000+02:00

Ως επιμελήτρια του Κήπου, παίρνω ένα ειδικό κονδύλι για μετακινήσεις, προκειμένου να βρίσκω σπάνια κι εξωτικά, προς τέρψην τόσο της επιμαλητείας όσο και των επισκεπτών.
Όλα έχουν θέση εδώ: ακάρεα, οικόσιτα, αιλουροειδή, σμιλόδοντες, πτηνά, κρυπτόζωα κ.α .
Κι επειδή δεν πληρώνομαι τζάμπα, βάλτε και την ειδική εκπαίδευση στις ζούγκλες* επιστρέφονας απ’ την τελευταία εξόρμηση, έφερα δυο εξαιρετικά σπάνια πλάσματα πoυ διαθέτουν θαυμαστές ιδιότητες: είναι φίλοι μου.
Το αντίτιμο είναι ελάχιστο για την θέα σ’ αυτά τα κλουβιά. Έρχονται λοιπόν, από Δευτέρα, γιατί βάσει ενός πειραματικού προγράμματος, το σαββατοκύριακο παίρνουν ειδική άδεια εξόδου Ε.Κ.Κ.Σ.Π.Μ.Τ.Δ.Π*.
Εισιτήρια προπωλούνται στα περίπτερα της γειτονιάς σας.

*Ενώ κυνηγάω κρεμασμένη ανάποδα σε κλιματίδα, στρώνω και στριφτή σπανακοτυρόπιτα κατά τη διάρκεια άλματος, σε 9 λεπτά και 27 δεύτερα , ακριβώς.

*Ένταξης Και Kοινωνικοποίησης Στον Πιστευτό Μύθο Της Διαχρονικής Πραγματικότητας.

o Μαύρος κι η Σαβάνα

2006-12-13T12:20:00.000+02:00

Τίποτα δεν τους είχε κοστίσει τελικά αυτή η βόλτα. Ήτανε Παρασκευή, μωβ νομίζω. Με λίγα κέρματα μπήκανε στον Κήπο. Η μπέρτα του ήτανε φρεσκοπλυμένη και το σκουφί της καινούριο και χνουδωτό. Παρ’ όλο που έκανε τσουχτερό κρύο, τ’ αυτιά της θυμόταν ακόμη τη διαδρομή και όλα τα τσακίσματα στα πεσμένα φύλλα.
Σήμερα κάτσανε μπροστά στο τελευταίο κλουβί. Το παγκάκι δεν ήταν και τόσο βολικό, αλλά της είπε πως εκεί ήταν η καλύτερη θέση. Έβλεπαν και την αυλή και το πηγάδι. Και το βουνό και το καλοκαίρι. Έβλεπαν και τις ανάσες του μπαρμπα-Τάσου και τα ψίχουλα των αναμνήσεων του. Πού και που, έβλεπαν και το στραφτάλισμα της ταμπακιέρας.

Ο μπαρμπα-Τάσος με το που είδε πως σήμερα ήρθε κόσμος, πήρε μια βαθιά αναπνοή κι έπιασε να κάνει σιγάρο. Κάθε φορά που κάπνιζε τα μισαδάκια του, σιγοτραγουδούσε …
Τον συνόδευε το σαμπουνάκι κατευθείαν απ’ το στήθος του μέσα απ’ τη μάλλινη φανέλα με τον ξηλωμένο γιακά. Ασθματικός από παιδί- έπαιζε με την αναπνοή του. Του κοβότανε κι εκείνος έκλεινε τα μάτια ρούφαγε το λακάκι του λαιμού, ξαναφύσαγε κι έβγαινε ο αέρας μαζί μ’ έναν σφυριχτό ήχο. Πέντε ρουφηξιές ήτανε το σιγάρο – πέντε αναπνοές και δυο στιχάκια αύγουστος μεσημέρι.
-Ωωωωωχ! Έβγαλε τη γόπα απ’ την πίπα και την πατίκωσε στο τασάκι.
Σηκώθηκε, πήγε προς νερού του. Τα ποδάρια του πατάγανε στα ίδια βήματα εδώ και δέκα χρόνια. Από τότε που ταξίδεψε η Ερινούλα. Όχι πως του έλειπε. Σαν το σκύλο με το γάτη ήτανε σ’ όλη τους τη ζωή. Σε τίποτα δε συ’φωνήσανε. Σε τίποτα. Αλλά έκλαψε πολύ. Την είχε συνηθίσει βλέπεις. Η Ερινούλα ήτανε άκακη μα φωνακλού. Φωνακλού και γρινιάρα. Αλλά φόραγε ωραία φουστάνια. Τα ‘ραβε μοναχή της – πάντα εμπριμέ και πάντα σταυρωτά. Μ’ ένα κουμπί στην άκρια της κοιλιάς της. Αυτό του ‘λειπε του μπαρμπα-Τάσου, ο αέρας που άφηνε το φουστάνι της Ερινούλας. Και στο πηγάδι πήγε μια φορά και το φώναξε:

-ο αέρας απ’ το φουστάνι της Ερινούλας μου λείπει Πού’αδε, ακούούούς;

Γύρισε στην καρέγκλα του κάνοντας την ίδια διαδρομή. Σταύρωσε τα μακριά του ποδάρια και πήρε να ροκανίζει ένα παξιμάδι.
Χριτς χρατς ο μπαρμπα-Τάσος βαριανασαίνοντας, χριτς χρατς κι ο Μαύρος κάτω απ’ το τραπέζι.
-Ζηλιάρη, λέει στο γάτη, αφού δε μπορείς βρε να ροκανίσεις παξιμάδι, να ‘ξερα τι θες και το κλέβεις…
-Μνιάααου κάνει ο Μαύρος παραπονεμένα, δίνει μια και κουλουριάζεται πάνω στο μπαουλάκι.
Η Σαβάνα καθόταν στο σκαλί. Έφερε το πόδι πάνω απ’ το κεφάλι, τσάκισε τ’ αυτί κι έφτασε ως τα μουστάκια της. Φχαριστήθηκε που τον μάλωσε ο μπαρμπα-Τάσος τον Μαύρο.
Στο χαμηλοτάβανο καμαρί με το παραθυράκι πάντοτε ανοιχτό, οι τρεις τους είχανε πιάσει ψιλή κουβέντα μες στο καταμεσήμερο. Οι τέσσερεις για την ακρίβεια. Ήτανε κι ο βοριάς που στριμοχνώτανε ανάμεσα στο πατζούρι και το χουλάκι που το στερέωνε. Έδινε μια, χάιδευε το κουρτινάκι, δρόσιζε το σβέρκο του μπαρμπα-Τάσου κι έβγαινε σφυρίζοντας απ’ την χαμόπορτα που έμενε ανοιχτή απ’ τον Μάρτη ως τον Νοέμβρη.
Πάνω στο τραπέζι ανάμεσα στα ψίχουλα μόνιμος ο Καζαμίας του έτους, μικυμάους, μια στοίβα Μπλέικ, η Βραδυνή, η ταμπακιέρα με τα κομμένα σιγάρα και το πιπάκι και μερικές σελίδες από ‘να διαλυμένο βιβλίο.
Τα ‘χε βρει ο μπαρμπα-Τάσος πεταμένα μες στο δωμάτιο που κοιμόταν τ’ ανίψια της Γαρ’φαλλιάς. Ότι ήταν γραμμένο δεν το πέταγε. Ποτέ. Έλεγε πως στα γραμμένα πράματα κρυβόταν η σοφία του κόσμου. Ο ίδιος είχε μάθει να διαβάζει στο ναυτικό. Δώδεκα χρόνια ντυμένος-απ’ το ’11 ως το ’23, μια γραμμή.
Μάζεψε τα ψίχουλα με τη μια χούφτα στην άλλη και τα πέταξε στη Σαβάνα. Εκείνη αδιαφόρησε. Κόντευε 12 χρονώ’. Το μαλλί της είχε τζιβώσει κι απ’ το ένα μάτι δεν έβλεπε καθόλου. Σήκωσε μια, δυο την ουρά και ξανάστρωσε την κανελιά κεφαλή της ανάμεσα στα μπροστινά πόδια.

«Μόλις ο αφέντης απομακρύνθηκε, ευχαριστημένος που η μικρή κινέζα δήλωσε υποταγή, με το βλέμμα της έστω, εκείνη έλυσε τα μαλλιά της, πέταξε τη σφιχτή ζώνη-μα είχε γεννηθεί μ’ αυτήν- τα τσοκαράκια της πλατάγισαν στις φροντισμένες πέτρες του κήπου, κοίταξε στον ουρανό, άνοιξε το στόμα της όσο πιο πλατιά και ανοιχτά μπορούσε μέχρι να φανεί το εκατόφυλλο που μάτωνε στο στήθος της, έσπασε η πούδρα στο πορσελάνινο πρόσωπο , φάνηκαν τα χείλη κάτω απ’ την ορισμένη κόκκινη γραμμή και κατάπιε αθόρυβα τον λυγερόκορμο εαυτό της.

Με την υποψία ότι κάτι μπορούσε να έχει συμβεί, ο αφέντης έριξε μια τελευταία ματιά πίσω. Όλα ήταν ήσυχα, η μικρή έμπιστή του είχε αποσυρθεί –σκέφτηκε- στα ιδιαίτερά της.»

-Έτσι η έκανε η μικρή κινέζα, ακούς Μαύρε, ακούς μωρή Σαβάνα; Άνοιξε το στόμα της και κατάπιε το κορμί της. Το ‘χετε ξανακούσει αυτό βρε; Είναι γραμμένο εδώ. Γραμμένο που πα’ να πει αληθινό. Άμα κάποιος το ‘γραψε, κάποιος το ‘δε κιόλας. Έτσι είναι.
Εκατό φορές την είχαν ακούσει την ιστορία οι γάτες. Κι η πιατοθήκη και το τρανζίστορ κι οι τράβες κι η λάμπα κι ο αέρας του φουστανιού της Ερινούλας.
Ο μπαρμπα-Τάσος πέρασε το δεξί του χέρι μες στη φανέλα, τ’ άλλο το κρέμασε στην καρέγκλα. Έτσι μου ΄ρχεται –σκέφτηκε- να πάω και γω μια μέρα στο μποστάνι, ανάμεσα στις μελιτζάνες και τα βασιλικά, ν’ανοίξω το στόμα μου και να με καταπιώ. Αλλά καίγομαι που δεν ηξέρω τι θ’ απογίνετε κι εσείς....
Ο βοριάς έδωσε μια τελευταία σπρωξιά στο κουρτινάκι. Ο μπαρμπα-Τάσος, τράβηξε μαλακά το χουλάκι, έσπρωξε το πατζούρι και τον κλείδωσε απ’ έξω. Έκανε νόημα στο Μαύρο και τη Σαβάνα: ανεβήκανε διαμιάς στα καταπόδαρα του ντιβανιού. Σηκώθηκε και ξάπλωσε και κείνος. Είχε πάρει να νυχτώνει.

-Κρυώνεις;
-Μούδιασα.
-Στο είπα πως το παγκάκι αυτό, δεν είναι βολικό.
Τελικά, δεν μας ειχε κοστίσει τίποτα αυτή η βόλτα. Λίγα κέρματα μόνο. Ο επιστάτης διπλοκλείδωσε το κλουβί κι εμείς πήραμε το ίδιο μονοπάτι προς την έξοδο. Μ’ έβαλε κάτω απ’ τη μπέρτα του. Μόνο το σκουφί μου περίσσευε. Τ’ αυτιά μου είπα να τ΄αφήσω εκεί, στο παγκάκι μη και ξεφύγει καμιά ανάσα του μπαρμπα-Τάσου.

ξημερώνει

2006-12-08T17:37:00.000+02:00

Και στο κομμωτήριο για ρίζα μια φορά τον μήνα, βαριέμαι να πάω. Όχι να κρατήσω ζωντανό ολόκληρο μπλογκ.
Αλλά δε μ' αρέσει να βλέπω τ' όνομά μου με μαύρα γράμματα, όταν σχολιάζω που και που στους σοβαρούς και συνεπείς μπλογκερς...